whiteprophecy

ΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ!

2011-03-31T14:15:00.000-07:00

...ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΑΤΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΓΡΑΦΩ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΑΡΧΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ ΚΑΘΕ ΠΡΟΤΑΣΗΣ...ΗΡΘΕΣ ΩΣ ΑΓΓΕΛΟΣ, ΕΙΔΕΣ ΚΑΙ ΕΦΥΓΕΣ! ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟΣ ΓΙ' ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΔΕΝ ΣΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕ! ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ...ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΩ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΝΤΥΣΟΥΝ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΑΥΤΟ, ΟΠΩΣ "ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ", "ΤΡΟΜΕΡΑ", ΟΜΩΣ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΔΕΝ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΟ ΒΑΘΜΟ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ! ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ Η ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΣΤΡΟΒΙΛΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΝΑ Μ' ΑΚΟΥΣΕΙΣ, ΟΧΙ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ... "ΖΩ ΚΑΙ ΠΕΘΑΙΝΩ" ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΘΑ ΣΜΙΞΟΥΜΕ ΞΑΝΑ...ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕΙΣ...ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΧΑΘΩ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ...ΩΣ ΕΝΑ ΤΡΟΜΑΓΜΕΝΟ ΠΟΥΛΙ ΚΑΙ ΓΩ ΠΟΥ ΖΗΤΑΕΙ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΣΤΗ ΜΠΟΡΑ! Σ' ΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ...

Γράμα "Μ" όπως Μίσος...Γράμμα "Α" όπως Αγάπη!

2010-07-18T11:35:00.000-07:00

3 Μαϊου 1979

Τι μέρα κι αυτή που πέρασε! Κι όλα μου θύμιζαν εσένα. Εσένα που κάποτε έφυγα από κοντά σου. Σε φοβόμουν. Ναι, αυτό ήταν. Σε φοβόμουν και σ' αγαπούσα τόσο πολύ. Φοβόμουν μήπως σε απογοητεύσω. Ήξερα πως δεν θα μπορούσα να σου δώσω αυτά που ήθελες και φοβόμουν μήπως... κι εγώ δεν ξέρω τι. Απλά, φοβόμουν.

Θυμάμαι τις στιγμές λίγο πριν σε συναντήσω. Δεν ήξερα τι να φορέσω. Ώρες μπροστά στον καθρέφτη. Κι ύστερα εκείνη η αγωνία, η ανυπομονησία. Σκεφτόμουν όλα αυτά που θα σου έλεγα. Ποτέ δεν κατάφερα όμως να στα πω. Όταν σε είχα απέναντί μου κάθε λέξη ήταν περιττή. Νόμιζα πως μπορούσες να μαντέψεις, να διαβάσεις στα μάτια μου τα λόγια που δεν πρόλαβα να σου ψιθυρίσω. Μ' αισθανόσουν να τρέμω; Έτρεμα!

Ακόμα φοβάμαι. Αυτές, οι καλύτερες στιγμές της ζωής μου έχουν γίνει εφιάλτες. Δεν θέλω η σκέψη μου να τριγυρνάει στα περασμένα. Πονάω. Δεν ξέρω αν έχεις νιώσει ποτέ έτσι. Αν ναι σίγουρα θα μπορείς να καταλάβεις πόσο δύσκολο και σκληρό είναι. Όμως, όχι, δεν κάνω πίσω. Υποσχέθηκα ν' αντέξω ως το τέλος. Ποιο τέλος είναι όμως αυτό;

Προσπάθησα να σε ξεχάσω. Ναι. Βρήκα χίλιους λόγους να μη θέλω να σε ξέρω μα... δεν αντέχω. Όχι δεν μπορώ, δεν αντέχω. Μ' έχεις φτάσει στα όρια.

Σ' αγαπάω. Με τον πιο γλυκό και όμορφο τρόπο. Με την ψυχή μου. Με μια αγάπη που με λυτρώνει και με κάνει κομμάτια ταυτόχρονα. Που μου δίνει δύναμη και μ' εξαντλεί. Έψαξα να βρω δύναμη στα λόγια σου, στο βλέμμα σου, στο χαμόγελό σου, στο πρόσωπό σου. Ήταν μάταιο. Δε με κατάλαβες. Δεν ήθελες να με καταλάβεις.

Υπάρχουν γύρω σου πολλοί άνθρωποι που σ' αγαπάνε. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Με τον τρόπο που διάλεξε ή ακόμη με τον τρόπο που τον επέβαλες εσύ.

Δεν ξέρω τι σκέφτεσαι. Δε μου λες. Σωπαίνεις κι εσύ μακριά. Δεν ξέρω όμως αν αυτό έχει πια σημασία. Ποια επιθυμία είναι τόσο δυνατή για να μπορεί να μας χωρίζει απόψε; Ποιες λέξεις μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις ό,τι νιώθω; Ποια λόγια, ποια φιλιά είναι ικανά να σε φέρουν κοντά μου; Πονάω! Μάλλον δεν καταλαβαίνεις. Κι εγώ πονάω περισσότερο.

Μίλα μου. Πες μου για το μέλλον. Τι θα κάνω; Πώς θα συνεχίσω; Μη με ξεχάσεις. Να με θυμάσαι μέχρι να ξαναβρεθούμε. Δε θέλω να σταθώ εμπόδιο στα σχέδια και στα όνειρά σου. Ακόμα και τώρα που ξέρω πως δε θα 'μαστε ποτέ μαζί σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ με μια αγάπη που μπαίνει πάνω από μένα. Που με κάνει κομμάτια. Σ' αγαπώ με μια αγάπη που σε θέλει κοντά μου.

Είμαι ακόμα εδώ και συνεχίζω να γράφω. Δεν ξέρω αν θα λάβεις ποτέ αυτό το γράμμα ή αν θα το φυλάξω μαζί με τα άλλα, αυτά που δε σου έχω στείλει.

Υ.Γ. (ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ): "Φύγε, λοιπόν. Φύγε. Φύγε κι εσύ. Φύγε και μη γυρίσεις να με κοιτάξεις που θα κλαίω. Φύγε. Όλοι το ίδιο κάνουν. Γι' αυτό μη διστάσεις. Εγώ έχω καρδιά και θα αντέξω για άλλη μια φορά. Εγώ το πήρα απόφαση. Καιρός να το πάρεις κι εσύ. Τι περιμένεις λοιπόν; Φύγε!" Λόγια που έγραψα τότε. Δεν τα πίστεψα ποτέ, απλά τρελαινόμουν να ξέρω πως μπορεί να ήσουν με κάποια άλλη. Ακόμα τρελαίνομαι...

Η Νάντια άφησε το στυλό πάνω στο γραφείο, δίπλωσε το γράμμα και το τοποθέτησε μέσα στο λευκό φάκελο, χωρίς να γράψει απ' έξω διεύθυνση. Άνοιξε το συρτάρι και το τοποθέτησε μαζί με τα υπόλοιπα... ο παραλήπτης παρέμενε άγνωστος, ωστόσο όλοι ξέρουμε σε ποιον απευθυνόταν.

Τι τραγούδι να σου πω...

2010-04-24T15:07:00.000-07:00

Θύμισες και ονείρατα παλιά

έρχονται στη σκέψη μου για να

σου πουν ότι σ΄αγάπησα βαθιά

μαχαίρι τώρα είναι η μοναξιά

Γιατί εγώ θα τραγουδώ

Γιατί εγώ θα τρελαθώ

Πίκρες και χαρές μέσα στη λήθη

φτιάχνουν το δικό μου παραμύθι

που μιλά για δράκους και φωτιές

πολεμώ για τις πριγκήπισσες

Γιατί εγώ θα πολεμώ

Γιατί εγώ θα αναστηθώ

Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ!

2010-02-24T14:18:00.000-08:00

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας παράδεισος που λεγόταν "επικοινωνία"... ή μήπως τελικά δεν υπήρξε ποτέ; Κανείς δεν τόλμησε να τη δει από κοντά, ούτε καν να την πλησιάσει! Άπειρα βιβλία, τραγούδια, ποιήματα που έχουν γραφεί γι' αυτήν πήγαν στον βρόντο. Άπιαστο όνειρο like το μου.. από τη στιγμή που βγήκαν οι σερβιέτες με φτερά (άσχετο)! Κυκλοφορούμε όλοι με τον προσωπικός μας συναισθηματικό φακό ανοιχτό, με την ελπίδα να δούμε ψηλά στην κορυφή την φωτεινή επιγραφή που λέει: "καλώς ήλθατε στον παράδεισο"! Τζίφος όμως. Ο κύκλος βαφτίζεται φαύλος και φτου και από την αρχή. Είναι 3 το πρωί, ανασκουμπώνουμε και οι τέσσερις τα μανίκια, βουτάμε τη γλώσσα μας στο μυαλό, πίνουμε μια γουλιά κρασί, τινάζουμε τη στάχτη από το τσιγάρο και προσπαθούμε να βρούμε την άκρη του κουβαριού. Στρέφουμε όλοι μαζί το βλέμμα στο "δέντρο" και χάνουμε το "δάσος"! Ατενίζουμε παρέα το "δάσος", αλλά χάνουμε το "δέντρο"! Μία λύση μόνο είναι εφικτή:

- Παιδιά φέρτε μου το τσεκούρι από την αποθήκη.
- Τι πας να κάνεις;
- Αυτό που έπρεπε να κάνουμε εδώ και χρόνια. Θα κόψω το "δέντρο". Θα προτιμούσα το "δάσος" αλλά θαρρώ πως είναι αδύνατον, εξαιτίας της σύντομης διάρκειας της ανθρώπινης ζωής. Θα χρειαζόμουν 8 ζωές για να το κάνω. Το "δέντρο" όμως... ναι αυτό μπορώ να το "κόψω"!
...Γκάπ...Γκούπ...Γκάπ...Γκούπ
(μετά από μία ώρα)
- Τώρα μάλιστα! Μπορώ να συγκεντρωθώ στο "δάσος" και τολμώ να πω πως είναι υπέροχο...

Όλα τα σκέφτηκε η παρέα, μα θαρρώ πως λησμόνησε ένα πράγμα: το "δέντρο" μπορεί να κόπηκε, ωστόσο οι "ρίζες" του θα 'ναι πάντα εκεί! Φτού, λοιπόν, κι από την αρχή!

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ...

2010-01-27T06:38:00.000-08:00

...

- Πρέπει να το καταλάβεις ότι η ιστορία η δικιά μας τε-λεί-ω-σε! Γύρισε την πλάτη της και άρχισε να απομακρύνεται από κοντά του. Κάτι ψιθύρισε τελευταίο, όμως χάθηκε και αυτό μαζί με το δεκεμβριάτικο αεράκι, πριν φτάσει στα αυτιά του. Έμεινε αποσβωλομένος. Δεν έλεγε να πάρει το βλέμμα του από πάνω της, ώσπου τελικά η φιγούρα της έσβησε στο σκοτάδι...σαν τον κλέφτη σκέφτηκε. Ήρθε και έφυγε σαν τον κλέφτη. Ή μάλλον όχι. Ήξερε ότι δεν ήταν έτσι. Εκείνος ήταν που της έδωσε απλόχερα την καρδιά, την ψυχή και το μυαλό του. Άρα δεν υπήρχε καμία κατηγορία, κανείς βασικός ύποπτος και φυσικά κανένας φόνος, παρ' όλο που ένιωθε ζωντανός - νεκρός.

Μετά από ώρα κοίταξε το ρολόι του. Δεν ήθελε να επιστρέψει στο σπίτι από τώρα. Σε καμία περίπτωση δεν θα έδινε τη δυνατότητα στο μυαλό του να τον παρασύρει απόψε σε ένα ταξίδι χωρίς λογική. Χρειαζόταν ένα ποτό και ήξερε το σωστό μέρος. Οι πρώτες νιφάδες έκαναν απρόσκλητες την εμφάνισή τους, ενώ θυμήθηκε τα λόγια ενός καθηγητή του στο Πανεπιστήμιο: " Την ιστορία ή την γράφεις στο αίμα σου ή την γράφεις με το αίμα σου"! Φαίνεται ωστόσο ότι η ιστορία του Στέφανου και της Νάντιας δεν είχε τελειώσει, όπως νόμιζαν και οι δύο. Για την ακρίβεια, δεν είχε καν αρχίσει...το χαρτί εξακολουθούσε να παραμένει λευκό περιμένοντας τις πρώτες στάλες του αίματός τους!

ΤΟ «ΚΡΥΦΤΟ» ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ!

2010-01-16T11:44:00.000-08:00

Σύμφωνα με ορισμένους, η παγκοσμιοποίηση αναφέρεται αποκλειστικά και περιοριστικά στο πεδίο της διεθνούς αγοράς και κατά προέκταση, στις οικονομικές σχέσεις. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια οι έρευνες αποδεικνύουν ότι η παγκοσμιοποίηση είναι ένα πολυειδές και πολύμορφο φαινόμενο της συνολικής κίνησης της κοινωνίας και ότι φαινόμενα παγκοσμιοποίησης μπορούν να καταγραφούν σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής, όπως στην σφαίρα δράσης του πολιτισμού, της κοινωνικής ζωής καθώς και στην πολιτική.

Άλλωστε, οι νέες τεχνολογίες, συνοδευόμενες από τη δια-δικτύωση όλου του πλανήτη συγκροτούν μέσω του Ίντερνετ μια «ασώματη κοινωνία», μια κοινωνία παγκόσμια, η οποία δημιουργείται χωρίς άμεση χειροπιαστή επαφή. Αυτό σημαίνει ότι ίσως οι άνθρωποι βρήκαν μια νέα μορφή κοινωνικοποίησης όχι απλώς μέσα από έναν υπολογιστή αλλά με φόντο έναν ακατάληπτο σε πολλούς φανταστικό κόσμο. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του παιχνιδιού «World of Warcraft», στο οποίο όλοι οι παίκτες έχουν τα δικά τους ονόματα, χαρακτηριστικά και ιδιότητες. Μέσα σε δυόμισι μόλις χρόνια, το «World of Warcraft» κατάφερε να κεντρίσει το ενδιαφέρον οκτώ συνολικά εκατομμυρίων παικτών από την Ουάσιγκτον και τη Νέα Υόρκη μέχρι το Λονδίνο, τη Μόσχα και το Πεκίνο.

Με το παράδειγμα αυτό, γίνεται φανερό το γεγονός ότι οι νέες τεχνολογίες αναβαθμίζουν την καθημερινή ζωή (από τον πολιτισμό μέχρι τον τρόπο αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου), αλλά και διαμορφώνουν μια νέα σχέση ανάμεσα στον χρόνο και στον χώρο. Η ιδιωτική ζωή του καθενός δεν είναι πλέον μια ζωή συνδεδεμένη με συγκεκριμένους τόπους και σαφώς δεν διέπεται από σταθερότητα και συγκεκριμένους κανόνες. Είναι μια ζωή «ταξιδιάρα» (με την κυριολεκτική και με την μεταφορική έννοια), μια ζωή νομαδική, στο αυτοκίνητο, το αεροπλάνο, το τρένο ή το τηλέφωνο και το Ίντερνετ, μια ζωή ορισμένη και κατασκευασμένη από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, μια διεθνής ζωή. Όλες αυτές οι τεχνολογίες συνιστούν καθημερινά μέσα κατάργησης του χρόνου και του χώρου. Φαίνεται, λοιπόν, ότι η διαμόρφωση αυτής της νέας σχέσης αποτελεί κεντρικό – κομβικό στοιχείο της παγκοσμιοποίησης.

Η παρουσία της αλλαγής αυτής αποτελεί την πιο άμεση απόδειξη του πόσο περιορισμένη είναι εκείνη η αντίληψη που ερμηνεύει και προσδιορίζει μονοδιάστατα την παγκοσμιοποίηση, ως ένα οικονομικό φαινόμενο και μόνο. Ωστόσο, θα ήταν καλό ορισμένες φορές να αντιτάσσουμε σε κάθε Γολιάθ (της ομογενοποίησης) που τρομοκρατεί την Ευρώπη τη σφεντόνα του τοπικού (του διαφορετικού). Γι’ αυτό, λοιπόν, επιτρέψτε μου το δικαίωμα να παραμείνω λίγο ρομαντικός (νοσταλγός του παρελθόντος) και απέναντι στο Ίντερνετ, στους υπερλεωφόρους της πληροφορικής και στο Warcraft, να διαλέγω πού και πού το «κρυφτό» και το «κυνηγητό» (σκέφτομαι παγκόσμια – δρω τοπικά)!

ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΖΑΚΕΤΑΚΙ!!

2009-12-07T04:10:00.000-08:00

Μετά τη μάχη του πουλόβερ, στην οποία βγήκε νικητής ο τραγουδιστής Χρήστος Κυριαζής, ακολούθησε το κίνημα της ζακέτας. Πάνε χρόνια τώρα που το περίφημο ζακετάκι έχει γίνει σύνθημα στα χείλη ουκ ολίγων μαμάδων. Μαμάδων που είναι διατεθειμένες να γίνουν ράμπο και να υπερκεράσουν οποιοδήποτε αντικείμενο (καναπές, τραπέζι, κ.ά.) βρεθεί στο δρόμο τους προκειμένου να ολοκληρώσουν το στόχο τους, δηλαδή να φέρουν στο παιδί τους τη ζακέτα, όταν εκείνο τη ζητήσει! Είναι μια ιστορία που όπως φαίνεται κρατάει από παλιά και προσδιορίζει το ευρύτερο τάγμα των μανάδων. Κατά ένα περίεργο και ανεξήγητο τρόπο τα περισσότερα ιστορικά γρίπης βασίζονται σ' αυτή τη περιβόητη ζακέτα. Μέσα και έξω από το σπίτι, σύμφωνα με τις μαμάδες, ο νούμερο ένα κίνδυνος για την υγεία μας είναι η έλλειψη ζακέτας. Γι' αυτές δεν αποτελεί μόνο ένα κομμάτι υφάσματος που ικανοποιεί την αισθητική του ματιού μας, αλλά ένα βασικό αξεσουάρ που έχει ιατρική αξία, καθώς μας προστατεύει από τους ιούς της γρίπης. Πρόκειται για κάτι σαν το ζακετάκι του Harry Potter, που όποιος το φοράει γίνεται αυτόματα αόρατος και απρόσβλητος από οποιανδήποτε ασθένεια! Είναι επίσης και η εύκολη δικαιολογία, εάν και εφόσον τολμήσεις να αρρωστήσεις: " Σου το είπα χίλιες φορές! Το πρωί όταν ξυπνάς να φοράς τη ζακέτα σου για να πας στο μπάνιο. Εσύ όμως τίποτα. Τώρα κάθησε στο κρεβάτι για να μάθεις."! Η αμέσως επόμενη διαφημιστική καμπάνια της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου θα είναι η εξής:

"Προσέχω! Φοράω πάντα τη ζακέτα μου!"

Το κοινωνικό αυτό μήνυμα είναι μια προσφορά του:

"Σύλλογος Μαμάδων Κοντά στο Παιδί με Ζακέτα"

Άντε περαστικά μας!

ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΜΑΣ...

2009-11-17T04:40:00.000-08:00

Ο καθένας, σήμερα, ζει το δικό του "Πολυτεχνείο" και το πιστεύω αυτό που γράφω. Τα συνθήματα που φωνάζουμε καθημερινά είναι "ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" και όλοι αυτοί οι "υπεύθυνοι - ανεύθυνοι" που μας κατακλίζουν, στέλνουν τα δικά τους τανκς, που μπορεί να είναι σε διαφορετική μορφή αλλά πονάνε εξίσου, για να γκρεμίσουν τα κάγκελα πάνω στα οποία κρέμονται τα όνειρά μας, τα δικαιώματά μας...όλη μας η ζωή!

ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΑΞΗ, ΘΕΩΡΙΑ ΜΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ...

2009-11-15T07:07:00.001-08:00

Μαζί με άλλους 170.000 εκπαιδευτικούς σε αυτή τη χώρα, προσπαθώ τα τελευταία τρία χρόνια να εισχωρήσω στον εκπαιδευτικό τομέα. Πρόθεσή μου δεν είναι να μπω ως "λαθρομετανάστης" σ' αυτήν την "γη της επαγγελίας", όπως την ονομάζουν κάποιοι εξαιτίας της δομής της, αλλά να μπω επειδή πραγματικά θα το αξίζω. Θα πάρω τα πράγματα από την αρχή για να ξετυλίξω αυτό το κουβάρι: το πρώτο βήμα ήταν να πάρω το πτυχίο μου όπως και έγινε το καλοκαίρι του 2004. Άλλοι πανηγύριζαν τους Ολυμπιακούς αγώνες στη χώρα μας και 'γώ πανηγύριζα την απόκτηση του πτυχίου Κοινωνιολογίας. Με την ολοκλήρωση των σπουδών μου είχα δύο επιλογές, ή να πάω στο στρατό ή να συνεχίσω με ένα μεταπτυχιακό. Το χαρτί αυτό μου λέγανε έμπειροι και ήδη διορισμένοι καθηγητές ότι θα με βοηθούσε πολύ και θα μου έδινε ένα μεγάλο μπόνους για τη συνέχεια. Μετά από συζητήσεις, σκέψεις και συμβουλές αποφάσισα πως η καλύτερη λύση για τη δεδομένη χρονική στιγμή ήταν να συνεχίσω τις σπουδές μου. Έτσι και έγινε, εγκατέλειψα προσωρινά το ζήτημα του στρατού και αφιερώθηκα στην ολοκλήρωση των μεταπτυχιακών μου σπουδών. Το χειμώνα του 2006 κατάφερα να ορκιστώ. Έλεγα ότι ίσως τελικά να άξιζε τον κόπο και ότι από δώ και πέρα η είσοδός μου στην εκπαίδευση ήταν κάτι δεδομένο. Βέβαια, δεν ήξερα ακόμα τι εστί Υπουργείο Παιδείας και θα κριθώ σήμερα από πολλούς ως ονειροπόλος και ρομαντικός (δεν θα έχουν και άδικο).

Ο στρατός ήταν ένα κομμάτι που έπρεπε να περάσω ούτως ή άλλως, οπότε αποφάσισα ότι όσο πιο γρήγορα τόσο καλύτερα. Το Φεβλάρη του 2006 απολύθηκα και είχα μπροστά μου σχεδόν έξι μήνες μέχρι την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Εννοείται πως μέχρι να έρθει το καλοκαίρι έκανα ότι δουλειά μπορείτε να φανταστείτε. Πάντα ετεροαπασχόληση. Άλλωστε η ειδικότητά μας έχει την τιμή να παρουσιάζει τα μεγαλύτερα ποσοστά ετεροαπασχόλησης στη χώρα μας! Το καλοκαίρι του '06 έστειλα για πρώτη φορά την αίτησή μου στη δευτεροβάθμια...ένιωσα όπως όλοι, ως πρόβατο στη σφαγή αλλά έλεγα ότι θα με βοηθήσει το μεταπτυχιακό. Μετά λύπης με ενημερώσανε ότι στον πίνακα διορισμού δεν μετράνε καθόλου οι μεταπτυχιακές σπουδές του καθενός, παρά μονάχα το κύριο πτυχίο! Αν και εφόσον είμαι επιτυχών στον ΑΣΕΠ τότε θα γίνει μια προσαύξηση λόγω μεταπτυχιακού! Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλι! Για να μη σας τα πολυλογώ μου είπανε ότι χωρίς προυπηρεσία δεν υπάρχει περίπτωση να διοριστώ. Με τον κρύο ιδρώτα που άρχιζε να με λούζει, έψαχνα να βρω τι άλλο μπορώ να κάνω παράλληλα για να πάρω έστω και ένα μόριο ώστε να αλλάξω πίνακα. Τελικά, μετά κόπων και βασάνων κατάφερα να μπω στα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας γειτονικής πόλης. Επί ένα χρόνο έγινα΄"ντελιβεράς γνώσεων", καθώς για να έχω ένα εισόδημα των 700 ευρώ το μήνα έπρεπε να τρέχω από την πρωινή δουλειά, στο ΣΔΕ, από το ΣΔΕ στο ΚΕΕ, από το ΚΕΕ στο ΙΕΚ και μετά έπρεπε να βρίσκω χρόνο και για μένα, για την κοπέλα μου, για τους φίλους μου, για την οικογένειά μου κοκ. Καταλαβαίνετε ότι ένιωθα σαν ρομποτάκι που το είχαν προγραμματίσει να κινείται συνεχώς για να σκέφτεται όσο το δυνατό λιγότερο. Πέρασε ένας χρόνος σαν αέρας και έφτασε η στιγμή που θα κατέθετα για δεύτερη συνεχή χρονιά την αίτησή μου στη δευτεροβάθμια. Πήγα, ομολογώ με περισσότερο θάρρος διότι πλέον είχα στα χέρια μου τα 1,9 μόρια από τα ΣΔΕ και θα άλλαζα πίνακα και θα διοριζόμουν επιτέλους (που να ήξερα ο καψερός)! Μέσα στο γραφείο με ρωτήσανε αν έχω παιδαγωγική κατάρτιση (!) για να συμπληρώσουν ή όχι το κουτάκι. Τους λέω δηλαδή; Αν είχατε στη σχολή σας παιδαγωγικά μαθήματα, μου λέει μία κυρία εκεί. Τους εξήγησα ότι κάναμε αρκετά παιδαγωγικά μαθήματα, αλλά δεν ήμουν σίγουρος αν έπρεπε να συμπληρωθεί το κουτάκι. Κοιτάξανε για λίγο τα επίσημα έγγραφά τους και μετά μου είπαν με λύπη ότι δεν μπορούν σύμφωνα με το πτυχίο να συμπληρώσουν το περιβόητο κουτάκι. Με λίγα λόγια μου εξήγησαν ότι χωρίς το χαρτί της ΑΣΠΑΙΤΕ (πρώην ΣΕΛΕΤΕ) δεν πρόκειται να διοριστώ. Φτού και από την αρχή λοιπόν. Μετά τη σφαλιάρα, σήκωσα τα μανίκια και έψαξα να βρω τι είναι αυτή η αναθεματισμένη ΑΣΠΑΙΤΕ και τα κατάφερα ακριβώς το ίδιο φθινόπωρο να περάσω ως φοιτητής στη συγκεκριμένη σχολή. Κωλόφαρδος μέχρι αηδίας καθώς αργότερα μέσα στη σχολή έμαθα ότι κάποιοι παλεύουν επί χρόνια να μπούνε! Παράλληλα με την ΑΣΠΑΙΤΕ αποφάσισα να παρακολουθήσω και ένα σεμινάριο Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης. Το κόστος του σεμιναρίου άγγιξε για έξι μήνες (250 ώρες) τα 1500 ευρώ περίπου! Δεν πειράζει είπα από μέσα μου, ίσως να αξίζει τον κόπο. Μέχρι στιγμής ωστόσο νομίζω ότι ήταν χαμένα χρήματα και χρόνος. Τέλος πάντων με το πτυχίο της ΑΣΠΑΙΤΕ πέρασα την πόρτα της δευτεροβάθμιας για τρίτη χρονιά πριν από 4 μήνες περίπου, όπως και πολλοί από εσάς που διαβάζετε τώρα το συγκεκριμένο άρθρο. Η αλήθεια είναι πως πήγα πιο υποψιασμένος από τις άλλες φορές. Σκεφτόμουνα ότι δεν μπορεί, κάτι θα βρούνε ότι δεν έχω και άντε πάλι από την αρχή. Δεν είχα άδικο. Η ΑΣΠΑΙΤΕ μπορεί να μου έδωσε μία καλύτερη θέση στον πίνακα αλλά το αποτέλεσμα ίδιο και απαράλλαχτο. Δεν ήμουν ούτε τόσο κοντά ώστε να μπω έστω ως αναπληρωτής, αλλά και ούτε τόσο μακριά ώστε να εγκαταλείψω μια για πάντα τον χώρο αυτό. Φέτος σε μια γενναιόδωρη απόφαση της κυβέρνησης διορίσανε 4 άτομα από τον ενιαίο πίνακα διορισμών, 6 άτομα από τον ΑΣΕΠ και 8 πολύτεκνους! Μιλάμε για τρομερά ποσοστά που είναι αδιανόητο να τα συλλάβει ανθρώπινος νους! Ξεφτίλα! Αν με πιάνατε από τη μύτη θα έσκαγα διότι έβλεπα ότι έφτανα μέχρι τη βρύση αλλά ποτέ δεν ξεδιψούσα. Το καλοκαίρι ένας γνωστός μου με συμβούλεψε να κάνω τα χαρτιά μου για τα ειδικά σχολεία, όμως η γραμματεία της δευτεροβάθμιας με ενημέρωσε ότι δεν είχα το δικαίωμα να καταθέσω την αίτηση επειδή δεν είχα το χαρτί από το σεμινάριο της ειδικής αγωγής. Έτσι, φέτος πλήρωσα άλλα 2000 ευρώ για να μπορέσω να παρακολουθήσω το συγκεκριμένο σεμινάριο και να είμαι σε θέση να καταθέσω του χρόνου την αίτησή μου για αυτά τα σχολεία. Το ξέρω ότι η ειδικότητα στην οποία ανήκω έχει μεγάλο πρόβλημα όσον αφορά την επαγγελματική αποκατάσταση των μελών της, αλλά ειλικρινά αυτό το πράγμα που συμβαίνει είναι απίστευτο. Στον κλάδο μας δεν έχουμε ωρομισθίους, έχουμε ελάχιστους αναπληρωτές, ακόμα λιγότερους διορισμένους (διότι τα μαθήματά μας τα πραγματοποιούν Φιλόλογοι, Γυμναστές, Ιστορικοί, Δικηγόροι, και ένα σωρό άλλοι άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με το γνωστικό αντικείμενο), ενώ επίσης δεν μπορούμε να κάνουμε τα χαρτιά μας στην ολοήμερα και στην πρόσθετη διδασκαλία γιατί απλά δεν συμπληρώνονται άτομα για να γίνουν τμήματα (και εδώ που τα λέμε ποιο παιδί θα κάνει συμπλήρωμα στο μάθημα την κοινωνικής και πολιτικής αγωγής;)! Για να δουλέψουμε φυσικά σε κάποιο φροντιστήριο ούτε λόγος. Σκέφτομαι, λοιπόν, ή να καταθέσω πρόταση για διδακτορικό ή να δώσω κατατακτήριες για να μπω στην παιδαγωγική ακαδημία ή να σταματήσω εντελώς αυτό το θέατρο του παραλόγου και να στραφώ προς τον ιδιωτικό τομέα. Ξέρω όμως ότι αν κάνω το τρίτο, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να γυρίσω πίσω, διότι αν χάσω ένα χρόνο αυτή τη στιγμή, θα βρεθούν στον πίνακα αρκετοί πάνω από μένα, οπότε είναι δίκοπο μαχαίρι. Αυτή τη στιγμή παίρνω περίπου 100 ευρώ το μήνα από κάποια μαθήματα που κάνω στα ΙΕΚ (άγνωστο βέβαια πότε θα τα πάρω στα χέρια μου) για να μη χάσω την επαφή μου με το γνωστικό αντικείμενο και το κομμάτι της διδασκαλίας. Όταν, λοιπόν, ακούω για stage με 400 ευρώ το μήνα με πιάνουν τα γέλια. Υπάρχουν και χειρότερα! Αυτό να θυμούνται αυτοί οι άνθρωποι. Πριν λίγη ώρα διάβασα στο www.epirusgate.blogspot.com το παρακάτω κείμενο και αναθεώρησα αρκετά, αφού πρώτα ένιωσα για ακόμα μία φορά ηλίθιος :

"Μόνο όσοι δάσκαλοι και νηπιαγωγοί θα λαμβάνουν μέρος στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ εκπαιδευτικών και φυσικά καταφέρουν να περάσουν σε αυτόν θα μπορούν από τον προσεχή Σεπτέμβριο να διορίζονται στη δημόσια πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι παύει να υφίσταται ο απρόσκοπτος και άνευ όρων διορισμός τους αμέσως μετά τη λήψη του πτυχίου τους, όπως γίνεται εδώ και χρόνια, όπου στην κυριολεξία οι ενεργοί δάσκαλοι αποτελούν είδος προς εξαφάνιση! Πλέον, όσοι δεν καταφέρουν να περάσουν στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ (και θα είναι πολλοί) θα παραμένουν άνεργοι, αφού δε θα έχουν το δικαίωμα να προσλαμβάνονται, ούτε ως ωρομίσθιοι ή αναπληρωτές, μιας και οι σχετικοί πίνακες από το προσεχές καλοκαίρι καταργούνται. Ίσα βάρκα-ίσα πανιά δηλαδή με τις στρατιές των αδιορίστων καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ταυτόχρονα, στο "βρόντο" πάνε και τα σεμινάρια Ειδικής Αγωγής, αφού καταργούνται και αυτοί οι πίνακες διορισμού και πλέον οι άνεργοι "κλαίνε" τα χρήματά τους, αφού από εδώ και πέρα η χρηστικότητα αυτής της μετεκπαίδευσης θα αφορά μόνο όσους πετύχουν στο ΑΣΕΠ. Γι αυτό συνάδελφοι μη "σκοτώνεστε" πια για τις κατατακτήριες στο Παιδαγωγικό αλλά ξεκινήστε διάβασμα ενόψει του νέου ΑΣΕΠ. Όσοι αντέχετε. Για τους άλλους πάπαλα, όνειρο ήταν και πάει!"

Αυτό ήταν το κείμενο, τα σχόλια δικά σας γιατί εγώ κουράστηκα....

Από τρελό και από παιδί...

2009-10-28T15:55:00.001-07:00

Το παρακάτω κείμενο το διάβασα πριν κανένα μήνα στο ίντερνετ αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ που(!). Πρόκειται για την έκθεση παιδιού από δημοτικό σχολείο της Αθήνας με θέμα την 28η Οκτωβρίου:

"Η 28η Οκτωβρίου είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα. Η 27η Οκτωβρίου και η
29η Οκτωβρίου δεν λένε και πάρα πολλά πράγματα. Η 26η Οκτωβρίου κάτι λέει
άμα σε λένε Δημήτρη. Ο Δημήτρης Καλπακλής που τον λένε Δημήτρη και πάει
Δευτέρα, χαίρεται πάρα πολύ που τον λένε Δημήτρη γιατί γιορτάζει και
παίρνει πάρα πολλά παιχνίδια και είναι πάρα πολύ τυχερός. Ενώ άμα σε λένε
Νεκτάριο δεν είσαι και πολύ τυχερός, γιατί κανένας δεν ξέρει πότε
γιορτάζουν οι Νεκτάριοι. Κάποτε πρέπει να γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, γιατί
ένα παιδί που το λένε Νεκτάριο μού είπε ότι κάποτε γιορτάζουν ακόμα και οι
Νεκτάριοι, αλλά επειδή κανένας άνθρωπος στον κόσμο δεν ξέρει πότε
γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, αυτό το παιδί είναι πολύ στενοχωρημένο και τρέχουν
και οι μύξες του.

Η 28η Οκτωβρίου είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα άμα πέφτει Δευτέρα, γιατί
έχουμε τριήμερο και πάμε εκδρομή στο χωριό του μπαμπά μου. Εκτός αν δεν
πάμε, γιατί η μαμά μου δεν χωνεύει τη μαμά του μπαμπά μου, ενώ χωνεύει πάρα
πολύ τη δική της μαμά που δεν τη χωνεύει ο μπαμπάς μου, οπότε μπορεί να
μείνουμε και σπίτι.

Εμείς τα παιδιά είμαστε πάρα πολύ περήφανα που έχουμε την 28η Οκτωβρίου.
Γιατί πριν γίνει η 28η Οκτωβρίου, είχανε να γιορτάζουνε μόνο την 25η
Μαρτίου. Την 28η Οκτωβρίου πηγαίνανε σχολείο κανονικά γιατί δεν υπήρχε 28η
Οκτωβρίου. Δηλαδή υπήρχε 28η Οκτωβρίου, αλλά κανένας δεν το έκανε θέμα
γιατί δεν είχανε μπει οι Γερμανοί. Έπρεπε πρώτα να μπουν οι Γερμανοί και
μετά να γίνει μια μέρα της προκοπής.

Εγώ είμαι πολύ περήφανη Ελληνοπούλα. Νιώθω ένα ρίγος. Και μόλις το είπα στη
μαμά μου μού έβαλε θερμόμετρο και είχα 37,4 και μου έδωσε σιρόπι και μου
πέρασε το ρίγος. Η γιαγιά μου νιώθει ένα ρίγος από μόνη της, γιατί εκείνη
την έζησε την 28η Οκτωβρίου και πρέπει να την πέρασε πάρα πολύ ωραία.

Η κυρία Χρυσάνθη, η δασκάλα μας, μας είπε ότι την 28η Οκτωβρίου ήρθε ο
Ιταλός πρέσβης στο σπίτι του Ιωάννη Μεταξά, νύχτα, χωρίς να τηλεφωνήσει
πρώτα και τον ρώτησε αν μπορούν να πάρουνε την Ελλάδα και να την έχουνε για
δικιά τους σ' όλη του τη ζωή. Και ο Ιωάννης Μεταξάς τσαντίστηκε που τον
ξυπνήσανε και είπε «ΟΧΙ». Κι αυτό το «ΟΧΙ» το είπε πολύ ηρωικά γι' αυτό κι
εμείς το λέμε «το ηρωικό ΟΧΙ».

Κι εμένα όταν ήρθε η Χαρούλα σπίτι μου, μου ζήτησε όλες μου τις Μπάρμπι και
τη Σίντι αστροναύτη, της είπα ηρωικά «ΟΧΙ» γιατί δεν είναι καθόλου ευγενικό
αυτό που έκανε ο Ιταλός πρέσβης και η Χαρούλα. ?μα θέλεις να χαρίσεις κάτι
το κάνεις από μόνος σου. Κι ο κύριος Μεταξάς δεν ήθελε να χαρίσει την
Ελλάδα ούτε εγώ τη Σίντι αστροναύτη.

Και μετά τους πολεμήσαμε τους Ιταλούς. Δηλαδή, εγώ δεν τους πολέμησα γιατί
δεν είχα γεννηθεί ακόμα. Ούτε ο μπαμπάς ούτε η μαμά. Η μαμά δεν ξέρω πότε
γεννήθηκε γιατί όποτε τη ρωτάω «μαμά, πόσων χρόνων είσαι;» μου απαντάει
«μήπως είδες το Βετέξ της κουζίνας;».

Και τότε όλοι οι Έλληνες βγήκανε έξω και φιλιόντουσαν κι εμένα δεν μου
αρέσει να με φιλάνε οι φίλες της μαμάς μου γιατί έχουνε σάλια. Αλλά εκείνη
η μέρα ήτανε πολύ σπουδαία και δεν τους ένοιαζε τους ηρωικούς Έλληνες που
σαλιώνανε ο ένας τον άλλον.

Και τώρα, από τη χαρά μας βάζουμε την ελληνική σημαία στο μπαλκόνι. Όμως
εμείς δεν βάζουμε την ελληνική σημαία, γιατί όταν μετακομίσαμε τη χάσαμε.
Και κάθε 28 Οκτωβρίου ντρεπόμαστε πάρα πολύ, αλλά τον υπόλοιπο χρόνο το
ξεχνάμε και δεν πάμε να αγοράσουμε μια καινούργια. Αυτά και ελπίζω να μην
ξανάρθουν οι Γερμανοί. Ελπίζω επίσης η έκθεση να είναι τρεις σελίδες και
ελπίζω μετά να πάμε στο Βίλατζ Σέντερ, γιατί δεν έχω δει ακόμα το Σκούμπι Ντου.

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου! "

Η ΑΨΥΧΟΛΑΤΡΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ!

2009-10-18T08:58:00.000-07:00

Με το παρακάτω κείμενο τοποθετώ συνειδητά μία "βόμβα" στα θεμέλια της φιλοσοφικής σκέψης:

Η αγάπη και ο έρωτας είναι δύο αγαθά τα οποία για να καλλιεργηθούν και να ευδοκιμήσουν χρειάζονται το λίπασμα που ονομάζεται ανιδιοτέλεια. Για μένα (όπως και για αρκετό κόσμο) ανιδιοτέλεια είναι όταν φροντίζεις για κάτι, χωρίς ουσιαστικά να περιμένεις ανταλλάγματα. Αν σκεφτούμε όμως ότι ο έρωτας και η αγάπη θεωρούνται κατ' εξοχήν ανθρώπινα χαρακτηριστικά, σε συνάρτηση με την αδύναμη φύση του ανθρώπου, τότε είναι σχεδόν σίγουρο ότι η ανιδιοτέλεια πάει περίπατο! Ρίξτε μια γρήγορη διερευνητική ματιά γύρω σας, στο σπίτι, στο γραφείο, στη σχέση και πείτε μου αν αυτό που βλέπετε λέγεται ανιδιοτέλεια ή άκρατος ατομικισμός. Ζούμε σε μία κοινωνία όπου κυριαρχεί η ιδιωτικοποίηση της νεωτερικής δημοκρατίας και το μόνιμο σύνθημα στο στόμα όλων είναι ότι το "δίκαιο είναι ο νόμος ο δικός μου"! Θα μου μιλήσουν κάποιοι για ιδανικές καταστάσεις και για σχέσεις βουτηγμένες στην ανιδιοτέλεια. Εγώ θα μιλήσω για ανθρώπινες σχέσεις που όντως είναι βουτηγμένες στην ανιδιοτέλεια, μάλιστα τόσο βαθιά που πνίγονται σ΄αυτήν την ψευδαίσθηση. Μπορεί να βροντοφωνάζουμε πολλές φορές ότι είμαστε ανιδιοτελείς, ωστόσο στο πίσω μέρος του μυαλού μας, εκεί βαθιά, φωλιάζει πάντα η προσδοκία για ανταπόκριση. Μία ανταπόκριση που ουσιαστικά είναι η ταφόπλακα της ανιδιοτέλειας.

Θεωρώ, λοιπόν, ότι ο έρωτας και η αγάπη δεν μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα σε έμψυχα όντα. Ως εκ τούτου πιστεύω ότι τα δύο αυτά συναισθήματα εκδηλώνονται από ένα έμψυχο ον προς ένα άψυχο αντικείμενο. Ένα άψυχο αντικείμενο από το οποίο δεν προσδοκάς απολύτως τίποτα! Για παράδειγμα, σκεφτείτε μία φωτογραφία σε ένα κάδρο, ένα σπίτι, ένα άρωμα κ.ο.κ. Ένα τραγούδι είναι ικανό να μας κάνει να πλημμυρίσουμε από συναισθήματα ερωτικά, χωρίς να προσδοκά τίποτα από εμάς. Τα χρώματα και οι μυρωδιές του χωριού είναι σε θέση να μας φτιάξουν τη διάθεση και να αντιμετωπίζουμε διαφορετικά τη ζωή. Τι περιμένετε και τι προσδοκάτε από ένα ηλιοβασίλεμα? Τι προσδοκά ένα ηλιοβασίλεμα από εσάς? Ακριβώς, τίποτα! Γι' αυτό και μπορεί να υπάρξει ανιδιοτέλεια.

Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ως υγιές φαινόμενο τον έρωτα και την αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων, επειδή έτσι το μάθανε από μικροί. Ποτέ δεν αναζητήσανε τι είναι αυτό που αναπτύσσεται μεταξύ των έμψυχων όντων και αν όντως λέγεται "έρωτας ή αγάπη". Δεν απορρίπτω τα συγκεκριμένα συναισθήματα και τονίζω ότι δέχομαι την ενέργεια που εκδηλώνεται ανάμεσα στους ανθρώπους. Αμφισβητώ όμως τις λέξεις με τις οποίες χαρακτηρίζουμε τη συγκεκριμένη ενέργεια, διότι τον έρωτα και την αγάπη την ταυτίζω με τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον άνθρωπο και στο εκάστοτε αντικείμενο.

Φανταστείτε δύο μαγνήτες που έρχονται σε επαφή. Όταν οι δύο πόλοι είναι θετικοί ή αρνητικοί και πλησιάζουν τότε απωθούν ο ένας τον άλλον. Όταν όμως είναι ο ένας θετικός και ο άλλος αρνητικός τότε έλκονται. Τώρα τοποθετείστε στην πρώτη περίπτωση δύο έμψυχα όντα και θα δείτε ότι απωθεί το ένα το άλλο, είτε νιώθοντας και τα δύο ανιδιοτέλεια (αν και εφόσον ισχυριστούμε, υποθετικά πάντα, ότι υπάρχει τελικά ανιδιοτελής αγάπη), είτε κανένα από τα δύο! Όταν όμως τοποθετήσετε από την μία πλευρά έναν άνθρωπο και από την άλλη ένα άψυχο αντικείμενο, τότε και μόνο τότε θα δείτε τους πόλους των δύο μαγνητών να έλκονται και να δημιουργείται η έννοια της "αγάπης"! Τότε και μόνο τότε υπάρχει πραγματική ανιδιοτέλεια, τουλάχιστον από τη μία πλευρά, αν όχι και από τις δύο.

Οχι άλλους Μεσσίες!

2009-09-24T09:54:00.000-07:00

Το μόνο συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει κανείς εύκολα μετά την τηλεμαχία των αρχηγών των πολιτικών μας κομμάτων είναι ότι η χώρα μας έχει περισσότερα προβλήματα από ότι μπορεί κάποιος να φανταστεί!!! Οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων μας έδωσαν μια "ξεκάθαρη" εικόνα για την άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα!!!

Οι δύο υποψήφιοι πρωθυπουργοί εμφανίστηκαν ως Μεσσίες, που θέλουν και μπορούν να δώσουν λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες! Όμως δεν είχε το θάρρος κανένας από τους δημοσιογράφους να τους πει ότι ο λαός δεν έχει ανάγκη από υποτιθέμενους Μεσσίες, αλλά έχει ανάγκη από "σωστούς πολιτικούς"! Πολιτικούς όπως τους αντιλαμβάνονται ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας. Πολιτικούς που έχουν ως πρώτη προτεραιότητα την ευημερία του κράτους και των πολιτών. Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε δυστυχώς μία "α-πολιτικοποίηση", η οποία οφείλεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό στην ανικανότητα των πολιτικών μας ηγετών να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να πατάξουν τη διαφθορά και τις πελατειακές σχέσεις που δηλητηριάζουν το πολιτικό μας σύστημα. Εκεί βρίσκεται η ρίζα της αιτίας που ένα μεγάλο ποσοστό των νέων ανθρώπων έχουν απομακρυνθεί και αδιαφορούν για την πολιτική γενικότερα!

Όσο, λοιπόν, διατηρείται το πολιτικό αυτό καθεστώς στην Ελλάδα θα γινόμαστε θεατές του ίδιου πάντοτε έργου. Όλα τα κόμματα θα πρέπει επειγόντως να μπούνε σε μία διαδικασία εσωτερικής ανασύνταξης. Θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν γίνεται διαφορετικά. Δεν πάει άλλο...η κοινωνία έχει φτάσει στο σημείο μηδέν!

Επετειακό άρθρο!

2009-09-08T05:26:00.000-07:00

Πέρασαν δύο χρόνια σχεδόν από τη μέρα που το blog με διεύθυνση http://www.whiteprophecy.blogspot.com/ έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο διαδίκτυο! Από τότε το blog έχει ανοίξει τις αγκάλες του και έχει φιλοξενήσει εκατοντάδες διαδικτυακούς φίλους από όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου! Τα πρώτα, λοιπόν, δύο χρόνια έφεραν μαζί τους περισσότερα από 100 αρθράκια και 10.000 επισκέπτες! Σας ευχαριστώ όλους για τη στήριξη και ελπίζω να τα λέμε για αρκετά χρόνια ακόμη στο μέλλον...

Το παγκάκι που συνάντησε την ιστορία...

2009-08-25T05:37:00.000-07:00

Ανεβαίνω την Hamidiye οδό με τα πόδια αναζητώντας δεξιά και αριστερά κάποιο απάνεμο αγκυροβόλιο για να ξεκουραστώ. Στην κορυφή του δρόμου αχνοφαίνεται ένα καταπράσινο πάρκο. Επιταχύνω το βήμα και ακριβώς μπροστά μου βρίσκεται ένα παγκάκι. Το οικειοποιούμε σε δευτερόλεπτα. Αφήνω όλη την κούραση και το βάρος μου να κατανεμηθεί ισομερώς πάνω στα ξύλινα στηρίγματα, ενώ ταυτόχρονα δίνω το ελεύθερο στη ματιά μου να παρατηρήσει το χώρο. Το μυαλό παραδίνεται στην άγρια ομορφιά και στην επιβλητικότητα του Μπλε Τζαμιού που δεσπόζει ακριβώς στην ευθεία του βλέμματός μου. Νιώθω μικρός...

Συνειδητοποιώ που βρίσκομαι και αμέσως στρέφω τη ματιά πίσω από την πλάτη μου. Ανακουφίζομαι καθώς αντικρίζω την Αγιά Σοφιά να στέκει πάνω στα βαριά από την ιστορία θεμέλιά της. Νιώθω ακόμα πιο μικρός... Λες και με βάλανε ως Δαυίδ ανάμεσα σε δύο Γολιάθ!

Τώρα στο σούρουπο τα κτήρια και οι δρόμοι φωτίζονται από χιλιάδες λαμπάκια τα οποία δίνουν μία παραμυθένια χροιά στο σκηνικό. Το στόμα έχει στεγνώσει και αποζητά επειγόντως οτιδήποτε που μπορεί να το ανακουφίσει. Τι καλύτερο τέτοια ώρα στην Κωνσταντινούπολη από ένα ζεστό τσάι; Έχω βγάλει ήδη τα παπούτσια καθώς προσπαθώ να βολευτώ καλύτερα στη θέση μου. Σηκώνω το ποτήρι, μυρίζω το τσάι, αφήνω τον ατμό που βγαίνει να ταξιδέψει τη σκέψη μου και κατεβάζω μια δυνατή γουλιά. Ο λαιμός μου αντιδρά από το κάψιμο, αλλά το σώμα έχει ήδη παραδωθεί στην χαλαρωτική δύναμη του ροφήματος. "Αφήστε με εδώ για πάντα...", μουρμουρίζω καθώς με την άκρη των ματιών μου αναζητώ πάντα την Αγιά Σοφιά. Η ανακούφιση συνοδεύεται αυτή τη φορά από ακόμα μια δυνατή γουλιά τσαγιού...

(7) Αγαπητό μου ημερολόγιο...

2009-07-22T14:02:00.000-07:00

Ξυπνήσαμε αρκετά νωρίς από τη ζέστη του δωματίου και από έναν ήλιο εκτυφλωτικό που διαπερνά τα παράθυρα και σε σκουντάει στον ώμο. Είναι η τελευταία μέρα στην Στοκχόλμη και για το λόγο αυτό έπρεπε να ετοιμάσουμε τις βαλίτσες μας. Με μισή καρδιά, βαριά βήματα και αμίλητοι διασχίσαμε τη Centralen και φτάσαμε στο τελευταίο μουσείο που προλαβαίναμε να δούμε, στο Vasa. Ως κλασικοί Έλληνες, το αφήσαμε για την τελευταία στιγμή, έτσι ώστε να έχουμε και τη χάρη και το όνομα!

Το Vasa είναι ένα παλιό πλοίο, το οποίο βυθίστηκε και μετά από αρκετά χρόνια το ανασύρανε από το βυθό και το ξανασυναρμολογήσανε κομμάτι κομμάτι. Αφού, λοιπόν, έβαλα για λίγο τον εαυτό μου στη θέση του Τζακ Σπάροου, αποφάσισα να ρίξω άγκυρα σε ένα κοντινό εστιατόριο. Πηγαίνοντας εκεί είδα για πρώτη φορά κάποιον άνθρωπο να "βιάζεται" στους δρόμους της Σουηδικής πρωτεύουσας να προλάβει προφανώς κάτι. Είδα επίσης μποτιλιάρισμα στους δρόμους (!) και έκλεισα τα μάτια και με τα δυο μου χέρια για να μη χρειαστεί να δω και άλλα και απομυθοποιήσω την εικόνα που έπλασα για τη Σουηδία (οκ, πλάκα κάνω).

Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στο SWISS AIRBUS A321 των ελβετικών αερογραμμών και σε λίγο προσγειονόμαστε στη Ζυρίχη. Κάπου εδώ κατεβάζω το στυλό για να απολαύσω το υπέροχο ηλιοβασίλεμα που βλέπω από το δεξί παράθυρο του αεροπλάνου.

*Θα προσέξατε ότι δεν ανέφερα καθόλου τις Σουηδέζες...για ευνόητους λόγους! Άλλωστε τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται...

(6) Αγαπητό μου ημερολόγιο...

2009-07-22T13:47:00.000-07:00

Η περιήγησή μας στο παραδοσιακό χωριό Skansen έγινε κάτω από καταρρακτώδη βροχή. Το πρωινό της Τρίτης κινήθηκε σε γρήγορους ρυθμούς με πολύ περπάτημα και ορθοστασία. Νιώθαμε το χρόνο να στενεύει απειλητικά και θέλαμε να δούμε ακόμα αρκετά πράγματα. Ένα από αυτά ήταν και το μουσείο τεχνολογίας, το οποίο έχει την ικανότητα να σε ταξιδεύει αιώνες πίσω. Είναι υπέροχη η αίσθηση να στέκεσαι δίπλα και σχεδόν να χαϊδεύεις το πρώτο αυτοκίνητο του Ford ή το πρώτο αεροπλάνο που φτιάχτηκε ποτέ. Γίνεσαι μέρος της ιστορίας και ταξιδεύεις πρώτη θέση στο χρόνο.

Ξαναβγαίνοντας πάλι πίσω στο φως από την κεντρική είδοσο του μουσείου, συνειδητοποιώ για μια ακόμη φορά την ικανότητα των Σουηδών να εκμεταλλεύονται και να αξιοποιούν στο έπακρο όσα έχουν στη διάθεσή τους. Ακόμα και το πιο απλό πράγμα έχουν τη δυνατότητα και την αισθητική να το αναδείξουν και να το μετατρέψουν σε μία κερδοφόρα επιχείρηση (π.χ. ένα μουσείο αστυνομίας ή βιολογικών προϊόντων)!

Το πάρκο για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται παράδεισος και η καλύτερη λύση για να ξεκουραστούμε λιγάκι. Αν καθίσει κανείς για μία ώρα θα αντιληφθεί ότι αυτή η πόλη αγαπάει τα ζώα όσο και τους ανθρώπους. Κάποια μέρα ίσως πάρω και 'γώ το σκύλο μου Ιβάν και γίνουμε μόνιμοι δημότες Στοκχόλμης! Για το καλό και των δυο μας...

(5) Αγαπητό μου ημερολόγιο...

2009-07-20T17:07:00.000-07:00

Η Δευτέρα έκρυβε μία από τις ομορφότερες εμπειρίες στη Στοκχόλμη. Ο γύρος ενός νησιού με ατομικά κανόε - καγιάκ! Τέσσερις Έλληνες θαλασσόλυκοι, λοιπόν, ξανοίχτηκαν στο πέλαγος και για τις τρεις επόμενες ώρες έγιναν ένα με το υγρό στοιχείο και τα αξιοθέατα της σκανδιναβικής φύσης. Ενώ το πρωί ξεκινήσαμε με βροχή, εν τέλει ένας ζεστός ήλιος μας συνόδευσε μέχρι το τέλος της διαδρομής, αφήνοντας επάνω μας τα σημάδια του (ειδικά στον Μ. που κατακοκκίνησε στο πρόσωπο)!

Με πόδια και χέρια βαριά από το κουπί αναζητήσαμε κάτι φαγώσιμο και κατόπιν σύραμε τα βήματά μας μέχρι το διπλανό πάρκο. Το γρασίδι μας υποδέχτηκε με τιμές που αρμόζουν σε επισκέπτες - τουρίστες και 'μείς απλά τις αποδεχτήκαμε.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, είναι πολύ σπάνιο να βρεις τόσο μεγάλα πράσινα πάρκα, αλλά ακόμα και αυτά που υπάρχουν, συνήθως συνοδεύονται από ταμπέλες που σε προειδοποιούν: "Μην πατάτε το πράσινο"!!!! Εδώ στη Στοκχόλμη τα πάρκα βοηθούν στο πάντρεμα ανθρώπων και πολιτισμών. Υπάρχει μία ειρηνική συνύπαρξη και οι επισκέπτες δένουν καταπληκτικά με το τοπίο. Πρόκειται για μια μεγάλη χύτρα, μέσα στην οποία ανακατεύονται με μαεστρία όλα τα "υλικά" που είναι απαραίτητα για να πετύχει η συνταγή της διαπολιτισμικότητας και της κοινωνικής ενσωμάτωσης.

Στρέφω το βλέμμα προς το δρόμο και παρατηρώ παντού ποδήλατα. Κυκλοφορούν ελάχιστα αυτοκίνητα, γεγονός που δείχνει πως τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι ικανά να καλύψουν τις ανάγκες των ντόπιων και των τουριστών. Το ποδήλατο εδώ είναι τρόπος ζωής. Τα πάντα έχουν φτιαχτεί με βάση πρώτα τον πεζό, μετά τον ποδηλάτη, μετά τα μέσα μαζικής μεταφοράς και στο τέλος τον οδηγό αυτοκινήτου! Κόρνα, φυσικά, ούτε για δείγμα...

(4) Αγαπητό μου ημερολόγιο...

2009-07-19T13:21:00.000-07:00

Τις Κυριακές στην Ελλάδα τις έχω συνδυάσει με καφέ και εφημερίδα. Ε, λοιπόν, από την εικόνα αυτή έλειπε μόνο η κυριακάτικη εφημερίδα, καθώς φραπέ βρήκαμε στο "Φρέσκο", ένα ελληνικό μαγαζί χωμένο σε κάποιο από τα δρομάκια της Στοκχόλμης. Η παρουσία του ελληνικού στοιχείου ήταν έντονη, δημιουργώντας μια αίσθηση που αποκομίζει μόνο κάποιος που βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά από τη μητριά πατρίδα.

Μια τελευταία ρουφηξιά και ξεκινήσαμε για το μουσείο που περιλαμβάνει τα εκθέματα από το ναυάγιο του Τιτανικού. Χαζεύοντας το φωτογραφικό και όχι μόνο υλικό που υπάρχει εκεί, αναδύονται στο μυαλό μου εικόνες από την ταινία, η οποία από ότι φαίνεται είναι πολύ κοντά σ' αυτό που συνέβει στην πραγματικότητα. Το σημείο που άξιζε ήταν περίπου στη μέση του μουσείου, όπου ένα βίντεο εξηγούσε το πως κάποιοι άνθρωποι κατάφεραν να αντέξουν 3 και 4 ώρες στα παγωμένα νερά του ωκεανού. Για να γίνουν καλύτερα αντιληπτές οι συνθήκες και οι θερμοκρασίες για τις οποίες μιλάμε, υπήρχε τοποθετημένο ένα τεχνητό παγόβουνο και ο καθένας ακουμπούσε το χέρι του. Περιττό να σας πω ότι κανείς δεν άντεχε πάνω από 30 δευτερόλεπτα! Για φαντάσου...

Το τέλος της περιήγησης στο μουσείο βρήκε τις κοιλιές μας να γουργουρίζουν, οπότε και στραφήκαμε για ακόμα μια φορά στα παραδοσιακά τσορίσος (κάτι σαν χοτ ντογκ). Με γεμάτα τα στομάχια πήραμε το δρόμο του γυρισμού για το σπίτι, όπου και μας περίμεναν τα ποτά και μια τράπουλα. Η συνέχεια είναι λίγο πολύ προβλέψιμη. Στοιχήματα, καβγάδες, αγωνία, ποτά, ξηροί καρποί και φυσικά νικητές και ηττημένοι.

(3) Αγαπητό μου ημερολόγιο...

2009-07-18T12:58:00.000-07:00

Σάββατο πρωί και το ξύπνημά μας συνοδεύεται από τους ήχους του τραγουδιού "Smooth criminal" (Michael Jackson) (επιλογή του Γ.), που ακούγεται μέσα από το you tube στο laptop. Το ίδιο ροκ κινήθηκε και ολόκληρο το πρωϊνό, όπου και καταλήξαμε σε ένα παραθαλλάσιο μαγαζάκι για μια παγωμένη μπύρα. Το μάτι μας έπεσε κατευθείαν στο βάθος του μαγαζιού όπου υπήρχαν ένα τραπέζι πινγκ πονγκ και τα γνωστά ξύλινα ποδοσφαιράκια! Οι θύμισες από την πατρίδα και τα παιδικά μας χρόνια δεν άργησαν να ξυπνήσουν και πριν το καταλάβουμε βρεθήκαμε βουτηγμένοι για τα καλά στο παιχνίδι. Φυσικά, ένα στοίχημα πάντα είναι αυτό που δίνει ενδιαφέρον στο παιχνίδι και ανάβει τα αίματα. Το αποτέλεσμα μετά από μία ώρα ήταν το μαγαζί να μετράει τις πληγές του και να προσπαθεί να ηρεμήσει από τους τέσσερις φανατισμένους και φωνακλάδες Έλληνες!

Γύρω στις 8 το απόγευμα το φαγητό ήταν έτοιμο και ως Έλληνες του εξωτερικού που κρατάμε τις παραδόσεις μας, καθίσαμε όλοι μαζί γύρω από το τραπέζι. Στη μέση τα ζυμαρικά και δίπλα μία κόκκινη σάλτσα, από τις καλύτερες που έχω φάει ποτέ. Τα συγχαρητήρια ανήκουν εξ ολοκλήρου στους οικοδεσπότες μας, στον Φ. και στην Φ.

Με γεμάτο στομάχι ξεκινήσαμε την βραδινή μας περιπλάνηση, η οποία τελικά είχε πιο άγριες διαθέσεις από εμάς. Οι πρώτες ακτίνες του ήλιου μας βρήκαν να τρώμε τσορίσος για να έρθουμε στα ίσα μας. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν τώρα...

(2) Αγαπητό μου ημερολόγιο...

2009-07-17T12:35:00.000-07:00

Ο Δ. σήμερα κλείνει τα 28 και το πρωϊνό τον βρήκε μαζί με την παρέα να τρώει kanelbulle (κάτι σαν κέικ) και να πίνει καφέ σε ένα απίστευτο μαγαζάκι στη μέση ενός τεράστιου δάσους, δίπλα στη λίμνη. Ειδυλλιακό τοπίο για να διώξει κανείς τις πρωινές τσίμπλες από τα μάτια. Ξυπνήσαμε (ευτυχώς) σήμερα με έναν τεράστιο ήλιο πολλά υποσχόμενο. Αυτό είδανε και τρεις μικρές σουηδέζες, οι οποίες αναζητήσανε λίγη δροσιά βουτώντας στα σκοτεινά νερά της λίμνης. Σκέφτομαι ότι αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν να εκτιμούν το παραμικρό και φυσικά πάνω σε αυτή τη βάση ξέρουν να αξιοποιούν και την παραμικρή ευκαιρία που έχουν.

Για να βγούμε στο κέντρο της Στοκχόλμης διασχίσαμε αρκετές κατοικίσιμες περιοχές. Εντύπωση προκαλούν τα γυμνά παράθυρα των πολυκατοικιών. Δεν υπάρχουν κουρτίνες, δεν υπάρχουν παντζούρια, δεν υπάρχουν μπαλκόνια. Για εμάς τους Έλληνες είναι περίεργο κάτι τέτοιο, αλλά αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη από μπαλκόνια, διότι το καλοκαίρι διαρκεί ελάχιστα και όσο διαρκεί τους αρέσει να το περνάνε στα δημοτικά πάρκα. Πάρκα που ξεφυτρώνουν από το πουθενά και πραγματικά μέσα στην καρδιά της σουηδικής πρωτεύουσας. Ένα παιδάκι περίπου 5 ετών βγάζει τα παπούτσια, σηκώνει τη φούστα λιγάκι για να μην τη βρέξει και βάζει τα πόδια της στο συντριβάνι. Ψάχνω να βρω τους γονείς της και τελικά τους συναντώ με το βλέμμα λίγο πιο πίσω στα σκαλιά του πάρκου. Όχι μόνο δεν μαλώνουν το παιδάκι, αλλά ίσα ίσα το ενθαρρύνουν να παίξει κι άλλο με το νερό. Σε λίγο το ένα παιδάκι έγιναν δύο και φαντάζομαι ότι θα ακολούθησαν και άλλα. Απομακρύνομαι και μέσα στο μυαλό μου αντηχούν οι στριγγλιές της ελληνίδας μάνας σε ανάλογη περίπτωση: "Μαρίαααααα, βγες τώρα αμέσως από 'κεί. Θα σε τσακίσω αν λερώσεις το φόρεμά σου! Δεν μ' ακούς ε; Τώρα θα δείς!".

Είμαστε τόσο διαφορετικοί λαοί! Ψάχνω να βρω κάποιες απαντήσεις και συμβουλεύομαι τον φίλο μου Φ. που ζει τα τελευταία δύο χρόνια στη Στοκχόλμη. Καταλήξαμε στο γεγονός ότι οι άνθρωποι εδώ παντρεύονται αρκετά νέοι, κάτι που αυτόματα τους δίνει το πλεονέκτημα ως γονείς να είναι πολύ πιο κοντά στα παιδιά τους. Ξέρουν να χαρούν τη ζωή και δεν φοβούνται να το μεταδώσουν αυτό και στα παιδιά τους. Ευτυχισμένος, τελικά, ίσως είναι ο άνθρωπος που είναι απαλλαγμένος από κόμπλεξ. Βέβαια, αξίζει να αναφέρουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι που παντρεύονται σχετικά νωρίς, ζούνε σε μία χώρα που έχει αρνητική ανεργία, που τους δίνει τη δυνατότητα να δουλέψουν, να πληρωθούν καλά χρήματα, να έχουν καλή ασφάλιση, να έχουν γενικότερα ένα κοινωνικό κράτος το οποίο θα τους στηρίξει σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής τους. Αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν, δεν εξαρτώνται από τους γονείς τους. Κερδίζουν την οικονομική και προσωπική τους ανεξαρτησία μόλις γίνουν 18 ετών. Γι' αυτό και στα πάρκα υπήρχαν δεκάδες καροτσάκια πίσω από τα οποία δεν υπήρχε ένα παππούς ή μία γιαγιά (όπως συμβαίνει στην Ελλάδα), αλλά υπήρχε ένας νεαρός άντρας ή μια νεαρή γυναίκα, όπως είναι και το σωστό για την ανατροφή του παιδιού.

Μπορεί να βρίσκομαι 3.2οο χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα, αλλά η σύγκριση έρχεται ανεπαίσθητα...

Σήμερα οφείλω να ομολογήσω ότι γυρίσαμε ένα μεγάλο μέρος της πόλης, χρησιμοποιώντας σχεδόν όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς που διαθέτει η Στοκχόλμη και πιστέψτε με είναι αρκετά (μετρό, αστικά λεωφορεία, τραμ, πλοία!). Γύρω στις 11 το βράδυ τα βήματά μας κατέληξαν για το πρώτο ποτό στην ταράτσα ενός κτηρίου με θέα-πιάτο την δυτική πλευρά της πόλης. Ψάχνω να βρω και να τσεκάρω τα κυριότερα κτήρια-μνημεία, αλλά εγκαταλείπω την προσπάθεια γρήγορα καθώς κανένα από αυτά δεν είναι φωτισμένα! Πέρα από τους κεντρικούς δρόμους που έχουν φωτισμό, κατά τα άλλα η πρωτεύουσα μοιάζει να βυθίζεται στο σκοτάδι της νύχτας.

Το κρύο αρχίζει να γίνεται πλέον αισθητό, καθώς μετακινούμαστε στο μπαρ όπου θα κλείσουμε τη βραδιά. Άνετοι άνθρωποι, χωρίς ενδοιασμούς, άκρως κοινωνικοί, έως και προκλητικοί σε κάποιο βαθμό. Η στάση και η συμπεριφορά τους αναιρεί αυτόματα το μύθο που σκέπαζε χρόνια τώρα τις σκανδιναβικές χώρες και τους κατοίκους τους. Κάθε άλλο παρά ψυχροί λαοί είναι. Μακάρι να είχαν όλοι την "ψυχρότητά" τους!

(1) Αγαπητό μου ημερολόγιο...

2009-07-16T13:03:00.000-07:00

Στο check in της Ζυρίχης θυμήθηκα την Α. που κάθε φορά στο τηλέφωνο με αποκαλεί "ανάποδο χρόνο"! Κάπως έτσι αισθάνθηκα στην αίθουσα αναμονής, λίγα λεπτά πριν επιβιβαστώ στο αεροπλάνο για Στοκχόλμη. Σχεδόν όλος ο κόσμος επιλέγει μεσογειακές περιοχές για τις καλοκαιρινές του διακοπές, με συντροφιά τον ήλιο και τη θάλασσα. Η παρέα όμως φέτος επέλεξε μία από τις σκανδιναβικές χώρες. Η Σουηδία πάντα με εξίταρε ως κράτος με ένα από τα καλύτερα κοινωνικά συστήματα και να που μου δόθηκε επιτέλους η δυνατότητα να την δώ από κοντά.

Παρ' όλο που ξεκινήσαμε από την Ελλάδα με 34 βαθμούς κελσίου και φυσικά κοντομάνικο, βρεθήκαμε μέσα σε 4 ώρες στους 10 βαθμούς και με απαραίτητα αξεσουάρ την ζακέτα και την ομπρέλα. Η βροχή έπεφτε ασταμάτητα, όμως οι άνθρωποι εδώ φέρονται με φυσικότητα, λες και είναι από χρόνια έτοιμοι σε τέτοιες συνθήκες! Ευχάριστη έκπληξη τα μικρά παιδάκια, που αντί οι γονείς να τα κλείνουν σπίτι για να μη βραχούν και "λιώσουν", τα φορούν την αδιάβροχη στολή του σκι (για να είναι από μέσα στεγνά) και τα αφήνουν να τσαλαβουτάνε και να παίζουν ασταμάτητα με το νερό. Αντίκριζες στο βλέμμα τους μία αίσθηση ελευθερίας, που αγκάλιαζε τη φύση με αγάπη και αθωότητα, μακριά από τη σοβαρότητα και τη σοβαροφάνεια που τις περισσότερες φορές μας οδηγεί στο να χάνουμε μικρές μα τόσο σημαντικές στιγμές της ζωής μας.

Λίγο οι πτήσεις και πολύ περισσότερο οι εικόνες της πρωτεύουσας που περνάνε ασταμάτητα σαν κινηματογραφικό καρέ μπροστά από τα μάτια μου, με κάνουν να χάσω την αίσθηση του χρόνου. Δεν πιστεύω στα μάτια μου όταν βλέπω το ρολόι του μετρό να δείχνει μόλις 11 το πρωί. Αν με ρωτούσες δευτερόλεπτα πριν θα σου απαντούσα με περίσσια βεβαιότητα ότι η ώρα είναι 7 το απόγευμα! Βέβαια για τους Σουηδούς το πρωί, το απόγευμα και το βράδυ είναι έννοιες σχετικές, καθώς αυτή την περίοδο ο ήλιος ανατείλει στις 3 τα ξημερώματα και δύει στις 11 το βράδυ. Το απόλυτο (σχετικό και αυτό) σκοτάδι δηλαδή απλώνεται στην πόλη μόνο για 3 με 4 ώρες! Περίεργη αίσθηση για το βιολογικό μας ρολόι αλλά θα έλεγα μέχρι στιγμής αντιμετωπίσιμη.

Πέμπτη βράδυ και η Στοκχόλμη κινείται σε χαλαρούς ρυθμούς. Οι περισσότεροι στα μαγαζιά είναι άλλης εθνικότητας, κυρίως τουρίστες και φοιτητές. Οι Σουηδοί άλλωστε περιμένουν την Παρασκευή και το Σάββατο για να βγουν και να ξεφύγουν από την καθημερινότητά τους. Το τελευταίο δρομολόγιο του μετρό στις 12:40 βρίσκει μια παρέα 4 Ελλήνων να κατευθύνονται προς τις φοιτητικές εστίες. Θα προλάβουν μέχρι τις 4 τα ξημερώματα να φάνε, να πιούνε, να συζητήσουν, να τσακωθούν και να ξαναμωνιάσουν. Γι' αυτό άλλωστε δεν είναι οι φίλοι;

"...βρήκα δυό μάτια να αγαπώ, παρέα για να πίνω, φίλους για να τσακώνομαι και ότι έχω να τους δίνω..." (Μίλτος Πασχαλίδης)

Το "ξημερώσαμε" και σήμερα...

ΑΓΓΕΛΟΣ - ΕΞΑΓΓΕΛΟΣ

2009-06-07T11:00:00.000-07:00

Η σεζόν που φεύγει μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχω σε αρκετά σεμινάρια και ημερίδες, σχετικά πάντα με το γνωστικό αντικείμενο πυο έχω σπουδάσει. Δυστυχώς με μεγάλη απογοήτευση διαπίστωσα πως τα ερισσότερα από αυτά δεν είχαν κανένα θεωρητικό και πρακτικό υπόβαθρο. Περιείχαν κενές, ξύλινες ομιλίες από εισηγητές οι οποίοι κοιτούσαν το ρολόι, μη βλέποντας την ώρα να φύγουν. Το μεγαλύτερο ποσοστό αναλώθηκε σε έναν αδιάκοπο αγώνα ανακύκλωσης, ήδη υπαρχουσών, γνώσεων και σε έναν άκρατο λαϊκισμό, πιστεύοντας ότι έτσι θα "πιάσουν" το ακροατήριό τους! Συνήθως με προσωπικά τους βιώματα και δακρύβρεχτες ιστορίες που ακούγονται ευχάριστα στα αυτιά μας γιατί όλοι έχουμε ζήσει παρόμοια γεγονότα, ανταγωνίζονταν υπό ίσους όρους τον Παπαδάκη και τον Αυτιά (προσωπικά πιστεύω ότι πρόκειται για τους δύο μεγαλύτερους λαϊκιστές της ελληνικής τηλεόρασης) .

Σκεπτόμενος τη συμπεριφορά τους μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι του Σαββόπουλου για τον άγγελο - εξάγγελο που γερμένος στο δεκανίκι του προσπαθεί με ψεύτικα λόγια να χαιδέψει τα αυτιά μας. Φτάνει, λοιπόν, κύριοι. Ωραία η θεωρία, αλλά εμείς ζητάμε γνώσεις και γνώσεις κυρίως σε πρακτικά ζητήματα. Θέλουμε νέες ιδέες και προτάσεις.

Όταν ακούς από ανθρώπους που διετέλεσαν σύμβουλοι υπουργών να σου λένε ότι δεν αλλάζει τίποτα, διότι κανείς δεν παίρνει το ρίσκο μιας νομοθετικής μεταρρύθμισης εξαιτίας του πολιτικού κόστους....σαλτάρεις! Κάτι τέτοιες στιγμές φοράω τη στολή του μαρξιστή, διότι δεν φτάνει μόνο να ερμηνεύουμε τον κόσμο αλλά θα πρέπει να προτείνουμε τρόπους να τον αλλάξουμε.

Αν, λοιπόν, κύριοι δεν έχετε να μας πείτε κάτι καινούριο, τότε καλύτερα να μην μας πείτε τίποτα. Με τη σιωπή ίσως να μας πείτε περισσότερα. Έχουμε χάσει ήδη αρκετά χρήματα και ελεύθερο χρόνο (οι οικονομολόγοι το ονομάζουν κόστος ευκαιρίας). Αν κάποιοι θέλουν να διοργανώνουν σεμινάρια μόνο και μόνο για να προωθήσουν τον σεμιναριακό τουρισμό της περιοχής τους, τότε θα μας βρουν αντίθετους. Δυστυχώς η λέξη ποιότητα στην Ελλάδα περνάει σε δεύτερη μοίρα...

Δίχως το τσιγάρο η ζωή έχει καλύτερη γεύση

2009-05-31T10:02:00.000-07:00

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 31 Μαΐου, με απόφαση που πήρε το 1988 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ελληνικού Ιδρύματος Καρδιολογίας, της Αντικαπνιστικής και Αντικαρκινικής Εταιρείας η Ελλάδα είναι μία από τις πρώτες χώρες στην Ευρώπη σε κατανάλωση καπνού.

Ερευνες έχουν δείξει ότι περίπου το 28 % του ενήλικου πληθυσμού της γης εκτιμάται ότι χρησιμοποιεί καπνό, αριθμός που υπερβαίνει κατά πολύ τον αριθμό αυτών που χρησιμοποιούν παράνομες ουσίες( πχ χάπια, κοκαΐνη κα).

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας μας ενημερώνει ότι το κάπνισμα είναι η σημαντικότερη αιτία θανάτου που μπορεί όμως εύκολα να προληφθεί και προβλέπει πως οι θάνατοι λόγω του καπνίσματος από καρκίνο, καρδιακές παθήσεις κ.ά. μπορεί να ξεπεράσουν τα δέκα εκατομμύρια το χρόνο έως το έτος 2020, με το 70% να προέρχεται από τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Τα μέλη του Keep on Blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν και να βοηθήσουν στην εκστρατεία κατά του καπνίσματος θέλουν να περάσουν σε όλους με δυνατή φωνή το μήνυμα «ΔΙΧΩΣ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΕΥΣΗ».

ΑΣΥΝΑΡΤΗΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...

2009-05-03T15:16:00.000-07:00

Σε λίγο η μύγα δεν θα βουίζει πετώντας χαρούμενα, οι τοίχοι θα χάσουν το νόημά τους, το γελοίο μικρό καλοριφέρ θα ξεκινήσει ένα νέο ταξίδι στο χαμένο σύμπαν του μικρόκοσμου. Τα μολύβια, αφού θα έχουν μαζοποιηθεί εξαιτίας του άγχους, θα τερματίζουν εδώ την διάσταση που χαρακτηρίζει την ιστορική πρόοδο του τεχνολογικού πολιτισμού. Το καρό πουκάμισο μαζί με το μπλε νερό, θα ενωθούν με τα δεσμά του γάμου, διαπλατείνονας τους πνευματικούς ορίζοντες της μικρής, άψυχης αγελάδας.

Και μην ξεχνάτε ότι τα αντισυληπτικά δεν μπορούν να καταπολεμήσουν την ανεργία, αφού δεν έχουν τα κατάλληλα γυμνασμένα πόδια. Όμοια, ένα καλτσόν έχει ιδιαίτερη σημασία, όταν τα όριά του φτάνουν εκεί που αρχίζει η στάχτη. Και στο κάτω κάτω τι ρόλο έχει ένας γύρος με πίτα και σάλτσα - μουστάρδα στην διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός πιτσιλωτού τρυποκάρυδου; Η απάντηση είναι μία. Η προβολή ενός τέρατος σε έναν άξονα, αυτή είναι η απάντηση. Και με ρωτάς, γιατί η ζωή έχει πάψει να τρώει τηγανητά μανιτάρια. Έχουν χοληστερίνη, είπε η μαμά που δεν ενδιαφέρεται για την γεωλογική ωρίμανση του πλανήτη Άρη.

Και αν θέλετε να σας μιλήσω για την αμερικανική ιδιοφυία, σίγουρα συνδυάζεται με τα χάμπουργκερ χωρίς κρεμμύδι. Αν ένα συνδετηράκι άφηνε γένια, τότε δεν θα έξινε τις παλιές πληγές που δημιούργησε ο πόλεμος του Κόλπου. Στο ίδιο αποτέλεσμα θα φτάναμε αν παίρναμε ταξί. Γι' αυτό, σταμάτα να καπνίζεις μαριχουάνα όταν κοιμάσαι κάτω από το κρεβάτι της τουαλέτας...

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΘΡΑΝΙΑ...

2009-04-02T07:34:00.000-07:00

Τμήμα Α2: Οι περισσότεροι μαθητές δεν βγάζουν το μπουφάν. Το φοράνε ως μία ένδειξη φυγής...το μυαλό τους είναι αλλού, ελεύθερο! Οι τέσσερις τοίχοι είναι πολύ μικροί για να στεγάσουν τα όνειρά τους. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε να το κάνουν...με αυτό το χαζό βεραμάν με το οποίο είναι καρναβαλικά ντυμένοι. Το κούφωμα της πόρτας είναι κίτρινο και η πόρτα σκούρο μπλέ!!! Άραγε επηρεάζουν την ψυχολογία των μαθητών; Η εικόνα του Χριστού είναι ακριβώς εκεί που βρίσκεται εκατοντάδες χρόνια τώρα στα σχολεία...πάνω από τον πίνακα. Με ξινίζει το γεγονός καθώς μιλάμε για διαπολιτισμικό σχολείο, το οποίο περιλαμβάνει περίπου 65% μουσουλμάνους! Στο βάθος της τάξης, στην πλάτη των μαθητών βρίσκεται μια μικρή βιβλιοθήκη, που φυσικά είναι κλειδωμένη! Στο πλάι με μαρκαδόρο γράφει: "Δεν είναι ωραίο...γελάω σπάνια! Τελευταία δεν κοιμάμαι καλά...". Πόσα άτομα άραγε θυσίασαν έστω και 10 δευτερόλεπτα για να διαβάσουν αυτό το μήνυμα; Πόσοι καθηγητές αναρωτήθηκαν ποιος ή ποια το έγραψε; Ένα μήνυμα ψυχής στα αζήτητα...αυτή είναι δυστυχώς η κοινωνία μας...

Τμήμα Α4: Εδώ τα μπουφάν αναπαύονται στην κρεμάστρα. Έξι χαρτιά τσαλακωμένα βρίσκονται πεταμένα ακριβώς δίπλα στο καλάθι. Αναρωτιέμαι αν είναι μία μορφή εφηβικής αντίδρασης ή απλά οι μαθητές είναι...κακοί στο μπάσκετ! Κάθομαι με την Ayse, ένα κορίτσι πανέξυπνο που της αρέσει να κάθεται στο τελευταίο θρανίο από ιδεολογία και όχι επειδή έχει κάτι να κρύψει. Το θρανίο αποτυπώνει τη συναισθηματική κατάσταση της Ayse. Το μολύβι χάραξε: "Ishak + Ayse = Seni Seviyorum"!

ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΡΩΙ...

2009-03-17T13:48:00.001-07:00

Ξύπνησε ήρεμα, αλλά ξαφνικά...Το προηγούμενο βράδυ τον είχε πάρει ο ύπνος χωρίς να προλάβει να ρυθμίσει στο κινητό του την επιλογή αφύπνιση. Ευτυχώς ήταν Σάββατο και αν και είχε μπόλικη δουλειά, δεν ήταν υποχρεωμένος να πάει στο γραφείο.

Όταν άνοιξε τα μάτια του άκουσε τον εαυτό του να συλλαβίζει δυνατά ένα όνομα. Ένα συγκεκριμένο όνομα εδώ και χρόνια..."Νάντια". Σηκώθηκε ανήσυχος και βάδισε προς την κρεβατοκάμαρα. Ήταν εκεί...

Έχει περάσει περίπου ένας χρόνος και κάτι από τότε που η Margrit πήρε την πρωτοβουλία και τη ριψοκίνδυνη απόφαση να βάλει την καριέρα της σε δεύτερη μοίρα και να έρθει Ελλάδα για τον Στέφανο. Κοιμόταν σαν άγγελος. Πραγματικά αυτή η κοπέλα είναι ένα σπάνιο πλάσμα! Δεν είναι μόνο η εξωτερική ομορφιά που τραβάει όλα τα βλέμματα πάνω της, αλλά και η εσωτερική. Έχει μέσα της πάθος και ενθουσιασμό καθώς και μια περίεργη δυναμική να διεκδικεί αυτό που την ελκύει. Όλοι αυτοί οι συνδυασμοί ή φρικάρουν έναν άνδρα και κολλάει πάνω της ή τον φοβίζουν και απομακρύνεται.

...Ή στην ιδιάζουσα περίπτωση του Στέφανου, τον κάνουν να νιώθει τύψεις και να τα βάζει με τον εαυτό του. Έμεινε λίγα ακόμη λεπτά, κοιτάζοντάς την. Βεβαιώθηκε ότι κοιμάται βαριά και δεν είχε ακούσει τίποτα από τις δυνατές φωνές του και ύστερα επέστρεψε στο σαλόνι.

Άραξε στη λαχταριστή, δερμάτινη πολυθρόνα, η οποία τώρα είχε απέναντί της θέα το πάρκο. Το διαμέρισμα του Στέφανου ήταν από τα τυχερά, που μπορούσες ν' απολαμβάνεις για ώρες το πάρκο με τα πεύκα που δέσποζε στη γειτονιά. Το στομάχι του ήταν δεμένο κόμπος, κατάπιε μια γουλιά από το ουίσκι που είχε ξεμείνει στο ποτήρι, αλλά μάταια. Ούτε αυτό κατάφερε να τον λύσει. Ζούσε ακόμη στο όνειρο που τον συνόδευε όλη νύχτα. Ναι! Απίστευτο! Μετά από τόσο καιρό, ίσως χρόνια, κατάφερε να ονειρευτεί πάλι. Ο Στέφανος ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που δεν βλέπουν όνειρα ή το πιο πιθανό βλέπουν, αλλά δεν τα θυμούνται! Μόνο μια περίοδο στη ζωή του θυμάται να βλέπει όνειρα σε τέτοια συχνότητα, απίστευτη για τα δεδομένα του. Ήταν τότε, τα χρόνια που ήταν πραγματικά ευτυχισμένος με τη Νάντια.

Δε θυμόταν λεπτομέρειες από το όνειρο, αυτό που είχε κολλήσει στο μυαλό του ήταν η μορφή της Νάντιας, αλλά η εικόνα της μέσα από τις αναμνήσεις τους. Σαν χθες θυμάται τα πάντα... Από την αρχή της σχέσης τους μέχρι το σήμερα. Αποτελεί τα πάντα για τον Στέφανο όλα αυτά τα χρόνια και ας είναι χώρια, και καταλαβαίνει ότι δυστυχώς εξακολουθεί ν' αποτελεί τα πάντα ακόμη και τώρα. Μετά από όλα όσα έχουν συμβεί. Την πέτυχε αρκετές φορές τυχαία στα ίδια μαγαζιά για ποτό (ευτυχώς ο Στέφανος δε συνοδευόταν). Είναι περίεργο! Ακόμη υπάρχει αυτή η έλξη και είναι δύσκολο να κρυφτεί...δε χρειάζεται να χαιρετηθούν, να μιλήσουν, αρκεί μόνο ν' ανταλλάξουν ματιές...αυτοί οι άνθρωποι πλέον μιλούν με διαφορετικό τρόπο!

"Καλημέρα darling"! Τον προσγείωσε στην καθημερινότητα η γλυκιά φωνή της Margrit, το κορμί της οποίας μέσα σε λίγα λεπτά κουρνιάστηκε στην αγκαλιά του. Παρατήρησε ότι ο Στέφανος δεν βρισκόταν εκεί, το βλέμμα του πλανιόταν αλλού, κάπου ταξίδευε. Η Margrit το είχε μάθει αυτό το βλέμμα, το είχε συναντήσει αρκετές φορές και το είχε δεχτεί. Ήξερε πλέον να το χειρίζεται με το δικό της διακριτικό τρόπο.

- "Θέλεις coffee;", τον ρώτησε.

- "Ε;"

- "Coffee. Do you want?", επανέλαβε.

- "Ναι, ναι", αποκρίθηκε ο Στέφανος.

Κατάλαβε ότι καρφώθηκε και ένιωσε περισσότερο άσχημα για την Margrit και όχι τόσο για τον ίδιο που ήταν εκτεθειμένος απέναντί της. Κι όμως ήξερε βαθιά μέσα του ότι η ιστορία με τη Margrit κάποια στιγμή θα είχε ημερομηνία λήξης. Αυτό που δε φανταζόταν είναι ότι και η ιστορία με τη Νάντια θα είχε προδιαγεγραμμένο τέλος!

Υ.Γ. Ευχαριστώ για τη συνέχεια της ιστορίας την blogger blind alley!

Η Πόλη των αισθήσεων...

2009-02-24T04:26:00.000-08:00

Να 'μαστε πάλι έπειτα από αρκετό καιρό. Ελπίζω το ξεκίνημα του 2009 να σας έδωσε πολύ καλύτερα πράγματα από κάθε άλλη χρονιά. Η αλήθεια είναι ότι σας χρωστούσα ένα κειμενάκι από το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, οπότε λέω να το ανεβάσω τώρα. Καλή ανάγνωση και από 'δώ και πέρα θα τα λέμε πιο συχνά (ελπίζω):

"Στη ζωή μου οι πιο μεγάλοι μου ευεργέτες στάθηκαν τα ταξίδια και τα ονείρατα"

Κωνσταντινούπολη... η πόλη που γοητεύει και ενεργοποιεί όλες τις ανθρώπινες αισθήσεις. Οι γεύσεις αναμειγνύονται με τις μυρωδιές και δίνουν μια παραμυθένια αφή στο ταξίδι προς την Πόλη. Άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων μετατρέπονται σε μελισσολόι ζωντανό, κατακλίζοντας τα πλακόστρωτα στενοσόκακα γύρω από την Istiklal.

Σέρνοντας τα βήματα προς όλες τις κατευθύνσεις ξυπνούν εικόνες και μουσικές από την "Πολίτικη Κουζίνα". Πολυπολιτισμικά μπαχάρια οι άνθρωποι που δένουν μαγειρικά, κάτω από την επιβλητική Αγία Σοφία και το Μπλε Τζαμί.

Δεσπόζοντα κτήρια που στη φιλοξενία τους νιώθεις μέρος ενός απέραντου παραμυθιού που αναβιώνει, ως εκ θαύματος, μπρος στα μάτια σου. Γίνεσαι μέρος του όλου, νιώθοντας πραγματικά μικρός, μπροστά στην απεραντοσύνη της ανθρώπινης δύναμης. Παρασυρμένος από το ρυθμό της Κωνσταντινούπολης, παζαρεύεις ακόμα και την ύπαρξή σου!

Τα μόνα παζάρια που δεν πιάνουν είναι με τον καιρό...ο οποίος τις 3 μέρες που είμασταν εκεί έκανε τα πάντα για να κρύψει από τα μάτια των ανθρώπων τα χρώματα της πόλης και να της προσδώσει με το στανιό ένα μουντό και γκρίζο χρώμα. Χαλάλι όμως! Χαλάλι και η γρίπη που αποκτήσαμε ως ενθύμιο από την Πόλη. Βλέπετε, ο πύργος του Γαλατά είναι τόσο ψηλός και απροστάτευτος που βρισκόμασταν σχεδόν σε ανοικτή ακρόαση με τη βροχή. "Μούσκεμα τα κάναμε"! Όμως όπως είναι γνωστό: "ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται"!

Καλή χρονιά bloggers!

2008-12-31T09:35:00.000-08:00

Καλή χρονιά σε όλους, με υγεία...όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν! Από αύριο φεύγω για Κωνσταντινούπολη, οπότε θα τα ξαναπούμε από Δευτέρα με λεπτομέρειες και αρκετές φωτογραφίες! Μέχρι τότε...πολλά φιλιά στα μούτρα...

Υ.Γ. Φέτος, το Merry Christmas έγινε Merry Crisis και το Happy new year έγινε Happy new fear!!!

"Για πάντα μαζί..."

2008-12-16T23:19:00.000-08:00

Ο Στέφανος γέμισε το ποτήρι με ουίσκι, πρόσθεσε από την κατάψυξη δύο παγάκια και έσυρε τα βήματά του μέχρι τη μεγάλη δερμάτινη πολυθρόνα που κοσμούσε το ευρύχωρο σαλόνι του. Το ρολόι στον τοίχο έδειχνε 1 τα ξημερώματα και ανταπέδωσε την κλεφτή ματιά που του έριξε το «αφεντικό» του. Ο άνθρωπος τελικά είναι ο μεγαλύτερος δυνάστης, σκέφτηκε και συνέχισε να κυνηγάει τα δευτερόλεπτα. Ο Στέφανος κάθισε αναπαυτικά, κρατώντας σφιχτά στα χέρια του το ποτό, ως λάφυρο. Σήκωσε το ποτήρι και ήπιε μια γουλιά. Τότε ήταν που ξεκίνησαν οι θύμησες να σπρώχνουν η μία την άλλη και να βιάζονται να βγουν στην επιφάνεια. Απόψε ήταν ένα από αυτά τα βράδια που η πουτάνα η καρδιά αρχίζει να καίει τόσο πολύ…και πάνω που λες «την πάγωσα», εκείνη αρχίζει και πάλι, χωρίς αιτία και αφορμή…μόνο ένα κοίταγμα…ένα χαμόγελο!
Κράτησε με το ένα χέρι το ποτό του και με το άλλο άνοιξε το πορτάκι του κινητού του. Πήγε στα εισερχόμενα μηνύματα και πάτησε πάνω στο όνομα «Το μωρό μου». Η οθόνη αναβόσβησε και φάνηκε το μήνυμα που του είχε στείλει η Νάντια πριν ένα χρόνο περίπου. Τα είχαν χαλάσει και μετά από τηλεφώνημα του Στέφανου τα ξαναβρήκαν. Η Νάντια του απάντησε στο μήνυμα: «Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό που έκανες τώρα. Είσαι γλύκα. Μου ‘δωσες πίσω τη ζωή που μου πήρες όταν μου είπες ότι θέλεις να χωρίσουμε. Μπορώ και πάλι να γελάω. Κοίτα με! Κοίτα μεεεεεεεε…». Η απάντηση του Στέφανου ήρθε αμέσως και ήταν όπως πάντα λιγότερο εκδηλωτική και πιο ρεαλιστική: «Δεν ξέρω αν είναι το σωστό, όμως ο χρόνος θα το δείξει». Το βράδυ εκείνο είχε τελειώσει με το μήνυμα της Νάντιας, που αυτή τη στιγμή ο Στέφανος σιγοδιάβαζε χωμένος στην πολυθρόνα του: «Μη φοβάσαι τίποτα. Όλα μια μέρα θα γίνουν καλύτερα. Θα το δεις! Σε λατρεύω! Για πάντα μαζί». Για πάντα μαζί…ψέλλισε ξανά, σαν να ξύπνησε από λήθαργο. Το στομάχι του είχε δεθεί κόμπος από ώρα. Πολλές φορές είχε ντραπεί στη ζωή του γιατί έπιανε την ψυχή του να μην τολμάει. Τώρα έβλεπε καθαρά τις θαμπωμένες θύμησες να στερεώνονται, να ανεβαίνουν οι βουλιαγμένες χαρές και οι πίκρες να μετατοπίζονται σε ελαφρότερο αγέρα και τελικά να γίνονται παραμύθι.
- «Αφεντικό;», ψυθίρισε το ρολόι, αλλά κατάλαβε αμέσως ότι ο Στέφανος είχε αποκοιμηθεί στην μεγάλη δερμάτινη πολυθρόνα…

**περισσότερα αποσπάσματα:

http://whiteprophecy.blogspot.com/2007/11/blog-post_25.html
http://whiteprophecy.blogspot.com/2007/06/blog-post_07.html
http://whiteprophecy.blogspot.com/2007/10/margrit.html

ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ...

2008-12-08T23:40:00.000-08:00

ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ...

Όλη η Ελλάδα καταδικάζει τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη, από ειδικό φρουρό της αστυνομίας.

Η σφαίρα που έπληξε τον ανυποψίαστο μαθητή είναι σφαίρα που πλήττει όλη τη ΝΕΟΛΑΙΑ, το ΛΑΟ και τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

SIGMUND FROID ΠΕΣ ΑΛΕΥΡΙ...

2008-12-02T22:42:00.000-08:00

Σήμερα, οι ψυχοθεραπευτές έχουν καταργήσει τον "μεσαίο χώρο" ψυχολογίας! Τι εννοώ; Ρίξτε μια ματιά γύρω σας και θα διαπιστώσετε ότι οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: Από τη μία είναι εκείνοι οι άνθρωποι που κρύβουν έναν Φρόυντ μέσα τους και βομβαρδίζουν τον συνάνθρωπό τους με ερωτήσεις, στεχεύοντας στην όσο το δυνατό καλύτερη ανάγνωση της ψυχής και της συμπεριφοράς του άλλου. Σπεύδουν να διαβάσουν την συναισθηματική νοημοσύνη του Golleman και κρέμονται από τα χείλη του Χαρδαβέλλα για να βρουν όσο το δυνατόν περισσότερα χαρακτηριστικά στον εαυτό τους κοινά με αυτά των παιδιών Indigo. Τους εντοπίζουμε μέσα από τις εκφράσεις που χρησιμοποιούν συχνά: "καταλαβαίνω πως νιώθεις", "σε διαβάζω σαν βιβλίο ανοιχτό", "το κατάλαβα με την πρώτη ματιά", κ.ά.
Η δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνει τους ανθρώπους εκείνους που είναι κλεισμένοι στον εαυτό τους (ή έτσι νομίζουν), στο καβούκι τους και αδιαφορούν τόσο για τις διαπροσωπικές όσο και για τις ενδοπρωσοπικές "σχέσεις". Και εδώ είναι που φέρουν μεγάλη μερίδα ευθύνης οι ίδιοι οι ψυχοθεραπευτές, διότι πολλές φορές αποπροσανατολίζουν τη μορφή του ρόλου τους. ΕΞΗΓΩ: Οι εκπρόσωποι της επιστήμης της ψυχολογίας, παρακινούμενοι...ποιος ξέρει από ποιους παράγοντες (ίσως βαρεμάρα!), έχουν αναλωθεί πλήρως σε μία λογική-αλόγιστη χρήση φαρμάκων με κατασταλτικό χαρακτήρα. Δείχνουν σημάδια αποστροφής και άρνησης να σηκώσουν στις πλάτες τους το βάρος της ψυχανάλυσης, που χρόνια τώρα κουβαλάνε. Ποια είναι η εύκολη λύση, όταν έρχονται σε επαφή με τον "ασθενή"; ΦΑΡΜΑΚΑ! Φυσικά, η τακτική αυτή φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα, καθώς δεν είναι μία δυναμική διαδικασία η οποία θα βοηθήσει το άτομο να πετάξει τον μανδύα της εσωτερίκευσης (που μπορεί πολλές φορές να ακουμπάει παθολογικές πτυχές) και να βγει ξανά στο φως! Και αφού, βρισκόμαστε στα χωράφια των ψυχοθεραπευτών, δεν θα μπορούσα να μην θίξω την, όπως φαίνεται, γενικευμένη μορφή "συμβουλών" προς τους ασθενείς και οι οποίες έχουν ως μότο τη φράση "ζήσε εσύ και άσε τους άλλους να πεθάνουν". Βομβαρδίζουν τους ασθενείς με προτάσεις που στηρίζονται σε ακραίες τάσεις εγωϊσμού και ωχαδερφισμού (μακριά από τον κώλο μου και όπου θέλει ας είναι). Μάλιστα, χρησιμοποιούν με αρνητικό τρόπο την εξαγωγή συναισθημάτων και την επικοινωνία με συνανθρώπους τους. Πλέον παρατηρείται το φαινόμενο της ευθείας και χωρίς καμιάς συναισθηματικής κάλυψης, απόδοσης της άποψής μας. Οι ασθενείς, με τις παροτρύνσεις των ψυχοθεραπευτών ("πες αυτό ακριβώς που αισθάνεσαι") ντύνουν τις λέξεις χωρίς δεύτερη σκέψη και φυσικά χωρίς να νοιάζονται αν πληγώνουν τον συνομιλητή τους. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο να διαλύονται μακροχρόνιες σχέσεις φιλίας, αγάπης, συγγένειας, κοκ. Υπάρχουν αδέρφια που δεν ξέρουνε τι κάνουνε και πως νιώθουνε τα άλλα τους αδέρφια! Δεν θέλουνε να φορτωθούνε τα προβλήματα των άλλων (ακόμα και του ίδιου τους το αίμα)! Αυτό βέβαια δημιουργεί με στατιστική ακρίβεια τεράστια συναισθηματικά κενά και στις δύο πλευρές. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργούνται-μεταμορφώνονται κενά ρομποτάκια από συναισθήματα, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να περνάνε καλά.

Υ.Γ.1 Δεν αμφισβητώ το γεγονός ότι υπάρχουν ψυχοθεραπευτές, ψυχολόγοι και ψυχίατροι που ασκούν το επάγγελμά τους με ορθό και αποτελεσματικό τρόπο και μάλιστα (μέχρι στιγμής) αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία. Εκφράζω απλά την ανησυχία μου μπροστά στον κίνδυνο μιας ενδεχόμενης συναισθηματικο-κοινωνικής αλλαγής. Ελπίζω και εύχομαι να μη βγω αληθινός.
Υ.Γ.2 Ωστόσο, το πιο δύσκολο και μικρό, ποσοτικά, κομμάτι του πληθυσμού, είναι εκείνο που μπορεί να βρει και να διατηρήσει την ψυχική και συναισθηματική ισορροπία...όχι ουδετερότητα...ισορροπία. Βέβαια, η συζήτηση μπορεί να ανοίξει ανεξέλεγκτα και φυσικά πρόκειται για ένα πολύπλευρο ζήτημα, το οποίο απαιτεί και πολύπλευρες λύσεις. Θα μπορούσα να το επεκτείνω στην αυτογνωσία, στον ρόλο του κοινωνικού περιβάλλοντος (οικογένεια, φίλοι, κ.ά.) και σε πολλά άλλα που θα γεμίζανε ολόκληρο βιβλίο!

Γενιά του Πολυτεχνείου VS Γενιά των 700 ευρώ

2008-11-16T23:30:00.000-08:00

Τιμή και Δόξα σε όλους τους επώνυμους και ανώνυμους δημοκράτες πολίτες που δώσαν την ζωή τους για τα ιδεώδη του Πολυτεχνείου.

Αλλά ξέρετε εδώ είμαι για να εκφράζω ελεύθερα την άποψή μου και υπάρχει κάτι που με πειράζει στην πορεία της συγκεκριμένης κατάστασης.... Με πειράζει που βλέπω τους ίδιους ανθρώπους που αγωνίστηκαν με λάβαρο τον νεανικό αυθορμητισμό κατά του φασισμού και υπέρ της ελευθερίας, θρονιασμένους σε μία υπουργική (ή με άλλα αξιώματα) πολυθρόνα! Με κάτι κοιλιές μέχρι το πάτωμα και να τρώνε με χρυσά κουτάλια! Με πειράζει που στην πορεία χάθηκαν οι αξίες, τα οράματα και οι ιδεολογίες!

Η γενιά του Πολυτεχνείου έκανε την επανάστασή της και πέτυχε!
Η γενιά των 700 ευρώ επαναστατεί κάθε μέρα, όμως απέναντί της έχει την τότε γενιά του Πολυτεχνείου!!! Είναι αντιφατικό δεν βρίσκετε; Ιδιαίτερα, αν σκεφτείτε ότι το πρώτο σύνθημα που έβγαινε από τα χείλη των φοιτητών και των άλλων πολιτών ήταν η λέξη "ΨΩΜΙ"!!!

Ηλεκτρονική αυτοκτονία!!

2008-11-07T13:50:00.000-08:00

Ο Durkheim, στη θεωρία του περί "αυτοκτονίας", έκανε λόγο για τέσσερις μορφές. Ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε κοινωνιολογικά, ίσως με την πιο ατομικιστική και εγωιστική κατάσταση στη ζωή του ανθρώπου. Πιο συγκεκριμένα, μίλησε για την μοιρολατρική, την εγωϊστική, την ανομική και την αλτρουϊστική αυτοκτονία. Βέβαια, ο Durkheim, όταν ανέλυε τις κοινωνικές πτυχές της αυτοκτονίας δεν θα μπορούσε να φανταστεί τη δημιουργία μιας νέας κατηγορίας του φαινομένου. Σήμερα, λοιπόν, με κάθε επιφυλακτικότητα, μπορούμε να κάνουμε λόγο για την "ηλεκτρονική αυτοκτονία". Από την ονομασία και μόνο γίνεται κατανοητό ότι αναφέρομαι στη χρήση του ηλεκτρονικού υπολογιστή και στην ηλεκτρονική προσωπικότητα/ταυτότητά μας. Ζούμε σε μία εποχή, όπου οι περισσότεροι από μας αναζητούμε μία παράλληλη ζωή και δραστηριότητα σε μία διαφορετική κοινωνία που αποτελείται από bits και bytes. Οι λόγοι που ωθούν τον καθένα μας σε αυτή την εναλλακτική ζωή διαφέρουν και δεν θα ήθελα να αναφερθώ τώρα σε αυτούς.

Η χρήση του διαδικτύου έχει εξαπλωθεί σε όλες τις κοινωνικές τάξεις και στρώμματα, εξαλείφοντας έτσι τις ηλεκτρονικές ανισότητες. Φτάνουμε σε ένα κωμικοτραγικό σημείο, όπου σε μία κωμόπολη να μετράμε 4.000 ανθρώπους (κάτω των 50 = καλοί χρήστες του internet) και να υπάρχουν 6.000 profiles στο facebook!!! Ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μας, αυτό της κοινωνικότητας, έχει φτάσει να μετριέται με την ποσότητα των φίλων μας στο facebook! Όλα αυτά, ωστόσο, δείχνουν να ανατρέπονται από μία ομάδα ατόμων-χρηστών, που αντιδρούν στην κοινωνία του facebook και το δείχνουν μέσα από την πλήρη διαγραφή του profile τους. Οι λόγοι έχουν τη δική τους σημασία. Κάποιοι βαρέθηκαν να λαμβάνουν friends request από ανθρώπους που πιθανότητα δεν πρόκειται να γνωρίσουν ποτέ δια ζώσης. Άλλοι κουράστηκαν να "ανεβάζουν" φωτογραφίες από τις φοιτητικές τους βραδιές ξεφαντώματος που δεν τους κολακεύουν καθόλου. Πολλοί έφυγαν επειδή πανικοβλήθηκαν όταν έμαθαν πως το site τηρεί κατά γράμμα το λατινικό "scripta manent" . Το facebook αποφάσισε να ανοίξει, πριν λίγο καιρό, τον δρόμο προς τη "διαδικτυακή αυτοκτονία", προσφέροντας πλεόν τη δυνατότητα οριστικής διαγραφής των χρηστών του. Από εκείνη τη στιγμή και μέσα σε διάστημα δύο μηνών, σύμφωνα με την εφημερίδα "Le Figaro", περίπου 40.000 άνθρωποι σε Γαλλία και Ισπανία είπαν το οριστικό μεγάλο αντίο στον ιντερνετικό μικρόκοσμο.

Και η διαρροή συνεχίζεται...

ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ....ΦΡΙΚΑΡΑ!

2008-11-03T04:47:00.000-08:00

...και 'σύ φρικάρεις που σου λέω σ' αγαπώ...

Σας έχει τύχει ποτέ;

Ο ρόλος των δασκάλων μας στην εκπαιδευτική μας πορεία

2008-10-29T01:06:00.000-07:00

Πολλοί καθηγητές κατά την άσκηση του διδακτικού τους ρόλου, έχουν ως πρότυπο κάποιους από τους καθηγητές που είχαν κατά τη διάρκεια της εκπαιδευτικής τους πορείας. Όταν, λοιπόν, έρχονται αντιμέτωποι με διάφορα εκπαιδευτικά προβλήματα, φέρνουν στο μυαλό τους (ίσως και ασυνείδητα) εικόνες από το παρελθόν και το πώς αντέδρασε κάποιος από τους καθηγητές τους σε ανάλογες περιπτώσεις. Έχουν κάποιο μπούσουλα. Με βάση τη διαδικασία αυτή νιώθουν ασφαλείς καθώς έχουν τους πρώην καθηγητές τους ως δίχτυα ασφαλείας.

Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που δημιουργούνται νέα πεδία στην σχολική δραστηριότητα;

Πεδία που δεν υπήρχαν στο παρελθόν, παρουσιάζουν το «μειονέκτημα», να μη μας δίνουν εικόνες αντίδρασης και αντιμετώπισης ανάλογων περιπτώσεων από παλιούς μας καθηγητές. Τι εννοώ; Για παράδειγμα η χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών ξεκίνησε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα (σε αρκετά σχολεία δεν ξεκίνησε ακόμη). Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι οι εκάστοτε καθηγητές που είχαμε στην σχολική μας πορεία δεν χρησιμοποίησαν ποτέ τον υπολογιστή ως διδακτικό μέσο. Άρα δεν έχουμε καμία «εμπειρία» ως μαθητές στο συγκεκριμένο διδακτικό αντικείμενο. Προσωπικά, πιστεύω ότι η εμπειρία που αποκτούμε όταν καθόμαστε στα θρανία (μέσω των καθηγητών μας) είναι εξίσου σημαντική με εκείνη που αποκτούμε όταν διδάσκουμε εμείς σε μία αίθουσα. Δηλαδή, ένας καθηγητής ξεκινάει να χτίζεται και να δομείται από τη φοίτησή του στο δημοτικό! Στην καλύτερη διατύπωση της θεωρίας θα μπορούσε να βοηθήσει ένας ψυχολόγος.

Βλέπουμε, λοιπόν, πολλές φορές, καθηγητές μεγάλης ηλικίας (άνω των 50 ετών) να δείχνουν μία αποστροφή προς τα «νέα» τεχνολογικά μέσα που χρησιμοποιούνται για τη διδασκαλία μέσα στην τάξη. Είναι ορατό το συναίσθημα του φόβου καθώς νιώθουν ότι δεν έχουν στα χέρια τους τον έλεγχο των νέων αυτών μηχανημάτων. Φυσικά, ο μεγαλύτερος φόβος δεν είναι η έλλειψη τεχνογνωσίας, αλλά η ίδια η παραδοχή της έλλειψης τεχνογνωσίας! Κανείς (συνήθως) δεν παραδέχεται την «α-γνωσία» του, αλλά αντίθετα προσπαθούν να κρυφτούν κάτω από τον μανδύα προτάσεων όπως: «έλα μωρέ τώρα, σιγά μη μας χρησιμεύσουν όλα αυτά», «εγώ μια χαρά έκανα το μάθημά μου και χωρίς αυτά τα μηχανήματα», «αυτά είναι για τους νέους» κ.ά.

Βέβαια, η φυγή τέτοιου είδους και η αποστροφή της νέας τεχνολογίας, (τονίζω κυρίως από τους ανθρώπους άνω των 50 ετών) είναι υπαρκτή στον ελλαδικό χώρο όχι μόνο στον εκπαιδευτικό κόσμο αλλά και στον ευρύτερο δημόσιο χώρο. Ωστόσο, οι νέες γενιές, δηλαδή, γεννημένοι στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και μετέπειτα, είναι αρκετά εξοικειωμένες με τους υπολογιστές και γενικότερα τη χρήση νέων εποπτικών μέσω και οργάνων διδασκαλίας. Οπότε, έχει δημιουργηθεί μία νέα τάξη νεαρών εκπαιδευτικών, η δυναμική της οποίας θα εξαπλωθεί και στο σύνολο των σχολείων (ευελπιστώ). Στην πορεία αυτή βοήθησε ιδιαίτερα το γεγονός ότι οι νέοι αυτοί εκπαιδευτικοί είχαν εικόνες και πρότυπα από τους δικούς τους καθηγητές. Είναι γνώστες του αντικειμένου και από τη θέση του μαθητή και από εκείνη του καθηγητή. Η διαδικασία αυτή λειτουργεί με την απόρριψη των αρνητικών στοιχείων ενός καθηγητή και την υιοθέτηση (όχι τυφλή υπακοή) των θετικών πλευρών του.

Σε λίγα χρόνια θα γίνουμε μάρτυρες ενός τεχνολογικού βομβαρδισμού στους εκπαιδευτικούς χώρους που θα συμβάλλει στην αλλαγή ολόκληρης της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ελπίζω να είμαστε έτοιμοι και να φανούμε αντάξιοι στις προσδοκίες των μαθητών μας…

Η ΖΩΗ ΤΡΑΒΑΕΙ ΤΗΝ ΑΝΗΦΟΡΑ...

2008-10-16T01:47:00.000-07:00

Το παρακάτω άρθρο το είχα δημοσιεύσει στις 4 Σεπτεμβρίου 2007. Σας θυμίζει κάτι;

Έχω χυθεί στο μεγάλο μαύρο πουφ, που στολίζει τα τελευταία τρία περίπου χρόνια το δωμάτιό μου. Κατάλοιπο του νησιού από τον καιρό (όχι των τσιγγάνων) που ζούσα μέσα στο φοιτητικό μου όνειρο. Δώρο των κολλητών μου στα 24α γεννέθλιά μου. Θυμάμαι ακόμα εκείνη την κρύα βραδιά του Δεκέμβρη και την τρομάρα που πήρα όταν άνοιξα το βράδυ την πόρτα του σπιτιού μου και βρήκα ένα τσούρμο μέσα να ουρλιάζουν...είχα χεστεί πάνω μου!!! Είχα ξεχάσει ότι ο Π. είχε το κλειδί του σπιτιού, ξέρετε σε περίπτωση που χάσω εγώ το δικό μου.

Έχω χυθεί και ακούω τον Νίκο τον Παπάζογλου να ψυθιρίζει: "...όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν...", μπαίνω αμέσως στο ρυθμό και ακολουθώ ευλαβικά τον καλλιτέχνη. Το μυαλό αρχίζει, χωρίς να έχει δεχτεί καμία εντολή, να στροβιλίζεται γύρω από το εκλογικό παιχνίδι, τις πυρκαγιές, τους πληγέντες, την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς και μπροστά από τα μάτια μου περνάνε παράλληλα εικόνες. Εικόνες που φαίνονται τόσο οικείες στο μάτι, σαν να δέχομαι βροχή-επιθέσεις από αυτό που κάποιοι ονομάζουν ντεζαβού.

Βλέπω την λειτουργία της ΔΕΘ και τον πρωθυπουργό να κάνει την καθιερωμένη ομιλία, ενώ παράλληλα ο κόσμος διαδηλώνει στους δρόμους την δυσαρέσκειά του. Βλέπω σε λίγες μέρες να ανοίγουν τα σχολεία και κατευθείαν να απεργούν οι καθηγητές! Βλέπω ο χειμώνας να μας επισκέπτεται νωρίς και οι τιμές του πετρελαίου θέρμανσης να σκαρφαλώνουν στα ύψη. Βλέπω μαθητές και φοιτητές να κλείνουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια και να αναρτούν πανό με την λέξη "κατάληψη" στους αντίστοιχους χώρους. Βλέπω τους ίδιους σε πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια να πέφτουν πάνω σε "ζαρντινιέρες" κάτω από τα απορημένα βλέματα των αστυνομικών! Βλέπω τον Οκτώβριο να έρχεται γρήγορα και να ξεσηκώνει τους απανταχού ελληνάρες κάτω από την απειλή ενός εντεκάχρονου Αλβανού που θα σηκώσει την ελληνική σημαία σε κάποιο απομακρυσμένο χωριό. Βλέπω τα Χριστούγεννα να πλησιάζουν απειλητικά και χιλιάδες γιορτινά λαμπιόνια να κατακλύζουν τα μαγαζιά και τους δρόμους. Βλέπω αμέσως μετά στις ειδήσεις να κατηγορούν τους Κινέζους για τα συγκεκριμένα λαμπιόνια και να αποσύρονται άρων άρων ως επικίνδυνα! Βλέπω τους έγκριτους δημοσιογράφους της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης να συγκρίνουν τις τιμές της γαλοπούλας από μαγαζί σε μαγαζί και να μένουν άναυδοι από την υψηλή τιμή της. Βλέπω και το έλκηθρο του Αϊ Βασίλη με τους ταράνδους να ξεκινάνε από την παγωμένη Φινλανδία για να φτάσουν έγκαιρα και στη χώρα μας! Βλέπω και άλλα...αλλά καλύτερα να σταματήσω κάπου εδώ, άλλωστε σε λίγο καιρό θα τα δείτε και 'σείς όλα αυτά καθισμένοι στον αναπαυτικό σας καναπέ (εγώ από το πουφ) μέσα σ' αυτό το χαζοκούτι που λέγεται τηλεόραση.

Τι είπατε; Ότι δεν θα ξεχάσουμε τόσο γρήγορα τους πυρόπληκτους; Μην παίρνετε και όρκο! Καλή μας διασκέδαση...

ΕΣΕΙΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΤΕ ΣΤΟ ΜΠΑΝΙΟ;

2008-10-15T02:28:00.000-07:00

Σήμερα το πρωί, κατέβηκα από το γραφείο στην κουζίνα για να φτιάξω έναν καφέ. Εκεί συνάντησα την κυρία που δουλεύει ως καθαρίστρια στο κτήριο και έγινε η εξής συζήτηση:

-Καλημέρα.

-Τι κάνετε;

-Καλά.

-Εντάξει τώρα…το «καλά» είναι μια έκφραση που τη λέμε συνέχεια για να βγούμε από τη δύσκολη θέση. Έμαθα ότι έσπασες το πόδι σου. Τώρα είσαι καλύτερα;

-Ναι όντως έσπασα το πόδι μου πριν λίγους μήνες και τώρα δυσκολεύομαι αρκετά στο περπάτημα και κυρίως όταν ανεβοκατεβαίνω σκαλοπάτια.

-Περαστικά και ελπίζω να αναρρώσετε πλήρως.

-Ευχαριστώ αλλά σε αυτή την ηλικία δύσκολα να επανέλθω όπως ήμουν πριν.

-Μα τι λέτε τώρα; Είστε πολύ νέα ακόμα για να λέτε τέτοια πράγματα.

-Εσείς είστε μια χαρά. Εμείς όσο μεγαλώνουμε, αυξάνονται και τα προβλήματά μας, όχι μόνο τα σωματικά.

-Γιατί το λέτε αυτό; Έχουμε κι εμείς τα δικά μας προβλήματα.

-Τραγουδάς στο μπάνιο;

-Παρακαλώ;

-Τραγουδάς στο μπάνιο;

-Δεν ξέρω…γιατί;

-Όταν ήμουν νεαρή τραγουδούσα συνεχώς στο μπάνιο και ήμουν ευτυχισμένη. Τώρα όταν κάνω μπάνιο δεν έχω χρόνο για τραγούδι γιατί σκέφτομαι τα προβλήματα που έχω. Γι’ αυτό σε ρωτάω…ΤΡΑΓΟΥΔΑΣ;

Πάγωσα…δεν ξέρω…ψέλλισα και ανέβηκα προς το γραφείο. Σκέφτηκα αρκετή ώρα για να μπορέσω να θυμηθώ αν τραγουδάω στο μπάνιο. Δεν τα κατάφερα…ο λόγος είναι προφανής! Η ειλικρίνεια και τα απλά λόγια της γυναίκας με έφεραν αντιμέτωπο με την σκληρή πραγματικότητα.

ΕΣΕΙΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΤΕ ΣΤΟ ΜΠΑΝΙΟ;

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΛΛΟ!

2008-10-05T22:02:00.001-07:00

Ειλικρινά, σαλτάρω κάθε φορά που σκέφτομαι τον χρόνο που χάνουμε καθημερινά σε διάφορες υπηρεσίες. Πας στην τράπεζα να διεκπεραιώσεις μία υπόθεσή σου και βγαίνεις κουρασμένος, τόσο σωματικά (περιμένοντας στην ουρά όρθιος) όσο και ψυχικά. Βλέπεις τον πελάτη, πριν και μετά από εσένα ως ανταγωνιστή. Του ρίχνεις κλεφτές ματιές μη τυχόν και σου φάει τη θέση! Μετά το δεύτερο σκαλί οποιασδήποτε υπηρεσίας, δημόσιας ή ιδιωτικής μεταμορφωνόμαστε σε τέρατα. Κοιτάξτε γύρω σας, στις τράπεζες, στα ταχυδρομεία, στα ΚΕΠ, στα φανάρια. Δεν μπορούμε να περιμένουμε…αισθανόμαστε εγκλωβισμένοι…νιώθουμε να καταπατούν τις προσωπικές μας ελευθερίες. Άλλο να κλειστείς μόνος σου σε ένα μέρος και να είναι δική σου επιλογή και άλλο να σου το επιβάλλουν κάποιοι άλλοι. Είναι έγκλημα να αφήνεις τον Έλληνα, στις μέρες μας, να περιμένει σε μια ουρά, είτε supermarket, είτε αυτοκινήτων, κοκ. Και είναι έγκλημα διότι έχει το χρόνο να σκεφτεί!!! Και θα μου πείτε: «είναι κακό αυτό;». Ναι, είναι κακό, γιατί σήμερα ο μέσος Έλληνας πολίτης δεν διαθέτει την πολυτέλεια να σκέφτεται την βελτίωση της ποιότητας ζωής του…γιατί απλά δεν ζει!!! Δεν έχει τον χρόνο να σκεφτεί τον Καζαντζάκη, τον Ελύτη και τον Σεφέρη . Ίσως, στην μεγάλη του απελπισία να σκεφτεί τον Καρυωτάκη…και αυτόν για ευνόητους λόγους!!! Έτσι και του δώσεις τον χρόνο, σκέφτεται τα δάνεια που τρέχουν, τη δουλειά που δεν πάει καλά, τον γάμο του που πάει κατά διαόλου, τα παιδιά που λόγω της έλλειψης των γονιών από το σπίτι νιώθουν έντονα πολλά συναισθηματικά κενά…Οι περισσότεροι για να προλάβουμε, αναγκαζόμαστε να κάνουμε το αυτοκίνητό μας γραφείο, τράπεζα, λογιστήριο και γενικότερα ότι μας είναι απαραίτητο. Μεταφέρουμε την προσωπική και την επαγγελματική μας ζωή στο αυτοκίνητο με τη χρήση των κινητών τηλεφώνων, των laptop και των fax. Είναι τραγικό…και μετά αναρωτιόμαστε γιατί γίνονται τα τροχαία στους δρόμους. Η ασφαλής οδήγηση είναι το τελευταίο που μας απασχολεί στο τιμόνι!!! Ο χρόνος που χάνεται στην αναμονή θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί με εποικοδομητικότερο τρόπο έστω και για την κατανάλωση ενός καφέ! Βέβαια, σε λίγα χρόνια, εξαιτίας της τεχνολογικής εξέλιξης, θα τακτοποιούμε όλες τις εκκρεμότητες μας ηλεκτρονικά. Ίσως, τότε να κερδίσουμε λίγο χρόνο για τον εαυτό μας…ίσως…

Οκτώ"μ"βριος --> σε πείσμα των καιρών

2008-10-01T04:34:00.000-07:00

Καλό μήνα να 'χουμε! Αν και από μήνα χωρίς "μ" τι να περιμένεις; Τεσπα, θα την παλέψουμε όπως κάνουμε άλλωστε χρόνια τώρα...με λίγο τσιπουρόμελο και καλή διάθεση :)

Lost in...Samothraki

2008-09-02T14:00:00.000-07:00

Φέτος, για ακόμα μια χρονιά, τα βήματά μας αγκυροβόλησαν στο πανέμορφο νησί της Σαμοθράκης. Για τέσσερις μέρες και νύχτες πατήσαμε pause στο χρόνο και απενεργοποιήσαμε τα κινητά μας, τα οποία θα πρέπει να «προωθήσανε» αρκετό κόσμο! Το πράσινο, η δροσιά και τα νερά που κατηφορίζουν από τα βουνά σε κάνουν να πιστεύεις πως βρίσκεσαι εκτός πραγματικότητας. Νιώθεις ολότελα “Lost” μέσα σε ένα άκρως ευλογημένο από τη φύση τόπο. Και επειδή τα λόγια πολλές φορές δεν έχουν τη δύναμη να αναστήσουν τις εικόνες, έκρινα σκόπιμο να μη σας παιδέψω άλλο με παιχνίδια της φαντασίας αλλά αντί γι’ αυτό να σας προσφέρω απλόχερα κάποιες από τις όμορφες στιγμές όπως τις αποτύπωσε ο φωτογραφικός φακός:

(1)

Η Σαμοθράκη είναι τόπος ιδιαίτερα φορτισμένος ενεργειακά, ενώ η περιοχή διαθέτει επιβλητική φυσική ομορφιά που συνοδεύει το τραγούδι των κρυστάλλινων γάργαρων νερών.

(2)

Κατά μήκος του νησιού θα συναντήσετε μια άγρια και παρθένα ομορφιά με πλούσια βλάστηση και υπέροχους μικρούς και μεγάλους καταρράκτες.

(3)

Το πράσινο ολοκληρώνει και αναδεικνύει τους κοφτερούς γκρίζους βράχους, που θα συναντήσετε κατά μήκους των μονοπατιών.

(4)

Φυσικά, κατά τη πορεία σας θα συναντήσετε και πολλά ζώα, κυρίως κατσίκια. Εδώ διακρίνεται δύο τεράστιους βράχους (θαύμα της φύσης) που οι ντόπιοι υποστηρίζουν ότι συμβολίζουν τα κέρατα των συγκεκριμένων ζώων.

(5)

Το μόνο απρόοπτο κατά την παραμονή μας στο νησί ήταν η καταρρακτώδης βροχή που έπεσε την τελευταία νύχτα, γεγονός που μας ανάγκασε να κοιμηθούμε στο αυτοκίνητο και να ξυπνήσουμε σαν τελικό σίγμα «ς»! Εδώ βλέπετε το βουνό Σάος και τον τρόπο με τον οποίο μαγνητίζει τα μαύρα σύννεφα.

(6)

Για όσους το περπάτημα αποτελεί απόλαυση και όχι ταλαιπωρία η Σαμοθράκη είναι μια μοναδική εμπειρία για κάθε επισκέπτη. Πιστέψτε με δεν θα χρειαστείτε τίποτα περισσότερο από μία σκηνή, ένα sleeping bag, μία αιώρα και ένα καλό βιβλίο (μαζί μου είχα την εξαιρετική πραγματικά παρέα του Τομ Ρόμπινς και την Αμάντα, το κορίτσι της γης). Άντε και του χρόνου...

Το κράτος που παρακολουθείτε είναι μια προσφορά «……» !

2008-08-31T05:39:00.000-07:00

Τα πράγματα είναι απλά, οι νέες τεχνολογίες έχουν εντείνει τον κεντρικό ρόλο που παίζει η τηλεόραση στην εκλογική διαδικασία και την ανάγκη που της έχουν οι πολιτικοί για να εκλεγούν. Ο τηλεοπτικός χρόνος πλέον είναι πανάκριβος και το λειτουργικό κόστος των εκστρατειών αυτών απαιτεί τη δαπάνη τεράστιων ποσών που από μόνη της η κρατική χρηματοδότηση δεν είναι σε θέση να καλύψει. Για το λόγο αυτό οι υποψήφιοι που θέλουν να έχουν πιθανότητες επιτυχίας αναγκάζονται να στρέφονται στην ιδιωτική εισφορά δημιουργώντας άτυπες σχέσεις τόσο με τα ΜΜΕ όσο και με τις επιχειρήσεις. Σε αντίθεση με την υποκριτική ηθικολογία των πολιτικών που απλά υποτιμούν τη νοημοσύνη του απλού πολίτη, είναι φανερό ότι το πρόβλημα του μαύρου πολιτικού χρήματος δεν είναι μόνο θέμα συγκεκριμένων ανυπόληπτων προσώπων αλλά ένα δομικό χαρακτηριστικό του ίδιου του κομματικού συστήματος. Ωστόσο, το φαινόμενο της συναλλαγής που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα ανάμεσα στο πολιτικό και στο οικονομικό κεφάλαιο δεν είναι τωρινό αλλά καταγράφεται σε όλες τις φιλελεύθερες καπιταλιστικές κοινωνίες.

Ανήκουμε, λοιπόν, πλέον στην κοινωνία του θεάματος και είναι λογικό μέσα σε αυτή ο δημοκρατικός ανταγωνισμός ανάμεσα στους μνηστήρες της εξουσίας να τείνει να θεατροποιείται! Το κύριο χαρακτηριστικό της μετανεωτερικής επικοινωνιακής δημοκρατίας συνοψίζεται στην προσπάθεια των πολιτικών να διαφημίσουν με κάθε τρόπο την πραμάτεια τους, που αποτελείται, τις περισσότερες φορές, από μία σειρά άχρηστων και αδιάφορων «προϊόντων» που προάγουν. Η επιτυχία της χολιγουντιανής αυτής καμπάνιας φαίνεται να μην στηρίζεται τόσο στις πολιτικές και ιδεολογικές ταυτότητες των κομμάτων αλλά στις δημόσιες σχέσεις, στη δημόσια εικόνα και στη συνεχή δημόσια προβολή. Το χειρότερο ίσως από όλα είναι ότι το ίδιο καθεστώς πλήττει και τις «ανεξάρτητες» φοιτητικές παρατάξεις, οι οποίες θυσιάζουν τις πολιτικές ιδεολογίες τους στο βωμό των εύκολων τρόπων προσέγγισης φοιτητών μέσα από την διοργάνωση εκδρομών στη Μύκονο, μέσα από διάφορα party και τουρνουά ποδοσφαίρου 5χ5! Είναι φανερό ότι η αποδυνάμωση των πολιτικών ιδεολογιών οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη διεύρυνση της αποπολιτικοποίησης. Δεν είναι τυχαίο γεγονός ότι οι έρευνες στην Ελλάδα δείχνουν μια μεταμόρφωση των ενεργών πολιτών σε παθητικούς, αποστασιοποιημένους, απογοητευμένους και αδιάφορους για τη συμμετοχή τους στο πολιτικό παίγνιο. Σε αυτό ακριβώς συνίσταται και η πολιτική κρίση της εποχής μας.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ : )

2008-08-25T09:31:00.000-07:00

Το Σάββατο είχα τη διάθεση, μετά από αρκετούς μήνες, να νοικιάσω ένα dvd και να το απολαύσω στο σπίτι με ποπ κόρν και μπίρες. Πήγα, λοιπόν, σε μία μεγάλη και γνωστή αλυσίδα (δεν αναφέρω ονόματα όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά επειδή αυτό που με εκνεύρισε συμβαίνει σε όλα σχεδόν τα dvd club και όχι μόνο στο συγκεκριμένο) και διάλεξα μία ταινία που μου έκανε «κλικ». Για να μη σας κουράσω, σήμερα κατέβηκα στο κέντρο για να επιστρέψω το dvd γιατί η ένδειξη ήταν τριημέρου. Φτάνω στο ταμείο και η κοπέλα μου δίνει την απόδειξη….3,60 ευρώ!@#$%^&*()_+. Τη ρωτάω αν είναι σίγουρη και πληρώνω. Βγαίνω έξω από το μαγαζί με το αίμα να φτάνει στο κεφάλι. Δεν είναι για τα λεφτά, είναι για το γαμώτο. Σκέφτομαι, ότι από τη στιγμή που το internet έχει γίνει αρκετά γρήγορο, οι άνθρωποι που κατεβάζουν ταινίες και μουσική από το διαδίκτυο θα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Το γεγονός αυτό αναμφίβολα θα έχει επηρεάσει αρνητικά και τις δουλειές στα dvd clubs και στα δισκοπωλεία. Μας πρήζουν τα αρχ…. για την πειρατεία που σκοτώνει τη μουσική, τις ταινίες κτλ. Αποφασίζω, λοιπόν, ως prophet, ότι όντως η πειρατεία είναι κάτι που στερεί τον μισθό από κάποιους εργαζόμενους και δεν κατεβάζω από το internet. Θέλω να δω μια ταινία και αντί για να με ευχαριστήσεις και να μου δώσεις ένα κίνητρο να έρχομαι στο μαγαζί σου, με τσεκουρώνεις και από πάνω; Πώς ζητάς από τον άλλον να νοικιάζει τις original ταινίες όταν τις χρεώνεις 3,50 ευρώ; Είναι σαν τον κοροϊδεύεις! Σαν να τον σπρώχνεις στην πειρατεία! Έτσι είσαι λοιπόν; Ωραία και ‘γώ από αύριο θα κατεβάζω από το internet μέχρι να καταλάβεις να σέβεσαι τον πελάτη!

…ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!

2008-07-25T14:34:00.000-07:00

Είναι ένα καλοκαιρινό βράδυ Σαββάτου, εκεί γύρω στις 8. Ο μπαμπάς Βασίλης παρακολουθεί τις ειδήσεις στην τηλεόραση, ενώ η μαμά Κατερίνα ετοιμάζει το φαγητό στην κουζίνα. Ο εξάχρονος Μιχάλης καταβαίνει την εσωτερική σκάλα με προσοχή και πλησιάζει με σοβαρό ύφος τον Βασίλη.
- Μπαμπά, θέλω να σου πω κάτι.
- Τι είναι αγόρι μου; Σε ακούω.

Ο Βασίλης κλείνει αμέσως την τηλεόραση από το τηλεκοντρόλ και γυρνάει προς το μέρος του μικρού Μιχάλη.

- Μπαμπά, έχω βαρεθεί τη ζωή μου εδώ μέσα…(σιωπή)…θέλω να πάω διακοπές…μόνος μου.

Η Κατερίνα που ψιλοάκουγε από την κουζίνα πλησίασε προς το μέρος τους.
- Άκουσα καλά Μιχάλη, θέλεις να πας μόνος σου διακοπές;
- Ναι μαμά.
- Είσαι σίγουρος γι’ αυτό; Το σκέφτηκες καλά;
- Ναι μαμά.

Ο Βασίλης κοιτάζει κλεφτά την Κατερίνα και με γρήγορες ματιές αποφασίζουν να δεχτούν το αίτημα του γιου τους.

- Εντάξει, λοιπόν, αφού το θέλεις τόσο πολύ μπορείς να πας. Ανέβα πάνω να ετοιμάσεις τη βαλίτσα με τα πράγματά σου, όσο εγώ θα σου ετοιμάζω μερικά σάντουιτς για το δρόμο.

Έτσι, ο Μιχάλης ανέβηκε τρέχοντας αυτή τη φορά τη σκάλα και γεμάτος χαρά άρχισε να διαλέγει τα πράγματα που θα έπαιρνε. Σκαρφάλωσε στην καρέκλα και πατώντας σχεδόν στις μύτες των ποδιών κατάφερε να κατεβάσει τη βαλίτσα του. Την άνοιξε και άρχισε να πετάει μέσα ότι έβρισκε μπροστά του. Αφού τη γέμισε με παιχνίδια και ρούχα, ξεκίνησε να τη σέρνει στα σκαλιά. Ο Βασίλης και η Κατερίνα τον περίμεναν ήδη στο σαλόνι που οδηγούσε προς την εξώπορτα.
- Είσαι έτοιμος;
- Ναι μπαμπά.
- Έλα να σου βάλω στη βαλίτσα και τα σάντουιτς που σου ετοίμασα.
- Ευχαριστώ μαμά.
- Α ναι, παραλίγο να το ξεχάσω. Μήπως χρειάζεσαι να σου δώσω χρήματα;
- …(χρήματα, βέβαια, πώς δεν το είχε σκεφτεί)…ναι μπαμπά, θέλω, σ’ ευχαριστώ.
- Πόσα θέλεις να σου δώσω;
- …(σκέψη)…10 ευρώ.
- Εντάξει. Για να δω…ορίστε 10 ευρώ.

Ο Μιχάλης έσφιξε μέσα στην παλάμη του το χερούλι από τη βαλίτσα και ξεκίνησε να φύγει. Αφού αποχαιρετιστήκανε, ο Βασίλης άνοιξε την πόρτα και ο μικρός Μιχάλης κατέβηκε τα σκαλιά του σπιτιού. Η πόρτα πίσω του έκλεισε και εκείνος έμεινε μόνος του στο σκοτάδι. Την ίδια στιγμή η Κατερίνα και ο Βασίλης πήραν θέση μπροστά στο παράθυρο που έβλεπε στον κήπο.
- Πόσο λες να κρατήσουν οι διακοπές του;
- Πάω στοίχημα ότι σε λίγα λεπτά θα απολαμβάνει ξανά τα παιχνίδια στο δωμάτιό του.
- Από μικρός φαινότανε «επαναστάτης».
- Δεν ξέρω Κατερίνα αλλά τούτος εδώ ο νεαρός μου θυμίζει τα νιάτα μου. Πόσες φορές δεν το ‘σκαγα από το σπίτι για να βρω την ελευθερία μου; Οι γονείς μου ανησυχούσαν πολύ. Πάντα όμως γυρνούσα πίσω μετανιωμένος και με μεγαλύτερη αγάπη γι’ αυτούς.

Στον κήπο, ο Μιχάλης είχε κάνει ήδη διστακτικά λίγα βήματα μπροστά και καθόταν τώρα επάνω σε ένα τσιμεντένιο τοιχάκι. Αφήνοντας κάτω τη βαλίτσα του, κοίταξε τον σκοτεινό και άδειο δρόμο, έβαλε το προσωπάκι του μέσα στις παλάμες και ξέσπασε σε κλάματα. Τη στιγμή εκείνη αισθάνθηκε ένα χέρι να τον ακουμπάει στην πλάτη. Πάγωσε! Γύρισε φοβισμένος και … με έναν αναστεναγμό ανακούφισης σκαρφάλωσε στην αγκαλιά των γονιών του. Δεν βγήκε από ‘κεί παρά μόνο όταν έπρεπε να πάει για ύπνο.

Η αδελφή του η Μαρίνα, που ήταν μόλις τριών ετών, δεν είχε καταλάβει το παραμικρό. Μόλις η Κατερίνα έσβησε το φως και τους καληνύχτισε, ο Μιχάλης σηκώθηκε αργά αργά από το κρεβάτι και πλησίασε την αδερφή του.
- Σου υπόσχομαι πως κάποια μέρα θα σε πάρω και θα πάμε μαζί διακοπές…μόνοι μας.

Της έδωσε ένα φιλί και επέστρεψε στο κρεβάτι του. Δεν έβλεπε την ώρα να κοιμηθεί. Ήθελε βλέπετε να ονειρευτεί τις μελλοντικές διακοπές τους.

Υ.Γ. Ευχαριστώ πολύ τον Φ. για την ιδέα της καλοκαιρινής αυτής ιστορίας.

ΘΕΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ 'ΡΘΩ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΩ...

2008-06-24T01:53:00.000-07:00

Είναι φορές που θαρρώ ότι κάποια πράγματα συμβαίνουν για να δούμε τις πιθανές αντιδράσεις αλλά και τις συνέπειες των πράξεων εκείνων που επιλέξαμε να πραγματοποιήσουμε!!!
(...ξαναδιαβάζοντας το παραπάνω μπερδεύτηκα κι εγώ ο ίδιος για το τι θέλω να πω!!! Για να το ξαναπάρω, λοιπόν, από την αρχή...)

Είναι φορές που θαρρώ πώς ετούτη 'δώ η ζωή είναι μια πρόβα τζενεράλε για την επόμενη που ενδεχομένως θα 'ρθεί ή μπορεί και όχι (δεν το προσεγγίζω το θέμα θρησκευτικά). Μπλεκόμαστε συνεχώς σε νέες καταστάσεις και προσπαθούμε να βρούμε τον καλύτερο τρόπο αντιμετώπισης, χωρίς βέβαια να το πετυχαίνουμε πάντα. Μη μου πείτε ότι δεν μουρμουρίσατε ποτέ: "Αχ, ρε γαμώτο, και τι δεν θα ΄δινα να μου ξανατύχαινε από την αρχή αυτή η ευκαιρία". Φαντάζεστε, λοιπόν, το συγκεκριμένο πέρασμά μας από τη γή να μην είναι τίποτα άλλο από μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δούμε ποιοι είμαστε, ποιες είναι οι δυνατότητές μας, τα όριά μας και οι αντοχές μας; Έτσι, στην "δεύτερη ζωή" θα γνωρίζουμε πολύ καλύτερα τον εαυτό μας, χωρίς να χρειαστεί να καταναλώσουμε άλλη μισή ζωή για να τον ανακαλύψουμε!!!

Υ.Γ. Το θέμα είναι να καταλάβουμε ποια από τις δύο ζωές διανύουμε τούτη εδώ τη στιγμή! Διότι αν είναι η πρώτη, πάει κι έρχεται, αλλά αν είναι η δεύτερη την κάτσαμε την βάρκα...τώρα που κάψανε τα δάση, ούτε τα βουνά μπορούμε να πάρουμε!

...ΤΟΤΕ ΑΝΤΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙΣ ΜΙΑ ΖΩΗ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΗ ΣΤΕΡΗΣΕΙΣ!!!

2008-05-07T15:04:00.000-07:00

Όλοι λένε ότι η αιμοδοσία είναι το πιο απλό πράγμα και ότι το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να «χαρίσεις» 10 λεπτά από το χρόνο σου. Ε, λοιπόν, διαφωνώ διότι η διαδικασία της αιμοδοσίας είναι πολύ σημαντική και ως τέτοια θα πρέπει να λαμβάνεται με πολύ υπεύθυνο και σοβαρό τρόπο. Είναι μία διαδικασία, η οποία αν δεν τηρηθεί κατά γράμμα, τότε αντί να σώσεις μια ζωή, μπορεί να τη στερήσεις! Στο Ελλαδιστάν, δυστυχώς, οτιδήποτε προσπαθεί να εφαρμοστεί, κάπου στην πορεία χάνει το στόχο του. Μην νομίζετε ότι τα λάθη (ζωής) στην εθελοντική αιμοδοσία είναι λίγα (στην Ελλάδα έχουν παρατηρηθεί ουκ ολίγες φορές μολύνσεις και επιπλοκές, κυρίως από αμέλεια, αδιαφορία ή έλλειψη γνώσης της σωστής διαδικασίας και ειδικά της προετοιμασίας).

Ας ξεκινήσουμε από την ενημέρωση που είναι και η πιο σημαντική. Το ξέρατε εσείς ότι αν έχεις τρυπήσει το αυτί σου δεν μπορείς να δώσεις αίμα για διάστημα που αγγίζει τους 6 μήνες (νομίζω); Εσείς μπορεί να το ξέρετε, όμως πιστεύετε ότι το ξέρουν οι περισσότεροι; Τέτοιες σημαντικές προϋποθέσεις ισχύουν και για κάποιο πρόσφατο tattoo που πιθανόν να έχουμε κάνει, για θεραπεία με αντιβίωση, για κάποια εργασία στα δόντια και ένα σωρό άλλα πράγματα. Για το καθένα φυσικά απαιτείται και ο ανάλογος χρόνος αναμονής για να δώσεις αίμα. Βλέπουμε συχνά αφίσες για επικείμενες εκδηλώσεις εθελοντικής αιμοδοσίας αλλά πουθενά δεν αναγράφονται οι όροι και οι προϋποθέσεις συμμετοχής. Και μη μου πείτε ότι θα υπάρχει εκεί συνεργείο που θα ενημερώνει τον κόσμο που επιθυμεί να δώσει αίμα, γιατί το μόνο που γίνεται (όχι πάντα αλλά τις περισσότερες φορές) είναι να σου δίνουν ένα ερωτηματολόγιο και να σου μετράν την πίεση. Στο ερωτηματολόγιο γίνεται σφαγή γιατί εκεί μας πιάνει ο κλασικός ωχαδερφισμός μας. Διαβάζουμε την ερώτηση αν έχουμε πάρει παυσίπονο τις τελευταίες μέρες και ενώ μπορεί την ίδια μέρα να έχουμε πάρει για παράδειγμα Depon λέμε την ατάκα «έλα μωρέ τώρα, σιγά το Depon, τι πειράζει;» και φυσικά σημειώνουμε αρνητικά στο χαρτί!!! Αυτή είναι η ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, δεν αλλάζει και δεν διαμορφώνει εύκολα συνείδηση! Και συνείδηση της χρησιμότητας του αίματος, δυστυχώς, αποκτά μόνο όταν θα βρεθεί ο ίδιος ή κάποιο συγγενικό/φιλικό πρόσωπο σε άμεση ανάγκη. Μόνο τότε θα τρέξει και θα δώσει αίμα. Μέχρι τότε όμως μπαίνουμε όλοι μαζί στη λογική ότι θα είμαστε μια ζωή αρτιμελείς, υγιείς και ότι όλα θα συμβούν μόνο μέχρι τη διπλανή πόρτα και ποτέ στη δική μας. Σκεφτείτε μόνο πόσες φορές παρκάρουμε σε αναπηρικές θέσεις για parking, με τη λογική ότι όσο ζούμε ποτέ δεν θα αποκτήσουμε το «προνόμιο» να καθίσουμε σε αναπηρική καρέκλα. Ενώ πάνω στα πακέτα τσιγάρων αναγράφεται με σαφήνεια ότι το κάπνισμα σκοτώνει, ενώ έχουμε χάσει σχεδόν όλοι μας συγγενή ή φίλο από καρκίνο στα πνευμόνια, εμείς συνεχίζουμε ατάραχοι να καπνίζουμε γιατί νομίζουμε ότι είμαστε άτρωτοι και κατά έναν περίεργο τρόπο φοράμε την μαγική μπέρτα που μας κάνει αόρατους στην αρρώστια. Όλα αυτά βέβαια μέχρι ο ιός, ο οποιοσδήποτε ιός, να λύσει αυτά τα μάγια!

Έπειτα, ο Έλληνας έχει μάθει όταν δίνει κάτι να παίρνει και αντάλλαγμα. Είναι έτσι φτιαγμένο το DNA του. Του ζητάς κάτι, ακόμα και το πιο απλό και σου απαντάει «κι εγώ τι θα κερδίσω;». Ίσως, λοιπόν, και στην αιμοδοσία να χρειάζεται ένα κίνητρο (π.χ. κάποιες μέρες άδειας από τη δουλειά). Μα θα μου πείτε ότι έτσι καταρρίπτεται η έννοια του «εθελοντισμού» και θα έχετε δίκιο, αλλά είπαμε ότι θα πρέπει με οποιονδήποτε τρόπο να ταρακουνήσουμε τον κόσμο και να τονίσουμε την ανάγκη που έχει η χώρα μας για αίμα. Στο στρατό, κάθε χρόνο, συγκεντρώνονται ικανοποιητικές ποσότητες αίματος (ίσως είναι από τις μοναδικές φορές που ο στρατός επιτελεί κοινωνικό έργο) και δεν είναι τυχαίο ότι εκεί οι δότες/φαντάροι επιβραβεύονται με τιμητική άδεια από την εκάστοτε μονάδα. Πιστέψτε με είναι ένας πολύ καλός λόγος για να δώσεις αίμα!

Γι’ αυτό σας λέω, ότι στη χώρα που ζούμε ακόμα και τα πιο απλά και αυτονόητα πράγματα γίνονται περίπλοκα. Η προσέγγιση είναι το παν και οι νέοι άνθρωποι έχουν…έχουμε τη δύναμη και τη θέληση να κάνουμε πολλά…

ΕΠ...ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

2008-05-03T14:29:00.000-07:00

Χρόνια πολλά σε όλους...ή αν προτιμάτε λίγα και καλά! Τώρα, αν είναι πολλά και καλά, τόσο το καλύτερο! Είχαμε δεν είχαμε τα καταφέραμε...Τον αναστήσαμε και φέτος...και από Δευτέρα κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Ξανά στον καθημερινό μας αγώνα μπας και του χρόνου τέτοια περίοδο γιορτάσουμε τη δική μας "ανάσταση"! Καλό κουράγιο σε όλους μας αδέλφια...Α και για να μην το ξεχάσω, να θυμάστε ότι αν δεν σπάσετε αυγά (οχι πασχαλιάτικα) ομελέτα δεν γίνεται ------->

WC - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ= 1-0

2008-03-18T17:06:00.000-07:00

Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πότε η φιλοσοφική σου φλέβα θα αρχίσει να χτυπάει! Πολλές φορές μας συμβαίνει στα πιο ακατάλληλα μέρη! Το απόγευμα, λοιπόν, επισκέφτηκα την τουαλέτα του γυμναστηρίου που πηγαίνω και ενώ κατ... διάβαζα παράλληλα ένα χαρτί που ήταν κολλημένο ακριβώς απέναντι στον τοίχο και το οποίο έγραφε: "ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗΝ ΟΥΡΕΙΤΕ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ. ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΥΓΙΕΙΝΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ"! Αμέσως το μυαλό άρχισε να στροβιλίζεται στην τελευταία λέξη της πρότασης..."πολιτισμός"... να μια λέξη που βρέθηκε ίσως στο πιο άκαιρο σημείο την πιο ακατάλληλη στιγμή. Τελικά τι είναι αυτός ο αναθεματισμένος ο πολιτισμός που τόσο εύκολα μπορεί κάποιος να τον αποτυπώνει σε ένα κομμάτι χαρτιού και να το τοιχοκολλεί στην τουαλέτα;

Εντάξει, παλαιότερα θεωρούσαμε ότι πολιτισμός είναι το σύνολο των επιτευγμάτων που έχει να επιδείξει ένα έθνος. Τα τελευταία χρόνια, όμως; Ενώ παλιά, δηλαδή, ο ελληνικός πολιτισμός θεωρούνταν ότι περιορίζεται στον Πλάτωνα, την Ακρόπολη, τον Μέγα Αλέξανδρο κλπ., σήμερα ο νέος ορισμός συμπεριλαμβάνει σίγουρα και τη ρετσινίτσα, το τάβλι στο καφενείο ή ό,τι άλλο υποτίθεται ότι ανήκει στον σημερινό τρόπο ζωής και στο σύστημα αξιών των Ελλήνων. Ακόμα και έτσι να είναι όμως, υπάρχουν και εδώ προβλήματα. Διότι, ενώ στην πρώτη περίπτωση είναι σχετικά εύκολο να οριοθετήσουμε έναν πολιτισμό συγκεντρώνοντας όλα τα επιτεύγματά του, αν ακολουθήσουμε τον δεύτερο, ευρύτερο ορισμό, είναι αδύνατο να συμφωνήσουμε όλοι στο τι είναι αυτός (διάσταση απόψεων). Για σκεφτείτε μόνο το γεγονός ότι άλλοι τη βρίσκουν με το gucci φόρεμα (Μαζωνάκης), ενώ κάποιοι άλλοι με το "κόκκινο φουστάνι" (Αρβανιτάκη)!!! Μπέρδεμα...

ΑΚΡΑΙΑ ΚΑΙΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ...ΧΙΟΝΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ!!!

2008-02-21T09:51:00.000-08:00

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ "ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΕΝΑ" ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ!!!

ΚΩΛΟΖΩΗ!!

2008-01-27T14:51:00.000-08:00

...κλείνεις τις κουρτίνες της ζωής σου...σκοτάδι...κι όμως η ηλιαχτίδα της αγάπης σου τρυπάει το απέραντο κενό της σιωπής...μιας σιωπής που δεν άντεξε το αβάσταχτο φορτίο της ζωής...κωλοζωή!! Τέσσερις τείχοι...μουσική...νύχτα...και ένας στιλός γεμάτος έκπληξη, σαν να απορεί ποιος μαλάκας τον ξύπνησε για να γράψει κάτι σε μία λευκή κόλλα χαρτιού...συγνώμη για την ενόχληση!!! Είμαι εγώ που σε ενόχλησα και χτες και προχθές και...αλλά τι τα θες...ζωή είναι αυτή; Κωλοζωή!! Κοιτάζω μέσα στο πρόσωπό μου τον καθρέφτη, γελάει ατάραχος...αλλά βέβαια τι έγνοιες έχει αυτός; Σε κοιτάει συνέχεια, χρόνια ολόκληρα σου δείχνει την πραγματικότητα και σου λέει καλώς ήρθες ανάπηρε!! Τσατίζεσαι...τον σπας...και αντί να σου λένε μπράβο, καλά του έκανες, σου λένε πάρε τώρα μαλάκα 7 χρόνια γρουσουζιάς!!! Μα γιατί; Τι έχω φταίξει και γιατί πληρώνω συνέχεια εγώ σ' αυτήν την κωλοζωή;

Υ.Γ. Το κομμάτι αυτό είναι ένα μικρό μέρος από ένα κείμενο που είχα γράψει το 2001 στην Μυτιλήνη. Φυσικά και δεν αντιστοιχεί στην συνολική εικόνα που έχω από το νησί. Απλά ήταν ένα από εκείνα τα βράδια που σε παρασύρουν στην μελαγχολία και στην αναζήτηση του γιατί.

ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΣΑΝ ΤΟ ΧΘΕΣΙΝΟ...

2008-01-20T14:12:00.000-08:00

Αφήνω το κεφάλι μου να ακουμπήσει απαλά πάνω σε δύο μαξιλάρια, το ένα τοποθετημένο οριζόντια, το άλλο κάθετα. Από μικρό παιδί χρησιμοποιώ χαμηλό μαξιλάρι, ίσως για να μένω προσγειωμένος όταν πετάω στον κόσμο των ονείρων. Απόψε όμως είναι διαφορετικά...απόψε δεν θέλω ακόμα να κοιμηθώ. Λέω στον Μορφέα ότι η κλήση του προωθείται και βουλιάζω στο ψηλό, διπλό μαξιλάρι μου. Βγάζω τις κάλτσες μου και τις αφήνω στο πάτωμα. Αναρωτιέμαι πώς λίγα κομμάτια υφάσματος μπορούν να στηρίζουν στις θηλειές τους ολόκληρο άνθρωπο! Ξαπλώνω και νιώθω μηχανικά τα χέρια μου να με σκεπάζουν πριν κρυώσω. Τα κουβαλάω βλέπετε 26 χρόνια και μάθανε να με φροντίζουν. Το πάπλωμα και η μπλε κουβέρτα βρίσκονται τώρα ακριβώς από πάνω μου προσπαθώντας να γίνουν ένα με το κορμί μου, το σώμα μου, την ψυχή μου, το είναι μου. Νιώθω την θερμοκρασία του σώματός μου να διαχέεται μέσα από τα σκεπάσματα.

Ρίχνω μια γρήγορη ματιά στο δωμάτιο και συνειδητοποιώ ότι η μοναδική παρέα που έχω είναι το παλιό κίτρινο λαμπατέρ που όπως φαίνεται κάνει και αυτό με τη σειρά του τη δική του συντηρητική επανάσταση. Δεν μου ρίχνει ούτε μια ματιά. Είναι σαν να αγνοεί την παρουσία μου. Έχει το κεφάλι του γυρισμένο από την άλλη μεριά και ρίχνει το φωτεινό του βλέμμα στην εικόνα του Χριστού που είναι καρφωμένη στον βόρειο τείχο του δωματίου. Το χέρι αναλαμβάνει και πάλι πρωτοβουλία και πριν προλάβει το μυαλό να δηλώσει αντίρρηση, πατάει το μεγάλο κουμπί που βρίσκεται στα δεξιά του ραδιοφώνου. Το dust in the wind γεμίζει το χώρο του δωματίου. Σέβομαι την απαίτηση του τραγουδιού και γίνομαι σκόνη στον άνεμο. Παρασύρομαι μαζί με τους άλλους κόκκους άμμου που χορεύουν μπροστά στα μάτια μου. Δεν ξέρω μέχρι που μπορώ να φτάσω, δεν ξέρω αν η φυσική μου κατάσταση είναι καλή γι' αυτό το ταξίδι. Εκείνο που ξέρω είναι ότι ποτέ δεν είναι αργά για να φτάσει κανείς στο τέλος της αγάπης. Αγάπη...χχμμμμμ μια λέξη που κοντεύει να ξεχαστεί. Κι όμως θα έπρεπε να αποτελεί την πυγολαμπίδα της ζωής, τον φάρο που θα μας δείχνει τον δρόμο προς την κοντινότερη στεριά. Σαν ναυαγός κι εγώ χάνομαι στην χαρά της επιστροφής...καληνύχτα!...zzzzzzzzzz...

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ...

2008-01-04T03:08:00.000-08:00

5 τραγούδια από την χθεσινοβραδινή εκπομπή:

Όμορφη πόλη --> Ψόφιοι Κοριοί
Χαμένες αγάπες --> Παπακωνσταντίνου Βασίλης
Δεν μπορώ --> Ιωαννίδης
Το σαράκι του ρεμπώ --> Πασχαλίδης
Αύγουστος --> Παπάζογλου

...η ουσία είναι το τι κρύβεται από πίσω...γιατί κάθε τραγούδι έχει και μία ιστορία να μας διηγηθεί...
Ράδιο Πόλις 102,6 fm

Κάθε Τρίτη και Πέμπτη από τις 23:00 μέχρι τη 1:00 τα ξημερώματα
www.polisradio.gr

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΠΠΟΥ!

2007-12-30T07:10:00.000-08:00

Πριν 10 μέρες έχασα τον παππού μου σε ηλικία 80 ετών. Πάντα θεωρούσα και συνεχίζω να θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που γνώρισα τους παππούδες και τις γιαγιάδες μου. Ήμουν από τα παιδιά που καθόντουσαν στα γόνατά τους και μπροστά στην ξυλόσομπα ταξίδευαν με τους ήρωες των παραμυθιών που διάλεγαν κάθε φορά να διηγηθούν. Η Ελλάδα και ιδιαίτερα η περιοχή του Έβρου είναι από τις λίγες εξαιρέσεις που έχουν ακόμα τη δυνατότητα να διατηρούν δεσμούς μεταξύ τριών γεννεών. Υπάρχει ένα μαγικό δέσιμο ανάμεσα στους παππούδες - γιαγιάδες, στους πατέρες - μητέρες και στα παιδιά. Αν κάνετε ένα ταξίδι προς τα εδώ, θα δείτε πολλά πράγματα που θα τα βαφτίσετε αμέσως "γραφικά" και θα σπεύσετε να τα φωτογραφίσετε. Για 'μάς όμως όλα αυτά είναι η καθημερινότητά μας, είναι η ίδια μας η ζωή. Εύχομαι στο μέλλον τα παιδιά μου να έχουν την τύχη να ακούσουν παραμύθια δίπλα στο τζάκι και να πολεμήσουν με δράκους για να σώσουν τις δικές τους πριγκίπισσες...

Είχα αρκετό καιρό να γράψω στο blog αλλά ήταν εξαιτίας της συναισθηματικής φόρτισης που ένιωθα. Σήμερα νιώθω έτοιμος να πω και ηλεκτρονικά: καλό ταξίδι παππού...

Υ.Γ. Σου υποσχέθηκα κάποτε ότι θα σε βοηθούσα να γράψουμε ένα βιβλίο με τις εμπειρίες σου από τον εμφύλιο. Εσύ θα έλεγες και 'γώ θα έγραφα. Συγνώμη που δεν κράτησα την υπόσχεσή μου, ωστόσο ένα μικρό κομμάτι του βιβλίου είναι ήδη καταγεγραμμένο στο μυαλό μου και δεν πρόκειται να σβήσει όσα χρόνια και να περάσουν.

ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ...ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΡΙΑ ΜΕ ΓΟΒΕΣ!!!

2007-12-12T14:44:00.000-08:00

*Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από άρθρο που θα δημοσιευτεί αύριο σε τοπική εφημερίδα.

Την Παρασκευή 30/11/07 είχα την χαρά και την τιμή να φιλοξενώ στο στούντιο του Ράδιο Polis 102,6 fm μία ιδιαίτερα παραγωγική συγγραφέα της σύγχρονης γενιάς, τη Σώτη Τριανταφύλλου. Η Σώτη Τριανταφύλλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957 και μεγάλωσε, όπως η ίδια αναφέρει, κάνοντας βόλτες στα στενά της Κυψέλης. Μεγάλωσε σε μία οικογένεια που αγαπούσε τα βιβλία και που το διάβασμα ενθαρρυνόταν. Ξεκίνησε να γράφει με μεγάλη ευκολία από τα παιδικά της χρόνια και το όνειρό της ήταν να γίνει συγγραφέας. Η πολυγλωσσία που υπήρχε στο οικογενειακό της περιβάλλον, ήταν κάτι που τη βοήθησε αρκετά, καθώς της έδωσε ένα παράθυρο στον κόσμο.

Στο σχολείο ήταν ο συνδυασμός της καλής και φιλόδοξης μαθήτριας, μα συνάμα και της «παραβατικής». Σήμερα, τάσσεται ενάντια στις μαθητικές καταλήψεις υποστηρίζοντας ότι είναι υποκινούμενες από παράγοντες εξωσχολικούς. Τονίζει κατηγορηματικά ότι τα δεκαπεντάχρονα παιδιά δεν μπορούν να παίρνουν τέτοιες αποφάσεις και ούτε μπορούν να μεταρρυθμίζουν την εκπαιδευτική πολιτική. Θεωρεί, λοιπόν, ότι ο ρόλος των παιδιών είναι να διαβάζουν διότι δεν μπορεί να εξεγείρεται κάποιος αν δεν ξέρει γράμματα. Σε αντίθετη περίπτωση τα αποτελέσματα είναι αυτά που έχουμε για παράδειγμα σε κάποιες αφρικανικές χώρες, δηλαδή οι δημοκρατίες που εγκαθιδρύονται μετά την αποικιοκρατία να είναι χειρότερες από την αποικιοκρατία, διότι οι άνθρωποι δεν είχαν τον στοιχειώδη πολιτισμό.

Μετά την πρόσκλησή μας, έφτασε στο ραδιοφωνικό σταθμό στις 18:15 το απόγευμα ευδιάθετη, εκπέμποντας μια σκληρή γοητεία, φορώντας ένα μαύρο φόρεμα μέχρι το γόνατο, μαύρες γόβες και από πάνω δερμάτινο μπουφάν και τσάντα μαθητική στην πλάτη. Δύο διαφορετικοί άνθρωποι, δύο διαφορετικές προσωπικότητες. Πήραμε τις θέσεις μας όλοι μπροστά στα μικρόφωνα και περιμέναμε να τελειώσουν τα διαφημιστικά μηνύματα των 18:30. Η φωνή της Βάλιας Κελίδου άνοιξε την συζήτηση καλωσορίζοντάς μας στον αέρα του Ράδιο Πόλις, μια συζήτηση που ντυνόταν μουσικά από τις μελωδίες των Doors, Frank Zappa, Led Zeppelin, έτσι για να υποστηρίξουν τις «rock” απόψεις της συγγραφέας σε αρκετά θέματα. Η συνέντευξη κράτησε 1 ώρα και η Σώτη Τριανταφύλλου απάντησε με ιδιαίτερη χαρά σε όλες τις ερωτήσεις, ειδικά σε αυτές που έστειλαν οι θαυμαστές της από την Ελλάδα και το εξωτερικό μέσω του Ίντερνετ. Τόνισε με έμφαση τις επιρροές που δέχθηκε τόσο από την αμερικανική όσο και τη ρωσική λογοτεχνία του 19^ου αιώνα αλλά και την εμμονή που δείχνει στον Τολστόι και στον Ντοστογιέφσκι.

Δεν έκρυψε την αγανάκτησή της για την μουσική κατάσταση στην Ελλάδα, η οποία έχει μετατραπεί σε μία χώρα σκυλάδικων, κάτι το οποίο δίνει πολλές πληροφορίες για την αισθητική μας και τα ήθη μας και είναι καταστροφικό γιατί πρόκειται για μια τρομερή κακοφωνία. Η ίδια ακούει ροκ και δεν διστάζει να μας αποκαλύψει ότι το rock και τα βιβλία της έχουν σώσει τη ζωή. Δεν φοβάται να αναφέρει και τις απόψεις της για το έθνος, όπως ακριβώς είχε κάνει και μέσα από το βιβλίο της «Για τη σημαία και το έθνος». Υποστηρίζει, λοιπόν, ότι το έθνος είναι μια τεχνητή οντότητα που έχει κατασκευαστεί τους τελευταίους 2-3 αιώνες και ότι χρησιμοποιείται με τέτοιον τρόπο ώστε να απομονώνονται οι λαοί μεταξύ τους και να καταπιέζονται ορισμένες ομάδες για χάρη άλλων ομάδων.

Στην πρόσκληση να μας μιλήσει για την «πειρατεία του βιβλίου» εκείνη ακούραστα μας εξήγησε ότι πρόκειται για μία αντίδραση των εφημερίδων (κυρίως των κυριακάτικων) στην έλλειψη εμπορικότητας που έχουν για διάφορους λόγους. Με την «δωρεάν» διανομή βιβλίων εκείνος που απειλείται και πλήττεται είναι ο χώρος του βιβλιοπωλείου, ένας χώρος πνευματικός. Η ίδια τάσσεται υπέρ της έρευνας πριν την αγορά ενός βιβλίου και όχι στην παθητική στάση απέναντι στα βιβλία που σερβίρουν οι εφημερίδες.

Αναφέρθηκε όμως και σε πιο απλά πράγματα όπως για παράδειγμα ότι μοιράζει το χρόνο της ανάμεσα στην Αθήνα και το Παρίσι, όπου είναι το ησυχαστήριό της καθώς εκεί διατηρεί την ανωνυμία της. Το γεγονός αυτό τη βοηθάει γιατί έχει διαφορετικές εμπειρίες και ερεθίσματα. Στον ελεύθερο χρόνο ασχολείται με την κηπουρική ενώ τα βράδια ίσως να την πετύχετε με τους φίλους της σε διάφορα συνοικιακά μπαράκια γύρω από την πλατεία Εξαρχείων. Στην ερώτηση γιατί πρέπει οι άνθρωποι να διαβάζουν βιβλία η Σώτη Τριανταφύλλου απάντησε:

«Το βιβλίο κάνει καλύτερους τους ανθρώπους, πιο ευτυχισμένους και είναι γενικότερα ένας τρόπος ζωής. Το διάβασμα πρέπει να είναι κάτι ευχάριστο και όχι κάτι καταναγκαστικό. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουν ότι το βιβλίο μπορεί να τους βοηθήσει να προχωρήσουν τη ζωή τους, να τους δώσει ένα νόημα, τότε πολλά πράγματα θα αλλάξουν. Θα μειωθεί το έγκλημα, θα μειωθεί το μίσος ανάμεσα στους ανθρώπους. Η λογοτεχνική και η σχολική παιδεία είναι ο μόνος τρόπος να σωθεί η ανθρωπότητα από τα δεινά της».

Ο λόγος της καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης ήταν απλός, κατανοητός αλλά και αιχμηρός και χειμαρρώδης εκεί που έπρεπε. Εμφανίστηκε με σαρκαστικές διαθέσεις απέναντι σε ότι την ενοχλεί αλλά και με έναν συνεχή αυτοσαρκασμό. Η Σώτη Τριανταφύλλου είναι ένας εκκεντρικός χαρακτήρας μα πάνω από όλα μια σπουδαία συγγραφέας που άλλαξε με τον δικό της τρόπο τον συγγραφικό χάρτη στην Ελλάδα, βρίσκοντας όλα αυτά τα χρόνια της σταδιοδρομίας της πολλούς συνταξιδιώτες-συνοδοιπόρους.

Την ευχαριστώ από καρδιάς και εύχομαι γρήγορη αντάμωση!

Η ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ...ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΤΟΥ ΡΑΔΙΟ ΠΟΛΙΣ 102.6!!!

2007-11-30T03:35:00.000-08:00

5 τραγούδια από την χθεσινή εκπομπή:

Αμοργός --> Καζούλης
Αυτά παθαίνει μάτια μου --> Βιτάλη
Αν πεθάνει μια αγάπη --> Αλεξίου
Το γράμμα --> Μάλαμας
Παραπονεμένα λόγια --> Νταλάρας

...η ουσία είναι το τι κρύβεται από πίσω...γιατί κάθε τραγούδι έχει και μία ιστορία να μας διηγηθεί...Ράδιο Πόλις 102,6 fm
Κάθε Τρίτη και Πέμπτη από τις 23:00 μέχρι τη 1:00 τα ξημερώματα

http://www.polisradio.gr/

Υ.Γ. Σήμερα το απογευματάκι μετά τις 6 θα έχω την τιμή και την χαρά να φιλοξενήσω στο στούντιο του Ράδιο Πόλις την Σώτη Τριανταφύλλου. Θα συζητήσουμε όχι μόνο για τα βιβλία που έχει γράψει* αλλά και για τις προσωπικές της αντιλήψεις γενικότερα. Πάνω από όλα όμως θα δούμε πώς είναι σαν άνθρωπος. Σας περιμένω στην παρέα μας** για να διαβάσω on air και τις δικές σας ερωτήσεις, παρατηρήσεις, σχόλια.

*Μερικά βιβλία της Σώτης Τριανταφύλλου:

Κινέζικα κουτιά
Το εργοστάσιο των μολυβιών
Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης
Η φυγή
Για τη σημαία και το έθνος
Λος Άντζελες
Πιτσιμπούργκο

**Μπαίνετε στην παρέα μας μέσα από:
http://www.polisradio.gr/
http://www.eradio.gr/ και ψάχνετε το Ράδιο Πόλις 102,6
όσοι βρίσκεστε μέχρι την Καβάλα ή στον βόρειο Έβρο μας ακούτε από τους 102,6

Για να επικοινωνήσετε μαζί μας:
Γράφετε polis (με λατινικούς χαρακτήρες), αφήνετε ένα κενό και πληκτρολογήτε το μήνυμά σας. Κατόπιν το στέλνετε στο 4226 (χρέωση 0,30).
Το τηλέφωνο του σταθμού είναι 2551036700.

Σας περιμένω ; )

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ...

2007-11-25T14:17:00.000-08:00

0ι αναταράξεις του αεροπλάνου συνοδευόντουσαν από τις αναταράξεις του μυαλού του. Τα κενά αέρος δεν ήταν αρκετά για να βυθίσουν στο σκοτάδι τις σκέψεις του. Τη μία σκεφτόταν την Νάντια, μετά έφερνε στο νου του την Μargrit, περνώντας ενδιάμεσα από σκέψεις για τον εαυτό του, για το ποιος είναι και προς τα που τον οδηγεί το μέλλον.
-"Όχι, αποκλείεται...", φώναξε τόσο δυνατά ώστε όλοι οι επιβάτες του AirBus τον κοίταξαν παράξενα.
-"Θέλετε κάτι κυριέ μου;" Τον ρώτησε η αεροσυνοδός.
Ο Στέφανος ανασήκωσε τους ώμους του. Κοίταξε απ' το παράθυρο και χάθηκε στο βαθύ πορτοκαλί ντεκολτέ του ήλιου που σιγά σιγά παραχωρούσε ευγενικά τη θέση του στο χλωμό φεγγάρι. Όποιος έχει πετάξει νωρίς το πρωί ή αργά το σούρουπο, μόνο αυτός μπορεί να καταλάβει.
-"Τι έγινε φίλε, εσύ έχεις ιδρώσει. Είσαι καλά;" ρώτησε ο Βασίλης που τον συνόδευε στο συγκεκριμένο ταξίδι. Ο Βασίλης γνώριζε από πολύ μικρό τον Στέφανο, καθώς ζούσαν στην ίδια γειτονιά. Η μοίρα, πέρα από καλούς φίλους, τους έφερε να δουλεύουν και στην ίδια επιχείρηση. Ήξερε τα πάντα για τον Στέφανο, την περιπέτειά του με την Νάντια και σίγουρα είχε ανακουφιστεί αρκετά όταν τον είδε να ερωτεύεται και να γεύεται ξανά τις χαρές της ζωής με την Margrit. Πολλές φορές μονολογούσε:"ευλογημένο να 'ναι αυτό το κορίτσι, τον έσωσε από βέβαιη ψυχολογική αυτοκτονία".

**περισσότερα αποσπάσματα:
http://whiteprophecy.blogspot.com/2007/06/blog-post_07.html

http://whiteprophecy.blogspot.com/2007/10/margrit.html

ΠΑΛΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΠΑΡΑΛΙΑ...

2007-11-23T10:48:00.000-08:00

5 τραγούδια από την χθεσινοβραδινή εκπομπή:

Ζήτα μου ότι θες --> Πρωτοψάλτη
Ποτέ δεν θα μάθεις --> Βαρδής
Παλιά πληγή --> Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Της πούλιας --> Πασχαλίδης
Σιωπή --> Ξύλινα Σπαθιά

Κάθε Τρίτη και Πέμπτη από τις 23:00 μέχρι τη 1:00 τα ξημερώματα
www.polisradio.gr

Υ.Γ. Σήμερα υπέβαλα την παραίτησή μου από το βιβλιοπωλείο : (

Σταματάω επίσημα στη 1 Δεκεμβρίου...και νιώθω κάπως...περίεργα...

ΒΟΥΤΙΑ ΑΠΟ ΨΗΛΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ...

2007-11-21T02:25:00.000-08:00

5 τραγούδια από την χθεσινοβραδινή εκπομπή:

Το χειροκρότημα --> Πρωτοψάλτη
Άννα --> Μαχαιρίτσας
Καλωσόρισμα --> Κατσιμίχα
Νεράιδα δίχως παραμύθι --> Πασχαλίδης
Όλα σε θυμίζουν --> Αλεξίου

...η ουσία είναι το τι κρύβεται από πίσω...γιατί κάθε τραγούδι έχει και μία ιστορία να μας διηγηθεί...

Ράδιο Πόλις 102,6 fm

www.polisradio.gr

ΚΡΥΟ ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ.....ΒΙΒΛΙΟ!!!

2007-11-13T02:52:00.000-08:00

Είχα υποσχεθεί στην μαρία κ.-π. να ανεβάσω ένα αρθράκι για τις νέες κυκλοφορίες και γενικά τι κινείται αυτή την περίοδο στα βιβλιωπολεία. Ξεκαθαρίζω από την αρχή για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, ότι δεν έχω καμία σχέση με εκδότες και συγγραφείς και φυσικά κανένα προσωπικό όφελος από την μέσα σε εισαγωγικά "διαφήμιση" των προϊόντων.

Θα ξεκινήσω με τα 5 βιβλία που έχουν τις μεγαλύτερες πωλήσεις μέχρι αυτή τη στιγμή:

Το νησί --> Victoria Hislop
Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι --> Λένα Μαντά
Το σμήνος --> Φράνκ Σέντζινγκ
Το μυστικό --> Μπέν Ρόντα
Το δέκα --> Καραγάτσης

Τα βιβλία που διάβασα το τελευταίο διάστημα και κράτησα σε περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη μου είναι:

Το μέγαρο Γιακουμπιάν --> Αλάα Αλ Ασουάνι
Ελ Ντοράντο --> Γκοντέ Λοράν
Λοντονιστάν --> Γκαουτάμ Μαλκάνι
Τρυποκάρυδος --> Τομ Ρόμπινς
Να σου πω μια ιστορία --> Χόρχε Μπουκάι

Μικρά βιβλία που διάβασα σε ένα βράδυ και το επόμενο πρωί τα θυμόμουν:

Ο ιππότης με τη σκουριασμένη πανοπλία --> Ρόμπερτ Φίσερ
Μετάξι --> Μπαρίκο Αλεσάντρο
Το μπαστούνι --> Αντώνης Σουρούνης
Πες μου μια ιστορία --> Τζάνετ Γουϊντερσον
Για τον έρωτα και τον θάνατο --> Πάτρικ Ζίσκιντ
Το χάρτινο σπίτι --> Κάρλος Μαρία Ροντρίγκεζ (έκανα ζαβολιά και έβαλα έξι σ' αυτήν την κατηγορία αλλά δεν μου έκανε καρδιά να πετάξω έξω κάποιο από τα παραπάνω)

Βιβλία που έχουν μπει στην μελλοντική αναγνωστική μου λίστα:

Σαν τη βροχή πριν πέσει --> Τζόναθαν Κόου
Περί θανάτου --> Ζοζέ Σαραμάγκου
Το μπάσταρδο της Κωνσταντινούπολης --> Elif Safak
Η τέλεια γαλήνη --> Άμμος Οζ
Η μεγάλη άμμος --> Αντώνης Ραπτόπουλος

Χτές το βράδυ ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο "της" Γιασμίνα Χάντρα (το της το βάζω μέσα σε εισαγωγικά γιατί είναι άντρας ο συγγραφέας αλλά υπογράφει με γυναικείο ψευδόνυμο) με τίτλο " Οι σειρήνες της Βαγδάτης". Μέχρι στιγμής φαίνεται ενδιαφέρον...

Εύχομαι να πήρατε μια μικρή γεύση από τα βιβλία που μας κατακλίζουν αυτήν την περίοδο :

Υ.Γ. Περιμένω να μου πείτε και 'σείς αν διαβάζετε κάποιο βιβλίο και ποιο σας έκανε μεγάλη εντύπωση μέχρι τώρα...

ΟΔΗΓΩ ΚΑΙ ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ!!!

2007-11-09T04:10:00.000-08:00

5 τραγούδια από την χθεσινοβραδινή εκπομπή:

Παλιός σκοπός --> Χαϊνηδες

Η τράτα --> Παπακωνσταντίνου Θανάσης

Χαλκίδα --> Χατζημιχάλης

Τζιβαέρι --> Νεάρχου Παράπλους

Να βάλω τα μεταξωτά --> Κανά

...η ουσία είναι το τι κρύβεται από πίσω...γιατί κάθε τραγούδι έχει και μία ιστορία να μας διηγηθεί...

'Ασχετο:Έχω ένα μήνα περίπου που ανεβοκατεβαίνω τρεις φορές τη βδομάδα στην Κομοτηνή για δουλειά (σχολείο). Το σκηνικό αυτό θα συνεχιστεί μέχρι τον Ιούλιο που τελειώνουν τα καθήκοντά μου ως ωρομίσθιος :) Το ζήτημα που προκύπτει σ' αυτές τις πρώτες μου μετακινήσεις είναι ότι χάνω στο πήγαινε και στο έλα μία ώρα! Είναι εντελώς άχρηστος, νεκρός χρόνος! Σαλτάρω όταν είμαι υποχρεωμένος να χάνω έτσι ένα μέρος της ζωής μου. Ανάλογο παράδειγμα μπορώ να σας δώσω με την ουρά στις τράπεζες και γενικότερα στις δημόσιες υπηρεσίες (καταλαβαίνετε τι εννοώ)! Κάθεσαι μία ώρα στην αναμονή ενώ θα μπορούσες να κάνεις χίλια δυο πράγματα, και δεν μιλάω μόνο για δουλειά. Θα μπορούσες όλο αυτό το χρόνο να τον ξοδέψεις σε άλλες δραστηριότητες τόσο για την προσωπική σου μέριμνα όσο και για ευχαρίστηση (καφεδάκι). Στην Πολιτική Οικονομία νομίζω ότι αυτό ονομάζεται Κόστος Ευκαιρίας. Προσπαθώ, λοιπόν, να σκεφτώ τι θα μπορούσα να κάνω στο αυτοκίνητο την ώρα που οδηγώ. Μία φίλη μου είπε να ακούω μουσική!!! Ωραία, κάθε Τρίτη και Πέμπτη λόγω της εκπομπής ακούω τουλάχιστον 200 τραγούδια κάθε φορά (διότι για να βάλεις ένα τραγούδι πρέπει να έχεις ακούσει άλλα 10 από πίσω για να αποφασίσεις και να διαλέξεις) οπότε δεν αντέχω άλλο μουσική!! Η μόνη λύση που βρήκα μέχρι στιγμής είναι να διαβάζω παράλληλα κάποιο βιβλίο!#$%^&* Τώρα θα μου πείτε πώς γίνεται αυτό. Κι όμως αν όλα τα βιβλία που κυκλοφορούν έχουν και ακουστικό cd ήχου θα μπορούσε να γίνει αυτό που σας λέω ;) Για σκεφτείτε, διαβάζεται τον κώδικα Da Vinci το βράδυ πριν κοιμηθείτε και είστε 50 σελίδες πριν το τέλος...κάπου εκεί σας παίρνει ο ύπνος...zzzzzzzz! Σηκώνεστε την άλλη μέρα το πρωί και έχετε να πάτε ένα ταξίδι που είχατε κανονίσει από την προηγούμενη εβδομάδα για δύο μέρες. Παίρνετε, λοιπόν, το cd στο αυτοκίνητο και μέχρι να φτάσετε στον προορισμό σας έχετε τελειώσει και το βιβλίο :) Σωστός; Μπορείτε να μου πείτε τι άλλο θα μπορούσα να κάνω για να γεμίσω το χρόνο μου;

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ...

2007-10-31T04:16:00.000-07:00

5 τραγούδια από την χθεσινοβραδινή εκπομπή:

Ρωγμές --> Τσακνής
Η επιστροφή του ασώτου --> Χαϊνηδες + Ιωαννίδης
Σ' αγαπώ, να προσέχεις --> Παπακωνσταντίνου Β.
Αρετούσα --> Λιδάκης
Αύγουστος --> Παπάζογλου

...η ουσία είναι το τι κρύβεται από πίσω...γιατί κάθε τραγούδι έχει και μία ιστορία να μας διηγηθεί...

Η μοιραία γνωριμία με την Margrit...

2007-10-30T10:23:00.000-07:00

Το επαγγελματικό ταξίδι του Στέφανου στην Ολλανδία, είχε σταθεί η αφορμή να γνωρίσει την Margrit. Θυμόταν σαν χτες την συνάντησή τους, στο Άμστερνταμ, έξω από το ξενοδοχείο όπου διέμενε ο ίδιος και ο συνέταιρός του...

- Ω, Θεέ μου, μοιάζεις τόσο πολύ στην Νάντια! Ψιθύρισε ο Στέφανος, αντικρίζοντάς την να περνάει δίπλα του. Ευτυχώς, η Margrit δεν κατάλαβε ούτε λέξη, αν και αμέσως αναφώνησε:

- Oh, you are Greek!

Η Margrit είχε επισκεφθεί την Αθήνα στους Ολυμπιακούς Αγώνες και μπορούσε να αντιληφθεί την ελληνική προφορά. Είχε μάθει μάλιστα και τη λέξη "malakas" που ευτυχώς, την κράτησε εκείνη τη στιγμή μέσα της. "Μαλάκας", αυτή όμως έμελλε να είναι η τελευταία λέξη που θα του έλεγε μετά από χρόνια, αλλά αυτά θα τα πούμε αργότερα.

*περισσότερα αποσπάσματα:

http://whiteprophecy.blogspot.com/2007/06/blog-post_07.html

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ...

2007-10-26T03:02:00.000-07:00

5 τραγούδια από την χθεσινοβραδινή εκπομπή:

Μικρές περιπλανήσεις --> Μικρές περιπλανήσεις
Μια βραδιά στο Λεβερκούζεν --> Νταλάρας + Πυξ Λαξ
Βυθισμένες άγκυρες --> Πασχαλίδης
Αράχνη --> Μάλαμας
Ήτανε μια φορά --> Ξυλούρης

...η ουσία είναι το τι κρύβεται από πίσω...γιατί κάθε τραγούδι έχει και μία ιστορία να μας διηγηθεί...

Υ.Γ. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΣΑΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ!

ΙΣΤΟΡΙΕΣ...

2007-10-24T02:23:00.000-07:00

5 τραγούδια από την χθεσινοβραδινή εκπομπή:

Στο Σου Μι Τζού --> Ξυδάκης
Θα περιμένω εδώ --> Νταλάρας
Ο παπαγάλος --> Πασχαλίδης (μέσα από το άλμπουμ της Φένιας Παπαδοδήμα)
Αργυρώ --> Λιδάκης
Αποκλεισμένος στη Σαλονίκη --> Ζερβουδάκης

...η ουσία είναι το τι κρύβεται από πίσω...γιατί κάθε τραγούδι έχει και μία ιστορία να μας διηγηθεί...

ΓΚΑΝΑΣ...ΕΝΑΣ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ!

2007-10-22T00:50:00.000-07:00

*Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από άρθρο που θα δημοσιευτεί αύριο σε τοπική εφημερίδα.

Την προηγούμενη Πέμπτη είχα την χαρά και την τιμή να φιλοξενώ στο στούντιο του Ράδιο Πόλις 102,6 τον γνωστό ποιητή και στιχουργό Μιχάλη Γκανά. Μετά από πρόσκλησή μας, έφτασε στο ραδιοφωνικό σταθμό στις 7 το απόγευμα ευδιάθετος, φορώντας ένα τζιν και ένα απλό πουκάμισο. Ίσως έτσι θα έπρεπε να είναι οι πραγματικοί καλλιτέχνες, και όχι να προσπαθούν με φανταχτερά ρούχα να κρύψουν την πνευματική τους γύμνια. Ήταν η πρώτη φορά που τα βήματά του φτάνανε μέχρι τον Έβρο καθώς πιο πριν μόνο ως φαντάρος είχε φτάσει τότε στην Ξάνθη. Στην κουβέντα που είχαμε εξέφρασε την αγάπη του για την Αλεξανδρούπολη και την μεγάλη εντύπωση που του έκανε η Σαμοθράκη, που όπως είπε μοιάζει με βράχο που ξεπροβάλλει στη μέση της θάλασσας. Κάθισε στην καρέκλα που κοιτούσε προς το δρόμο για να νιώθει ελεύθερος και φόρεσε τα ακουστικά του με χαρακτηριστική άνεση, πίνοντας που και που μια ρουφηξιά από τον καφέ του. Παρ’ όλο που η συνέντευξη κράτησε μόλις 30 λεπτά, είχε όρεξη και με ιδιαίτερη χαρά απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις, ειδικά σε αυτές που έστειλαν οι θαυμαστές του από όλη την Ελλάδα μέσω του Ίντερνετ. Τόνισε με έμφαση τις επιρροές που δέχθηκε τόσο από τον Παλαμά όσο και από τον Σεφέρη αλλά και την εμμονή που δείχνει στην παραδοσιακή μουσική, κυρίως στους ηπειρώτικους ρυθμούς. Συγκινημένος έκανε λόγο και για την σκέψη του να σταματήσει να δίνει πλέον τους στίχους του σε καλλιτέχνες και για όλα εκείνα τα τραγούδια που θα μείνουν ξεχασμένα στο συρτάρι του, χωρίς να έχουν την τύχη να βρουν μια φωνή να ακουστούν.
Αναφέρθηκε όμως και σε πιο απλά πράγματα όπως για το είδος της μουσικής που ακούει ο ίδιος, για τα παιδιά που βγαίνουν στο μουσικό στερέωμα από τα reality παιχνίδια, για την πειρατεία που «σκοτώνει» τη μουσική αλλά και για τον νικηφόρο αγώνα της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία.
Στην πρόσκληση να μας πει την ιστορία δημιουργίας ενός τραγουδιού που του έχει μείνει βαθιά χαραγμένη, εκείνος ακούραστα ξεκίνησε να αφηγείται:
«…στα εφηβικά μου χρόνια η παρέα αποτελούνταν από πέντε άτομα. Οι τρεις από μας είχαμε μία μεγαλύτερη έφεση στα γράμματα και έτσι αποφασίσαμε να σπουδάσουμε σε μια ιδιωτική σχολή δημοσιογραφίας (από τις πρώτες που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα). Η συνέχεια όμως δεν ήταν εξίσου ελπιδοφόρα καθώς οι οικονομικές απαιτήσεις και τα πολιτικά παιχνίδια που κρυβόντουσαν από πίσω, ήταν από τις αιτίες που διακόψαμε κακήν κακώς τις σπουδές μας. Καταλάβαμε, λοιπόν γρήγορα, ότι δεν άξιζε τον κόπο να σπαταλήσουμε άλλο τον χρόνο μας και στραφήκαμε ο καθένας σε διαφορετικούς δρόμους. Ο ένας από εμάς μπάρκαρε σε καράβι που έκανε υπερατλαντικά ταξίδια. Με τον συγκεκριμένο φίλο μου, παρ’ όλες τις τεράστιες αποστάσεις που μας χώριζαν, ποτέ δεν χάσαμε της επαφή, καθώς επικοινωνούσαμε με γράμματα που στέλναμε έμμετρα. Σ’ ένα από αυτά, λοιπόν, ανέφερε με ενθουσιασμό μια πόλη της Ιαπωνίας που λεγόταν Σου Μι Τζού. Έδειχνε τρελαμένος μ’ αυτήν την πόλη διότι σε κάθε γωνιά της ξεφύτρωναν πορτοκαλιές και λεμονιές γεμίζοντας με μυρωδιές τον αέρα και φέρνοντας θύμισες από την Ελλάδα. Έτσι μέσα από την έντονη και γεμάτη εικόνες περιγραφή του γράμματος γεννήθηκαν οι στίχοι από το Σου Μι Τζού το οποίο αργότερα μελοποιήθηκε και έγινε τραγούδι (Νίκος Ξυδάκης)».
Ο λόγος του καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης ήταν απλός, κατανοητός αλλά και αιχμηρός εκεί που έπρεπε. Η χροιά της φωνής του γλυκιά και οικεία. Ένας συντηρητικός επαναστάτης που έχει βρει σε όλα αυτά τα χρόνια της σταδιοδρομίας του πολλούς συνταξιδιώτες-συνοδοιπόρους. Θα μου επιτρέψετε να πω με σιγουριά ότι ο Μιχάλης Γκανάς έχει ήδη κάνει την εγγραφή του στην τράπεζα του μέλλοντος και εύχομαι ο ερχομός του εδώ να αποτελέσει αφορμή να γράψει ένα ποίημα αφιερωμένο στην ευρύτερη περιοχή του Έβρου.

Τον ευχαριστώ από καρδιάς και εκείνον και την γυναίκα του, Πόπη Γκανά και εύχομαι γρήγορη αντάμωση!

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ...LIVE!

2007-10-17T04:11:00.000-07:00

5 τραγούδια από την χθεσινή εκπομπή:

Μπιτ Παζάρ --> Μαριώ
Το πέταγμά σου --> Ζερβουδάκης
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω --> Ιωαννίδης
Πριγκηπέσσα --> Μάλαμας
Ένας Τούρκος στο Παρίσι --> Μαχαιρίτσας

...η ουσία είναι το τι κρύβεται από πίσω...γιατί κάθε τραγούδι έχει και μία ιστορία να μας διηγηθεί...

Υ.Γ. Αύριο το απογευματάκι μετά τις 5* θα έχω την τιμή και την χαρά να φιλοξενήσω στο στούντιο του Ράδιο Πόλις τον Μιχάλη Γκανά. Θα συζητήσουμε όχι μόνο για τα τραγούδια που έχει γράψει** αλλά και για τις ποιητικές του συλλογές. Πάνω από όλα όμως θα δούμε ποιος είναι ο άνθρωπος Μιχάλης Γκανάς. Σας περιμένω στην παρέα μας*** για να διαβάσω on air και τις δικές σας ερωτήσεις, παρατηρήσεις, σχόλια.

*Όσον αφορά την ώρα, θα την ανακοινώσω αύριο το πρωί από εδώ
**Μερικά τραγούδια σε στίχους του Μιχάλη Γκανά:
Μικρός τιττανικός -->Μαχαιρίτσας
Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια-->Ανδρεάτος
Για των ματιών σου το χρώμα-->Αρβανιτάκη
Λευκό μου γιασεμί-->Πασπαλά
Σημαδεμένος από την αγάπη-->Λέκκας
***Μπαίνετε στην παρέα μας μέσα από:
http://www.polisradio.gr/
http://www.eradio.gr/ και ψάχνετε το Ράδιο Πόλις 102,6
όσοι βρίσκεστε μέχρι την Καβάλα ή στον βόρειο Έβρο μας ακούτε από τους 102,6
Για να επικοινωνήσετε μαζί μας:
Γράφετε polis (με λατινικούς χαρακτήρες), αφήνετε ένα κενό και πληκτρολογήτε το μήνυμά σας. Κατόπιν το στέλνετε στο 4226 (χρέωση 0,30).
Το τηλέφωνο του σταθμού είναι 2551036700.
Σας περιμένω ; )

Ο PROPHET ΘΥΜΑΤΑΙ...

2007-10-12T08:55:00.001-07:00

Σαν σήμερα, στις 12 Οκτωβρίου του 1492 ο Χριστόφορος Κολόμβος ανακαλύπτει την Αμερική (ενώ ο ίδιος νομίζει ότι έχει ανακαλύψει τις Ινδίες)...

Από εκείνη τη μέρα όλος ο υπόλοιπος πλανήτης φωνάζει: "Κολόμβε, γαμώ την περιέργειά σου!"

IG NOBEL...ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΤΕΞΕΙ!

2007-10-10T02:36:00.000-07:00

Παράλληλα με την απονομή των βραβείων Νόμπελ, διεξάγονται τα ετήσια "αντιβραβεία" Νόμπελ που είναι ένα πράγμα σαν τα χρυσά βατόμουρα της επιστήμης!!! Την τελετή διοργανώνει κάθε χρόνο το επιστημονικό χιουμοριστικό περιοδικό "Χρονικά Απίθανης Έρευνας", το οποίο δίνει στους νικητές την ευκαιρία να εξηγήσουν την εργασία τους μέσα σε λιγότερο από ένα λεπτό.

Από το Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης, για το 2007 τα σημαντικότερα αντιβραβεία δόθηκαν στους:

Χημεία: Μάγιου Γιαμαμότο του Διεθνούς Ιατρικού Κέντρου της Ιαπωνίας για την ανάπτυξη μιας μεθόδου παραγωγής βανιλίνης ή ελαίων βανίλιας από την κοπριά των αγελάδων (μην το πιείτε...λουστείτε!).
Γλωσσολογία: Χουάν Μανουέλ Τόρο, Χοσέπ Μπ. Τρομπάλον και Νουρία Σεμπαστιάν Γκάλες του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης, επειδή απέδειξαν ότι ορισμένες φορές τα ποντίκια αδυνατούν να ξεχωρίσουν ένα άτομο που μιλάει ανάποδα γιαπωνέζικα από κάποιον που μιλάει ανάποδα ολλανδικά (πώς είπατε;).
Ειρήνης: στο Εργαστήριο Ράιτ της Πολεμικής Αεροπορίας, στο Ντέιτον του Οχάιο που ανέπτυξε ένα χημικό όπλο, τη λεγόμενη «γκέι βόμβα», η οποία «καθιστά τους στρατιώτες του εχθρού ακαταμάχητους τον έναν στον άλλο» (η βόμβα καίει...για τους γκέι!).
Βιολογίας: Δρ Γιοχάνα ΕΜΧ Βαν Μπρόνσγουικ, του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Αϊντχόβεν, η οποία μέτρησε όλα τα έντομα, τις αράχνες, τους ψευδοσκορπιούς, τα αρθρόποδα, τα βακτήρια και τους μύκητες που μοιράζονται κάθε βράδυ το κρεβάτι μας (αχαααα γι' αυτό τσαλακώνονται τα σεντόνια το βράδυ!).
Οικονομίας: Κούο Τσενγκ Χσιέχ, από την Ταϊβάν, για το μηχανισμό του με τον οποίο συλλαμβάνει ληστές τραπεζών πιάνοντάς τους σε ένα δίχτυ (ωστόσο, ο εφευρέτης δεν βρέθηκε πουθενά στην Ταϊβάν όπου τον αναζήτησαν οι εκπρόσωποι των Ig Nobel και σύμφωνα με τον εκδότη του περιοδικού «ίσως να έχει πιαστεί στην ίδια τη μηχανή του»).

Είναι αλήθεια ότι την αρχή η θεματολογία των ερευνών μου προκάλεσε γέλιο αλλά στη συνέχεια με έβαλαν σε σκέψεις...λέτε ο τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος να γίνει με γκέι βόμβες;;;

Πάντως, όπως βλέπετε αυτή η τελετή μας χωράει όλους, γιατί μη μου πείτε ότι δεν έχετε καλλιτεχνικές και επιστημονικές ανησυχίες! Οπότε βρείτε θέμα και πέστε με τα μούτρα στην έρευνα : )

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ...ΟΠΩΣ ΠΑΛΙΑ...

2007-10-02T08:32:00.000-07:00

Το Σάββατο 29/09/07 έγιναν με μεγάλη επισημότητα τα εγκαίνια ενός νέου και αρκετά φιλόδοξου ραδιοφωνικού σταθμού στην πόλη της Αλεξανδρούπολης. Το όνομά του "ΠΟΛΙΣ". Η προσέλευση του κόσμου ήταν μεγάλη και από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Φυσικά από τους διαδρόμους του σταθμού παρέλασαν τα σπουδαιότερα ονόματα της πόλης, τόσο από το χώρο της πολιτικής, της ενημέρωσης όσο και των επιχειρήσεων. Κάπου εκεί βρισκόμουν και 'γώ, λίγο αντιεμπορικός, με ένα ποτήρι ουίσκι στο χέρι. Χάιδεψα λίγο το μικρόφωνο από τις 11 μέχρι τις 12 το βράδυ και ανανέωσα το ραντεβού για κάθε Τρίτη και Πέμπτη από τις 11:00 μέχρι τη 1:00 τα ξημερώματα. Μαζί θα αποχαιρετούμε τη μέρα και μετά τις 12 θα δίνουμε τη σκυτάλη στην επόμενη, με την ελπίδα να είναι ακόμα καλύτερη. Όλα αυτά βέβαια θα συνοδεύονται από μουσική. Όχι, στην δικιά μου τουλάχιστον εκπομπή δεν θα ακούσετε Πέγκυ Ζήνα, ούτε Μακρόπουλο (αν και μ' αρέσει)! Εμείς θα περιπλανηθούμε σε μουσικές που ταξιδεύουν και μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά μας. Θα ψαρέψουμε φωνές δυνατές και καθαρές μέσα από το βάθος του πηγαδιού της ελληνικής μουσικής σκηνής. Μαζί θα κάνουμε την μουσική συντηρητική μας επανάσταση! Παρέα με τον Μάλαμα, τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, την Μελίνα Κανά, την Λιζέτα Καλημέρη, τον Χαρούλη και πολλούς άλλους. Απαραίτητο εφόδιο αποτελεί πάντα ένα ποτήρι κρασί και φυσικά η ανάλογη διάθεση. Στις εκπομπές που έκανα όλα αυτά τα χρόνια σπάνια έβαζα ονόματα και τίτλους αλλά τώρα έκανα μια εξαίρεση..."ΙΣΤΟΡΙΕΣ"...Ελπίζω το όνομα της εκπομπής να άρεσε και σε σας όσο και σε μένα. Ιστορίες, λοιπόν, γιατί κάθε τραγούδι κρύβει μία ιστορία...

Ελάτε μέσα από τους 102,6 fm και την ιστοσελίδα www.polisradio.gr να διηγηθούμε τις δικές μας ιστορίες, που ίσως κάποια στιγμή να γίνουν και αυτές με τη σειρά τους τραγούδια...

Σας περιμένω απόψε :)

ΡΟΥΜΑΝΙΑ - ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ

2007-09-24T09:04:00.000-07:00

Εικόνες και αναμνήσεις από Ρουμανία και Βουλγαρία του Παρασκευοσαββατοκύριακου που μόλις μας προσπέρασε:

Τα πρώτα βουλγαρικά σπίτια που συναντάς μόλις μπαίνεις στο βουλγαρικό έδαφος. Σε πιάνει ένα σοκ και μια μελαγχολία με την φτώχεια και την ταλαιπωρία αυτών των ανθρώπων.
Μία άκρως σπαστική βουλγαρική μύγα που έκανε επίθεση αυτοκτονίας από το ανοιχτό παράθυρο του συνοδηγού στο Σβίλιγκραντ και δεν έλεγε να φύγει με τίποτα. Το πιθανότερο είναι να πέρασε τα ρουμάνικα σύνορα μαζί μας!!!
Το "τρελό" βουνό της Shipkas στη Βουλγαρία που κάνει τα Τέμπη να μοιάζουν με παιδική χαρά μπροστά του. Νταλίκες, ομίχλη και ψιλόβροχο συνθέτουν ένα τρομαχτικό πάζλ που δεν έχω ξαναματαδεί ούτε σε ταινία του Χίτσκοκ.
Η περίεργη γεύση της μαμαλίγκα (ένα είδος ρουμάνικου ψωμιού).
Το παλάτι του Τσαουσέσκου, μεγάλο και επιβλητικό, φανερώνει σε μεγάλο βαθμό, την τρέλα και τα καπρίτσια του πρώην ηγέτη της Ρουμανίας.
Τα τεράστια πάρκα που ξεφύτρωναν στην μέση του πουθενά, ακριβώς στην καρδιά του Βουκουρεστίου!
Η εικόνα της Ρουμανίας, ως χώρα δύο ταχυτήτων. Στο φανάρι έβλεπες το LADA και ακριβώς από πίσω BMW. Έβλεπες το λογότυπο της coca cola απέναντι ακριβώς από το σπίτι του Τσαουσέσκου!!!(μου θύμιζε πολύ την ταινία "Goodbye Lenin")

Οι πολύ ωραίες γυναίκες...με καταπληκτικά σώματα ;)
Σε ένα φανάρι είχα ανοιχτό το παράθυρο του αυτοκινήτου και ήρθε ένα παιδάκι που ζητιάνευε. Μηχανικά, μεταξύ σοβαρού και αστείου, του πρότεινα εγώ το χέρι, σαν να ζητούσα εγώ χρήματα...το εκπληκτικό είναι ότι χωρίς να το σκεφτεί μου έδωσε ένα μέρος από τα χρήματα που είχε μαζέψει...κοκκάλωσα!!! Φυσικά του επέστρεψα τα χρήματα και μάλιστα στο διπλάσιο αλλά ακόμα το σκέφτομαι και ανατριχιάζω.
Το μεγαλύτερο παζάρι ζώων, όπου βρίσκεις να αγοράσεις οποιοδήποτε ζώο και οποιαδήποτε ράτσα. Όλα, βέβαια, έχουν την τιμή τους :)
Στην κεντρικότερη πλατεία του Βουκουρεστίου (δεν θυμάμαι ονόματα), ενώ είχαμε σταματήσει στα φανάρια μας πλησίασε μια κοπελίτσα που μοίραζε φυλλάδια. Πάθαμε πλάκα όταν το διαβάσαμε και καταλάβαμε ότι διαφήμιζε το ράλι αυτοκινήτων που γίνεται στις Σέρρες. Όντως, είναι αλήθεια, ότι η Ελλάδα σε ακολουθεί παντού.
Τα πολλά μνημεία και αγάλματα που ως γνωστόν είναι τα κατάλοιπα του ολοκληρωτικού καθεστώτος που επικρατούσε.
Τα αμέτρητα καζίνα που ξεφύτρωναν σαν τα μανιτάρια σε κάθε γωνιά της πόλης. Μία λέξη μου ερχόταν συνέχεια στο μυαλό: "εκμετάλλευση". Βασίζονται στην φτώχεια της πλειοψηφίας και στο "ανεκπλήρωτο" όνειρο του εύκολου χρήματος. (Η κατάσταση αυτή δεν σας θυμίζει κάτι από Ελλάδα; ΛΟΤΤΟ, ΤΖΟΚΕΡ, ΣΤΟΙΧΗΜΑ...και ένα σωρό άλλα τυχερά παιχνίδια)!
Η γραφική γέφυρα που σε περνάει από την Βουλγαρία στην Ρουμανία και το αντίστροφο.

"...ακολουθείς με το βλέμμα τα ήρεμα νερά του Δούναβη.

Δεν είναι η πρώτη φορά που θα του εμπιστευτείς τη ζωή σου.

Το παίρνεις απόφαση και την τοποθετείς απαλά να παρασυρθεί με το ρεύμα.

Την βλέπεις και ηρεμείς ξέροντας ότι σεβάστηκες απόλυτα την εικόνα της..."

ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ!

2007-09-15T03:56:00.000-07:00

Οι εκλογές είναι πλέον προ τον πυλών και οι περισσότεροι από μας αναρωτιούνται ακόμα τι να ψηφίσουν!

Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας διευκολύνω:
Ψηφίστε δαγκωτό...Εθνική Ελλάδος Μπάσκετ! Σταυρώστε τους ανεπιφύλακτα! Αυτοί τουλάχιστον αξίζουν, μετά από τον χθεσινό τους άθλο!

ΤΟ "ΟΝΕΙΡΟΠΗΓΑΔΟ"...

2007-09-12T01:35:00.000-07:00

Από παιδί ονειρευόμουν. Δεν σταμάτησα ποτέ. Ακόμα και όταν μου λέγανε ότι είμαι αρκετά μεγάλος πια γι' αυτά, εγώ ονειρευόμουν. Δεν τα παράτησα. Θυμάμαι, στα έξι μου, πήγαινα στην πίσω αυλή του σπιτιού και έσκαβα μία μεγάλη τρύπα. Τόσο μεγάλη ώστε να χωράει τα όνειρά μου. Μετά, τα έβαζα προσεκτικά μέσα και τα σκέπαζα με χώμα. Πίστευα ότι με τον τρόπο αυτό, δεν θα μπορούσε να μου τα πάρει κανείς. Ένιωθα σαν σκύλος που κρύβει το κόκκαλό του για να το βρει όταν θα πεινάει. Έτσι ακριβώς γινότανε. Κάθε φορά που έβρισκα, λοιπόν, τα σκούρα ήξερα ότι τα όνειρά μου με περίμεναν καρτερικά στο ίδιο εκείνο σημείο. Ποτέ δεν με απογοήτευσαν...

Ακόμα και τώρα, ύστερα από 20 χρόνια περίπου, το μεσημέρι που γυρνάω στο σπίτι από τη δουλειά, ψάχνω στη διαδρομή για "ονειροπήγαδα". Τι στο καλό, συλλογίζομαι. Αυτή η πόλη δεν ονειρεύεται πια; Έπειτα, τρέχω φοβισμένος στο δικό μου ονειροπήγαδο, αυτό που είχα από μικρός. Ένας αναστεναγμός ανακούφισης βγαίνει από το στόμα μου και την ψυχή μου, καθώς το βλέπω ακόμα εκεί...

"ΤΟ ΟΝΕΙΡΟΠΗΓΑΔΟ"

"Χθες βράδυ ονειρεύτηκα ένα βαθύ πηγάδι
μα ο κουβάς που ρίξαμε χάθηκε στο σκοτάδι
ψηλά επάνω στέκονταν γεμάτη η σελήνη
μα παφλασμός δεν τάραξε την νεκρική γαλήνη"
"Το πηγάδι"
Ερμηνευτής: Νίκος Παπάζογλου
Στίχοι: Τάκης Σιμώτας

Η ΖΩΗ ΤΡΑΒΑΕΙ ΤΗΝ ΑΝΗΦΟΡΑ...

2007-09-04T03:50:00.000-07:00

Τι είπατε; Ότι δεν θα ξεχάσουμε τόσο γρήγορα τους πυρόπληκτους; Μην παίρνετε και όρκο! Καλή μας διασκέδαση...

ΠΕΡΠΑΤΩ ΕΙΣ ΤΟ ΔΑΣΟΣ...ΟΤΑΝ ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!!!

2007-08-29T02:07:00.000-07:00

Στις 15/07/2007 μπροστά από τη Βουλή, είχαν μαζευτεί τότε, με αφορμή την φωτιά της Πάρνηθας, κάποιοι συνάδελφοι Bloggers. Επιστράτευσαν όλη τους την εξυπνάδα, την ειρωνία και το χιούμορ. Οι περισσότεροι είχαν ντυθεί μεσίτες, με κοστούμια και με τον τίτλο "Επενδυτές με όραμα"! Παρακάτω θα βρείτε μερικά από τα συνθήματά τους:

Όποιος θέλει οξυγόνο, πουλιέται στα φαρμακεία. Όποιος θέλει δροσιά, να αγοράσει κλιματιστικό.
Οι "ευαισθησίες" βλάπτουν την εθνική οικονομία. Το ΤΣΙΜΕΝΤΟ ΟΧΙ.
Η φωτιά είναι ευλογία, βοηθά την οικονομία.

Τα ελάφια είναι περιττά, χέζουν πολύ και δεν βγάζουνε λεφτά.
Το δάσος δεν χρειάζεται "προστάτες". Αν δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνο του σε έναν ανταγωνιστικό κόσμο, τότε είναι άξιο της μοίρας του.

Μην χαλάτε τα οικόπεδα με δέντρα. Οχι αναδάσωση.
Βάλτε χορηγούς στα δάση, μπας και γίνουν χρήσιμα.

Πιο επίκαιρα παρά ποτέ. Επικίνδυνα προφητικά θα έλεγα...

Πιο κάτω παραθέτω σκόρπιες σκέψεις, με χιούμορ (αυτό το λίγο που διαθέτω) καυστικό και ταυτοχρόνως "αντιπυρικό":

Σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να λένε ότι δεν ξέρανε τίποτα. Η αδράνειά τους είναι συνειδητή.

Κάποτε στις εκλογές ψήφιζαν και τα δέντρα. Πάει, "κάηκαν" αυτές οι ψήφοι (απόσπασμα από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία).

Ο μόνος που θα καμάρωνε γι' αυτήν την κατάσταση είναι ο Νέρωνας, ο οποίος μπορεί να θεωρηθεί και ως ο ακούσιος ευεργέτης του Πυροσβεστικού Σώματος.

Ζούμε σ' αυτόν τον πλανήτη λες και έχουμε κι έναν ακόμα ρεζέρβα (κάπου το διάβασα αλλά δεν θυμάμαι που).

Πάνω στις στάχτες παίζεται το πιο αισχρό παιχνίδι πολιτικής και θεαματικότητας. Η Ελλάδα καίγεται, άνθρωποι, ζώα και σπίτια το ίδιο και το μόνο που τους νοιάζει πραγματικά είναι ποιος θα έχει το καλύτερο πλάνο από την πυρκαγιά (τελικά οι περισσότεροι επιλέγουν το STAR που δεν έχει).

Υ.Γ. 1. Βύρωνα, δεν διορίζεις καλύτερα τους εμπρηστές; Ήδη είναι άρτια οργανωμένο σώμα!

Υ.Γ. 2. Όλοι αυτοί οι "κύριοι" πολιτικοί της χώρας, που λένε ότι συμπονούν τους πληγέντες, καλά θα κάνουν να το αποδείξουν μια φορά και στην πράξη. Ούτε ένα ευρώ, λοιπόν, σε προεκλογικές εκστρατείες. Να δοθούν τώρα όλα αυτά τα χρήματα σε όλους όσους τα έχουν αυτή τη στιγμή πραγματική ανάγκη.

2007-08-28T08:25:00.000-07:00

Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 7 η ώρα το απόγευμα θα συγκεντρωθούμε όλοι στην πλατεία Συντάγματος αλλά και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα.
ΒΟΥΒΗ ΟΡΓΗ. ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ.
Αποδοκιμάζουμε χωρίς συνθήματα και πολύχρωμες σημαίες. Πενθούμε για την απώλεια των συνανθρώπων μας χωρίς να συνδέουμε την πρωτοφανή περιβαλλοντική καταστροφή με προεκλογικές σκοπιμότητες. Δίνουμε το παρόν και στεκόμαστε απειλητικά απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για οποιοδήποτε όφελος.
ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ.

ΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΠΡΩΙΝΟΥ...

2007-08-21T03:34:00.000-07:00

...αφήνω τα χνώτα μου στο τζάμι. Πάνω στη θαμπάδα ζωγραφίζω μια πόρτα...από αυτήν την πόρτα το σκάω με την φαντασία μου. Περνάω από την γωνιακή καφετέρια της γειτονιάς, το φούρνο και μετά κατεβαίνω με τις σκάλες ως το κέντρο της γης. Συνεχίζω να κατεβαίνω ώσπου βρίσκομαι μαζί με τα πεφταστέρια στον ουρανό, έτοιμος για το στερνό μου ταξίδι.

Δεν νιώθω φόβο! Είμαι χαρούμενος στην ιδέα ότι ίσως να γίνω ευχή στο στόμα μιας κοπέλας που θα ζητήσει αιώνια αγάπη. Μια λάμψη, μια λεπτή κόκκινη γραμμή για λίγα δευτερόλεπτα και μετά ο ήχος της σιωπής που διαπερνάει αργά το θαμπό τζάμι...

MIA HARRY ΣΟΥ ΖΗΤΩ!!!

2007-07-26T08:21:00.000-07:00

Το άρθρο αυτό έρχεται ως απάντηση στα σχόλια για το Harry Potter.

Νομίζω ότι πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Μακάρι να πίναμε παράλληλα και κανένα ουζάκι ή κρασάκι αλλά θα αρκεστούμε σ' αυτά που έχουμε.

Στις 7 Μαϊου, λοιπόν, είχα δημοσιεύσει ένα άρθρο για τους ψευτοδήθεν ανθρώπους που μας περιτριγυρίζουν. Γέμισε η χώρα μας, έγραφα, με ψευτοπολιτικούς, ψευτογιατρούς, ψευτόμαγκες, ψευτοποιητές, ψευτοκουλτουριάρηδες και πολλούς ψευτοάλλους ανθρώπους. Κανένας δεν κοιτάει πώς να γίνεται καλύτερος κάθε μέρα, αλλά πώς να γίνεται καλύτερος από τον διπλανό του. Πώς να "του μπει στο μάτι"! Έχει ο γείτονάς μου αμάξι 1400 κυβικά, εγώ θα πάω να πάρω 1800, κι ας μην έχω τα λεφτά να το κάνω. Θα καταφύγω στα δάνεια αλλά θα είμαι (ή θα νομίζω ότι είμαι) ανώτερος!

Που κολλάει όλο αυτό; Θα σας δείξω αμέσως. Πιστέψτε με το Σάββατο το πρωί που ήταν η επίσημη πρώτη του Harry, συζητούσα με πολλούς ανθρώπους που είχαν έρθει μόνο και μόνο για να αγοράσουν το συγκεκριμένο βιβλίο. Ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό μου λέγανε ότι δεν έχουν διαβάσει κανένα από τα προηγούμενα και ίσως να μην διαβάσουν ούτε και το τελευταίο, αλλά το αγοράζουν για άλλους λόγους (κυρίως για λόγους εντυπωσιασμού του στύλ: "τι λες τώρα, το έχει ο τάδε και δεν θα το έχω εγώ").

Ζούμε σε μια εποχή που έχουμε ψιλομπερδέψει τις ανάγκες μας με τις επιθυμίες μας. Κακοπέραση και στέρηση δεν θεωρούμε πλέον την έλλειψη τροφής και ρουχισμού, αλλά την έλλειψη dvd και ipod!!! Δεν λέω, συμφωνώ είναι ευκολία και μερικές φορές χρήσιμα όλα αυτά, αλλά όχι και είδη πρώτης ανάγκης όπως τα έχουμε καταντήσει εμείς. Πέρα από την τεχνολογία, σε όλη αυτή την κατάσταση έβαλαν το χεράκι τους και οι διαφημίσεις, περνώντας πρότυπα (κυρίως προς τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού όπως είναι τα παιδιά που ενθουσιάζονται εύκολα).

Ευτυχώς Σόφη μου, τα προβατάκια είναι λίγα ακόμα, και ευτυχώς κούκλα μου υπάρχουν άνθρωποι συνειδητοποιημένοι που γνωρίζουν πολύ καλά τι θέλουν, πότε το θέλουν και γιατί το θέλουν. Σίγουρα ήρθαν πολλοί τέτοιοι στο μαγαζί, που πραγματικά φαινόταν ότι ήταν γνώστες του βιβλίου και ότι αγαπούσανε όλη τη σειρά του Harry. Άτομα που διψούσανε να μάθουνε τι θα γίνει στο τέλος της ιστορίας. Άτομα, που έτσι και τους έλεγα μια πληροφορία πριν διαβάσουν το βιβλίο θα με κυνηγούσανε (μαζί με σένα) να με γδάρουν. Ναι, αυτοί οι άνθρωποι μ' αρέσουν! Λατρεύω το πάθος που ακτινοβολούν.

Φίλε "έτσι", τα λογοτεχνικά πράγματα στην Ελλάδα όντως δεν λένε και πολλά. Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις. Αυτό το καταλαβαίνω γιατί κάθε φορά που μπαίνει και μου ζητάει κάποιος πελάτης ένα "ποιοτικό" ελληνικό βιβλίο, τον οδηγώ κατευθείαν στο ράφι με την κλασσική λογοτεχνία (Καζαντζάκη, Παπαδιαμάντη, Καρκαβίτσα, κ.ά.).

Το διάβασμα σε καμία περίπτωση δεν είναι ντροπή και ζητώ συγνώμη αν άφησα να φανεί κάτι τέτοιο. Καταλαβαίνετε ότι σε έναν απρόσωπο διάλογο που γίνεται μέσω internet είναι πολύ πιθανόν να δημιουργούνται εντυπώσεις που θα ακυρώνονταν σε οποιανδήποτε άλλη face to face συζήτηση. Έχω πέσει κι εγώ άλλωστε "θύμα" της διαφήμισης πρόσφατα με τον κώδικα Da Vinci. Διαβάζω κι εγώ "παιδικά" βιβλία με πρώτο και καλύτερο τον Τριβιζά που είναι καταπληκτικός. Πέρσι το καλοκαίρι μάλιστα, δεν δίστασα να πάρω σε όλους τους φίλους μου δωράκι το Μικρό Νικόλα. Οπότε μισή ντροπή δικιά τους και η άλλη μισή... του Τριγωνοψαρούλη!!!

Φιλιά στα μούτρα...

ΖΗΣΑΝΕ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ HARRYΤΕΡΑ!!!

2007-07-20T23:33:00.001-07:00

Μάπα το καρπούζι τελικά! Ο Harry ζει και βασιλεύει και τον καταναλωτή κυριεύει! Όχι μόνο δεν πεθαίνει αλλά αφήνει και ανοιχτό το ενδεχόμενο για ακόμα ένα βιβλίο σε μερικά χρόνια, με πρόσχημα πάντα την λαϊκή απαίτηση!!! Αποκλείεται; Ναι, καλά, έτσι λέγαμε και για τον άρχοντα των δαχτυλιδιών και βγήκαμε ψεύτες καθώς πριν ένα μήνα περίπου κυκλοφόρησε το βιβλίο "Τα παιδιά του Χούριν"!

Όπως και να έχει το πράγμα, η μέρα για ακόμα μια φορά με βρίσκει πίσω από ένα ταμείο να προσφέρω τον Χαρούλη μαζί με μία δίμηνη σύνδεση forthnet δώρο και φυσικά φορώντας το καλύτερο χαμόγελό μου!

Καλημέρα σε όλους...

2007-07-20T02:48:00.000-07:00

"Ταξιδεύει τώρα ο Χαρούλης", μου ψιθύρισε η συνάδελφος Γ. στο αυτί, σχεδόν συνωμοτικά. Αν είχε διαπράξει φόνο δεν θα ήταν τόσο σκοτεινή η ατμόσφαιρα όσο τώρα!

Όσοι αναρωτιέστε ποιος είναι ο Χαρούλης, σας ενημερώνω ότι πρόκειται για τον Harry Potter, ο οποίος αυτή τη στιγμή που γράφω το άρθρο βρίσκεται στα φορτηγά των εταιρειών μεταφορικής ανά την Ελλάδα και τον κόσμο. Όλα τα βιβλιοπωλεία, και δυστυχώς και εμείς που δουλεύουμε σ' αυτά, βρισκόμαστε σε "επιστράτευση". Όλα είναι έτοιμα για τη στιγμή που ο Harry θα πάρει τη θέση του στο κεντρικότερο σημείο της βιτρίνας.

Μέχρι να γίνει όμως κάτι τέτοιο το κλίμα είναι εντελώς σκοταδιστικό, βρισκόμαστε στα οχυρώματα και περιμένουμε να σκάσει η "βόμβα". Η μόνη πληροφόρηση - προειδοποίηση είναι να μην αποκαλύψουμε τίποτα για το βιβλίο (λες και ξέρουμε κάτι), να μην το βγάλουμε στην βιτρίνα πριν τις 9 το πρωί του Σαββάτου, να μην το πουλήσουμε πριν τις 9, να το κρύψουμε καλά στις κούτες που είναι μέσα το βιβλίο και γενικώς να μην αναπνέουμε γιατί θα κινηθεί η εκδοτική εταιρεία δικαστικώς εναντίων μας! Αυτές οι αποφάσεις έρχονται από το Λονδίνο και ισχύουν για όλους (βέβαια η ώρα πώλησης είναι διαφορετική σε κάθε χώρα). Η μόνη διαφορά στην Ελλάδα είναι ότι το βιβλίο θα είναι προς πώληση μετά τις 2 τα ξημερώματα μόνο στα βιβλιοπωλεία των αεροδρομίων. Πολύ πιθανόν να ισχύουν κάποιες διεθνείς συμβάσεις για τα συγκεκριμένα καταστήματα.

Νιώθω να βρίσκομαι κάπου στον Μεσαίωνα με τόση "μαγεία" γύρω μου!

Οι κρατήσεις των βιβλίων ξεκίνησαν σχεδόν 1 μήνα πριν και είναι αρκετές για να με κάνουν να προβληματίζομαι. Γιατί όλο αυτό το πανηγύρι; Για ένα παιδάκι με γυαλιά; Και μάλιστα για ένα βιβλίο γραμμένο στην αγγλική γλώσσα; Τα περισσότερα παιδιά που ήρθανε να παραγγείλουνε το βιβλίο ήταν γύρω στα 10! Αμφιβάλλω αν θα καταλάβουν το βιβλίο. Ή μήπως θα περάσουν όλο το καλοκαίρι τους παρέα με ένα λεξικό;

Πληροφοριακά το βιβλίο αυτό θα κυκλοφορήσει σε τρεις διαφορετικές εκδοχές: για ανήλικες, για ενήλικες και μία special edition. Με λίγη υπομονή μέχρι τις 3 Νοεμβρίου θα έχουμε και την ελληνική έκδοση.

Νομίζω ότι η τεράστια διαφημιστική καμπάνια έκανε τη δουλειά της με τον καλύτερο τρόπο για ακόμα μια φορά. Ο καταναλωτής μπλέχτηκε για τα καλά στον ιστό της αράχνης που λέγεται marketing.

Αχ πότε θα καταλάβουμε επιτέλους ότι κανένας δεν μπορεί και δεν πρέπει να παίζει με τις αγοραστικές μας δυνάμεις και τα θέλω μας. Εμείς είμαστε εκείνοι που ρίχνουμε τις τιμές, που διαμορφώνουμε την αγορά, που ανεβάζουμε ή κατεβάζουμε στο λεπτό τον εκάστοτε Χάρυ. Αχ καημένα προβατάκια μου, αύριο σαν καλός τσομπάνος θα σας ξεναγήσω στον "όμορφο" κόσμο του Harry Potter και το βράδυ, αφού θα έχετε νιώσει ολοκληρωμένοι από την αγορά σας, θα σας παω σιγά σιγά στο μαντρί σας για ύπνο...zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz!

ΥΓ: Επειδή μ' αρέσει να είμαι λιγάκι ζαβολιάρης, θα κάνω πάλι την κουτσουκέλα μου. Αύριο το πρωί μόλις ξεκινήσει επίσημα η πώληση του βιβλίου, θα γράψω στο συγκεκριμένο blog το τέλος του Harry Potter. Γουστάρετε ε; Και 'γώ. Οπότε τα λέμε αύριο. Μέχρι τότε, πολλά φιλιά στα μούτρα...

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ "ΧΡΟΝΟ"...

2007-07-16T03:59:00.000-07:00

Με αφορμή κάποιες συζητήσεις που έκανα πρόσφατα με φίλους για τον ελεύθερο χρόνο, σκέφτηκα να γράψω ένα άρθρο για το συγκεκριμένο πολύ σημαντικό θέμα. Σε μερικούς ίσως να ξενίζει αυτή η αναφορά διότι πιστεύουν με πάθος ότι έχουν σημαντικότερα προβλήματα να αντιμετωπίσουν, όπως το οικονομικό αδιέξοδο, την πολιτική παρακμή και την αύξηση της ανεργίας.

Ήδη τους ακούω να δηλώνουν με ιδιαίτερη έμφαση ότι "δεν προλαβαίνουν να κάνουν τίποτα" ή ότι "δεν έχουν καθόλου χρόνο". Είναι αλήθεια ότι ο ελεύθερος χρόνος έχει γίνει πλέον μία φαντασίωση και μία αυταπάτη. Γι' αυτό και πολύ συχνά ο όρος "ελεύθερος" εμφανίζεται εντός εισαγωγικών ή αντικαθίσταται από τους όρους "διαθέσιμος", "αδέσμευτος", κ.ά.

Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι οι περισσότερες δραστηριότητες του ελεύθερου χρόνου συνδέονται άμεσα με τη μαζική κουλτούρα, το καταναλωτικό φαινόμενο, όπως επίσης και ότι το 90% των παραβατικών συμπεριφορών πραγματοποιούνται στη διάρκεια αυτού του χρόνου;

Εκείνο που θέλω να πω (πριν κατηγορηθώ ότι είμαι ενάντια του ελεύθερου χρόνου) είναι ότι ο απελευθερωμένος χρόνος από την εργασία, που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι τον κατέκτησαν με σκληρούς αγώνες, δεν αφιερώνεται σε αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες με πρώτο τον Αριστοτέλη ονόμαζαν "σχόλη", δηλαδή στην πολιτική συμμετοχή, στην καλλιέργεια του πνεύματος ή σε "υψηλού" περιεχομένου πολιτιστικές δραστηριότητες. Μια σχόλη, δηλαδή, που να συνδυάζει την ελευθερία με τη σοφία!

Σας ευχαριστώ που, θυσιάζοντας ένα μέρος του ελεύθερου χρόνου σας, διαβάσατε το συγκεκριμένο άρθρο!!!

ΑΝ (ΔΕΝ) ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΚΟΚΚΑΛΑΚΙ ΤΗΣ ΝΥΧΤΕΡΙΔΑΣ...

2007-07-06T01:51:00.000-07:00

Φωτογραφίες της τελευταίας στιγμής (κυριολεκτικά)!!!

...καλοκαιράκι και ο καιρός σέρνει τα βήματά σου προς τις κοντινότερες παραλίες. Εκεί, λοιπόν, που έχεις "χυθεί" στην ξαπλώστρα και πίνεις το φραππεδάκι σου, σου έρχεται η φλασιά να κάνεις μια βουτιά στη θάλασσα, εξασκώντας παράλληλα και τις θαλάσσιες αθλητικές δραστηριότητες που σου προσφέρονται...Είσαι σίγουρος γι' αυτό που πας να κάνεις;

...την ψιλιάζεσαι τη δουλειά ότι κάτι δεν πάει καλά και αφού γλιτώνεις την τελευταία στιγμή από τα σαγόνια του καρχαρία (νούμερο 6), στρέφεσαι στα σπορ της ξηράς που κρύβουν λιγότερους κινδύνους. Έτσι λες ε;

...αναρωτιέσαι μήπως φταίει στο φινάλε η Ελλάδα και έτσι κλείνεις εισητήρια με το τραίνο να φύγεις για Ισπανία. Μάλλον δεν ήταν και η καλύτερη επιλογή ε;

...είσαι τυχερός και τη γλιτώνεις με μώλωπες και μερικά σπασμένα κόκκαλα. Το μικρό αεροπλάνο σε παίρνει από τον τόπο του δυστυχήματος και σε μεταφέρει προς το νοσοκομείο. Σιγά μην έφτανες τόσο εύκολα!

...μετά από αρκετές περιπέτειες και μεγάλη κούραση βρίσκεσαι στην πόλη της Βαρκελώνης και παρακολουθείς με έκσταση τις ταυρομαχίες που βρίσκονται σε εξέλιξη στους δρόμους της ισπανικής πόλης. Ήρθε η ώρα να μαζέψεις υλικό για να δείξεις στους φίλους σου πώς πέρασες στην Ισπανία. Στέκεσαι, παίρνεις πόζα και...

...μάλλον ο ταύρος θα πίστευε στον έρωτα με την πρώτη ματιά!!! Ο σοφός λαός λέει "αν έχεις τύχη διάβαινε..." και αν δεν έχεις τότε...

Μην φτάνετε στα άκρα για λίγες διακοπές!!!

Ευχαριστώ την φίλη μου Α. για το φωτογραφικό υλικό.