(4) Αγαπητό μου ημερολόγιο...

Τις Κυριακές στην Ελλάδα τις έχω συνδυάσει με καφέ και εφημερίδα. Ε, λοιπόν, από την εικόνα αυτή έλειπε μόνο η κυριακάτικη εφημερίδα, καθώς φραπέ βρήκαμε στο "Φρέσκο", ένα ελληνικό μαγαζί χωμένο σε κάποιο από τα δρομάκια της Στοκχόλμης. Η παρουσία του ελληνικού στοιχείου ήταν έντονη, δημιουργώντας μια αίσθηση που αποκομίζει μόνο κάποιος που βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά από τη μητριά πατρίδα.

Μια τελευταία ρουφηξιά και ξεκινήσαμε για το μουσείο που περιλαμβάνει τα εκθέματα από το ναυάγιο του Τιτανικού. Χαζεύοντας το φωτογραφικό και όχι μόνο υλικό που υπάρχει εκεί, αναδύονται στο μυαλό μου εικόνες από την ταινία, η οποία από ότι φαίνεται είναι πολύ κοντά σ' αυτό που συνέβει στην πραγματικότητα. Το σημείο που άξιζε ήταν περίπου στη μέση του μουσείου, όπου ένα βίντεο εξηγούσε το πως κάποιοι άνθρωποι κατάφεραν να αντέξουν 3 και 4 ώρες στα παγωμένα νερά του ωκεανού. Για να γίνουν καλύτερα αντιληπτές οι συνθήκες και οι θερμοκρασίες για τις οποίες μιλάμε, υπήρχε τοποθετημένο ένα τεχνητό παγόβουνο και ο καθένας ακουμπούσε το χέρι του. Περιττό να σας πω ότι κανείς δεν άντεχε πάνω από 30 δευτερόλεπτα! Για φαντάσου...

Το τέλος της περιήγησης στο μουσείο βρήκε τις κοιλιές μας να γουργουρίζουν, οπότε και στραφήκαμε για ακόμα μια φορά στα παραδοσιακά τσορίσος (κάτι σαν χοτ ντογκ). Με γεμάτα τα στομάχια πήραμε το δρόμο του γυρισμού για το σπίτι, όπου και μας περίμεναν τα ποτά και μια τράπουλα. Η συνέχεια είναι λίγο πολύ προβλέψιμη. Στοιχήματα, καβγάδες, αγωνία, ποτά, ξηροί καρποί και φυσικά νικητές και ηττημένοι.

(3) Αγαπητό μου ημερολόγιο...

Σάββατο πρωί και το ξύπνημά μας συνοδεύεται από τους ήχους του τραγουδιού "Smooth criminal" (Michael Jackson) (επιλογή του Γ.), που ακούγεται μέσα από το you tube στο laptop. Το ίδιο ροκ κινήθηκε και ολόκληρο το πρωϊνό, όπου και καταλήξαμε σε ένα παραθαλλάσιο μαγαζάκι για μια παγωμένη μπύρα. Το μάτι μας έπεσε κατευθείαν στο βάθος του μαγαζιού όπου υπήρχαν ένα τραπέζι πινγκ πονγκ και τα γνωστά ξύλινα ποδοσφαιράκια! Οι θύμισες από την πατρίδα και τα παιδικά μας χρόνια δεν άργησαν να ξυπνήσουν και πριν το καταλάβουμε βρεθήκαμε βουτηγμένοι για τα καλά στο παιχνίδι. Φυσικά, ένα στοίχημα πάντα είναι αυτό που δίνει ενδιαφέρον στο παιχνίδι και ανάβει τα αίματα. Το αποτέλεσμα μετά από μία ώρα ήταν το μαγαζί να μετράει τις πληγές του και να προσπαθεί να ηρεμήσει από τους τέσσερις φανατισμένους και φωνακλάδες Έλληνες!

Γύρω στις 8 το απόγευμα το φαγητό ήταν έτοιμο και ως Έλληνες του εξωτερικού που κρατάμε τις παραδόσεις μας, καθίσαμε όλοι μαζί γύρω από το τραπέζι. Στη μέση τα ζυμαρικά και δίπλα μία κόκκινη σάλτσα, από τις καλύτερες που έχω φάει ποτέ. Τα συγχαρητήρια ανήκουν εξ ολοκλήρου στους οικοδεσπότες μας, στον Φ. και στην Φ.

Με γεμάτο στομάχι ξεκινήσαμε την βραδινή μας περιπλάνηση, η οποία τελικά είχε πιο άγριες διαθέσεις από εμάς. Οι πρώτες ακτίνες του ήλιου μας βρήκαν να τρώμε τσορίσος για να έρθουμε στα ίσα μας. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν τώρα...

(2) Αγαπητό μου ημερολόγιο...

Ο Δ. σήμερα κλείνει τα 28 και το πρωϊνό τον βρήκε μαζί με την παρέα να τρώει kanelbulle (κάτι σαν κέικ) και να πίνει καφέ σε ένα απίστευτο μαγαζάκι στη μέση ενός τεράστιου δάσους, δίπλα στη λίμνη. Ειδυλλιακό τοπίο για να διώξει κανείς τις πρωινές τσίμπλες από τα μάτια. Ξυπνήσαμε (ευτυχώς) σήμερα με έναν τεράστιο ήλιο πολλά υποσχόμενο. Αυτό είδανε και τρεις μικρές σουηδέζες, οι οποίες αναζητήσανε λίγη δροσιά βουτώντας στα σκοτεινά νερά της λίμνης. Σκέφτομαι ότι αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν να εκτιμούν το παραμικρό και φυσικά πάνω σε αυτή τη βάση ξέρουν να αξιοποιούν και την παραμικρή ευκαιρία που έχουν.

Για να βγούμε στο κέντρο της Στοκχόλμης διασχίσαμε αρκετές κατοικίσιμες περιοχές. Εντύπωση προκαλούν τα γυμνά παράθυρα των πολυκατοικιών. Δεν υπάρχουν κουρτίνες, δεν υπάρχουν παντζούρια, δεν υπάρχουν μπαλκόνια. Για εμάς τους Έλληνες είναι περίεργο κάτι τέτοιο, αλλά αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη από μπαλκόνια, διότι το καλοκαίρι διαρκεί ελάχιστα και όσο διαρκεί τους αρέσει να το περνάνε στα δημοτικά πάρκα. Πάρκα που ξεφυτρώνουν από το πουθενά και πραγματικά μέσα στην καρδιά της σουηδικής πρωτεύουσας. Ένα παιδάκι περίπου 5 ετών βγάζει τα παπούτσια, σηκώνει τη φούστα λιγάκι για να μην τη βρέξει και βάζει τα πόδια της στο συντριβάνι. Ψάχνω να βρω τους γονείς της και τελικά τους συναντώ με το βλέμμα λίγο πιο πίσω στα σκαλιά του πάρκου. Όχι μόνο δεν μαλώνουν το παιδάκι, αλλά ίσα ίσα το ενθαρρύνουν να παίξει κι άλλο με το νερό. Σε λίγο το ένα παιδάκι έγιναν δύο και φαντάζομαι ότι θα ακολούθησαν και άλλα. Απομακρύνομαι και μέσα στο μυαλό μου αντηχούν οι στριγγλιές της ελληνίδας μάνας σε ανάλογη περίπτωση: "Μαρίαααααα, βγες τώρα αμέσως από 'κεί. Θα σε τσακίσω αν λερώσεις το φόρεμά σου! Δεν μ' ακούς ε; Τώρα θα δείς!".

Είμαστε τόσο διαφορετικοί λαοί! Ψάχνω να βρω κάποιες απαντήσεις και συμβουλεύομαι τον φίλο μου Φ. που ζει τα τελευταία δύο χρόνια στη Στοκχόλμη. Καταλήξαμε στο γεγονός ότι οι άνθρωποι εδώ παντρεύονται αρκετά νέοι, κάτι που αυτόματα τους δίνει το πλεονέκτημα ως γονείς να είναι πολύ πιο κοντά στα παιδιά τους. Ξέρουν να χαρούν τη ζωή και δεν φοβούνται να το μεταδώσουν αυτό και στα παιδιά τους. Ευτυχισμένος, τελικά, ίσως είναι ο άνθρωπος που είναι απαλλαγμένος από κόμπλεξ. Βέβαια, αξίζει να αναφέρουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι που παντρεύονται σχετικά νωρίς, ζούνε σε μία χώρα που έχει αρνητική ανεργία, που τους δίνει τη δυνατότητα να δουλέψουν, να πληρωθούν καλά χρήματα, να έχουν καλή ασφάλιση, να έχουν γενικότερα ένα κοινωνικό κράτος το οποίο θα τους στηρίξει σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής τους. Αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν, δεν εξαρτώνται από τους γονείς τους. Κερδίζουν την οικονομική και προσωπική τους ανεξαρτησία μόλις γίνουν 18 ετών. Γι' αυτό και στα πάρκα υπήρχαν δεκάδες καροτσάκια πίσω από τα οποία δεν υπήρχε ένα παππούς ή μία γιαγιά (όπως συμβαίνει στην Ελλάδα), αλλά υπήρχε ένας νεαρός άντρας ή μια νεαρή γυναίκα, όπως είναι και το σωστό για την ανατροφή του παιδιού.

Μπορεί να βρίσκομαι 3.2οο χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα, αλλά η σύγκριση έρχεται ανεπαίσθητα...

Σήμερα οφείλω να ομολογήσω ότι γυρίσαμε ένα μεγάλο μέρος της πόλης, χρησιμοποιώντας σχεδόν όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς που διαθέτει η Στοκχόλμη και πιστέψτε με είναι αρκετά (μετρό, αστικά λεωφορεία, τραμ, πλοία!). Γύρω στις 11 το βράδυ τα βήματά μας κατέληξαν για το πρώτο ποτό στην ταράτσα ενός κτηρίου με θέα-πιάτο την δυτική πλευρά της πόλης. Ψάχνω να βρω και να τσεκάρω τα κυριότερα κτήρια-μνημεία, αλλά εγκαταλείπω την προσπάθεια γρήγορα καθώς κανένα από αυτά δεν είναι φωτισμένα! Πέρα από τους κεντρικούς δρόμους που έχουν φωτισμό, κατά τα άλλα η πρωτεύουσα μοιάζει να βυθίζεται στο σκοτάδι της νύχτας.

Το κρύο αρχίζει να γίνεται πλέον αισθητό, καθώς μετακινούμαστε στο μπαρ όπου θα κλείσουμε τη βραδιά. Άνετοι άνθρωποι, χωρίς ενδοιασμούς, άκρως κοινωνικοί, έως και προκλητικοί σε κάποιο βαθμό. Η στάση και η συμπεριφορά τους αναιρεί αυτόματα το μύθο που σκέπαζε χρόνια τώρα τις σκανδιναβικές χώρες και τους κατοίκους τους. Κάθε άλλο παρά ψυχροί λαοί είναι. Μακάρι να είχαν όλοι την "ψυχρότητά" τους!

(1) Αγαπητό μου ημερολόγιο...

Στο check in της Ζυρίχης θυμήθηκα την Α. που κάθε φορά στο τηλέφωνο με αποκαλεί "ανάποδο χρόνο"! Κάπως έτσι αισθάνθηκα στην αίθουσα αναμονής, λίγα λεπτά πριν επιβιβαστώ στο αεροπλάνο για Στοκχόλμη. Σχεδόν όλος ο κόσμος επιλέγει μεσογειακές περιοχές για τις καλοκαιρινές του διακοπές, με συντροφιά τον ήλιο και τη θάλασσα. Η παρέα όμως φέτος επέλεξε μία από τις σκανδιναβικές χώρες. Η Σουηδία πάντα με εξίταρε ως κράτος με ένα από τα καλύτερα κοινωνικά συστήματα και να που μου δόθηκε επιτέλους η δυνατότητα να την δώ από κοντά.

Παρ' όλο που ξεκινήσαμε από την Ελλάδα με 34 βαθμούς κελσίου και φυσικά κοντομάνικο, βρεθήκαμε μέσα σε 4 ώρες στους 10 βαθμούς και με απαραίτητα αξεσουάρ την ζακέτα και την ομπρέλα. Η βροχή έπεφτε ασταμάτητα, όμως οι άνθρωποι εδώ φέρονται με φυσικότητα, λες και είναι από χρόνια έτοιμοι σε τέτοιες συνθήκες! Ευχάριστη έκπληξη τα μικρά παιδάκια, που αντί οι γονείς να τα κλείνουν σπίτι για να μη βραχούν και "λιώσουν", τα φορούν την αδιάβροχη στολή του σκι (για να είναι από μέσα στεγνά) και τα αφήνουν να τσαλαβουτάνε και να παίζουν ασταμάτητα με το νερό. Αντίκριζες στο βλέμμα τους μία αίσθηση ελευθερίας, που αγκάλιαζε τη φύση με αγάπη και αθωότητα, μακριά από τη σοβαρότητα και τη σοβαροφάνεια που τις περισσότερες φορές μας οδηγεί στο να χάνουμε μικρές μα τόσο σημαντικές στιγμές της ζωής μας.

Λίγο οι πτήσεις και πολύ περισσότερο οι εικόνες της πρωτεύουσας που περνάνε ασταμάτητα σαν κινηματογραφικό καρέ μπροστά από τα μάτια μου, με κάνουν να χάσω την αίσθηση του χρόνου. Δεν πιστεύω στα μάτια μου όταν βλέπω το ρολόι του μετρό να δείχνει μόλις 11 το πρωί. Αν με ρωτούσες δευτερόλεπτα πριν θα σου απαντούσα με περίσσια βεβαιότητα ότι η ώρα είναι 7 το απόγευμα! Βέβαια για τους Σουηδούς το πρωί, το απόγευμα και το βράδυ είναι έννοιες σχετικές, καθώς αυτή την περίοδο ο ήλιος ανατείλει στις 3 τα ξημερώματα και δύει στις 11 το βράδυ. Το απόλυτο (σχετικό και αυτό) σκοτάδι δηλαδή απλώνεται στην πόλη μόνο για 3 με 4 ώρες! Περίεργη αίσθηση για το βιολογικό μας ρολόι αλλά θα έλεγα μέχρι στιγμής αντιμετωπίσιμη.

Πέμπτη βράδυ και η Στοκχόλμη κινείται σε χαλαρούς ρυθμούς. Οι περισσότεροι στα μαγαζιά είναι άλλης εθνικότητας, κυρίως τουρίστες και φοιτητές. Οι Σουηδοί άλλωστε περιμένουν την Παρασκευή και το Σάββατο για να βγουν και να ξεφύγουν από την καθημερινότητά τους. Το τελευταίο δρομολόγιο του μετρό στις 12:40 βρίσκει μια παρέα 4 Ελλήνων να κατευθύνονται προς τις φοιτητικές εστίες. Θα προλάβουν μέχρι τις 4 τα ξημερώματα να φάνε, να πιούνε, να συζητήσουν, να τσακωθούν και να ξαναμωνιάσουν. Γι' αυτό άλλωστε δεν είναι οι φίλοι;

"...βρήκα δυό μάτια να αγαπώ, παρέα για να πίνω, φίλους για να τσακώνομαι και ότι έχω να τους δίνω..." (Μίλτος Πασχαλίδης)

Το "ξημερώσαμε" και σήμερα...

ΑΓΓΕΛΟΣ - ΕΞΑΓΓΕΛΟΣ

Η σεζόν που φεύγει μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχω σε αρκετά σεμινάρια και ημερίδες, σχετικά πάντα με το γνωστικό αντικείμενο πυο έχω σπουδάσει. Δυστυχώς με μεγάλη απογοήτευση διαπίστωσα πως τα ερισσότερα από αυτά δεν είχαν κανένα θεωρητικό και πρακτικό υπόβαθρο. Περιείχαν κενές, ξύλινες ομιλίες από εισηγητές οι οποίοι κοιτούσαν το ρολόι, μη βλέποντας την ώρα να φύγουν. Το μεγαλύτερο ποσοστό αναλώθηκε σε έναν αδιάκοπο αγώνα ανακύκλωσης, ήδη υπαρχουσών, γνώσεων και σε έναν άκρατο λαϊκισμό, πιστεύοντας ότι έτσι θα "πιάσουν" το ακροατήριό τους! Συνήθως με προσωπικά τους βιώματα και δακρύβρεχτες ιστορίες που ακούγονται ευχάριστα στα αυτιά μας γιατί όλοι έχουμε ζήσει παρόμοια γεγονότα, ανταγωνίζονταν υπό ίσους όρους τον Παπαδάκη και τον Αυτιά (προσωπικά πιστεύω ότι πρόκειται για τους δύο μεγαλύτερους λαϊκιστές της ελληνικής τηλεόρασης) .

Σκεπτόμενος τη συμπεριφορά τους μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι του Σαββόπουλου για τον άγγελο - εξάγγελο που γερμένος στο δεκανίκι του προσπαθεί με ψεύτικα λόγια να χαιδέψει τα αυτιά μας. Φτάνει, λοιπόν, κύριοι. Ωραία η θεωρία, αλλά εμείς ζητάμε γνώσεις και γνώσεις κυρίως σε πρακτικά ζητήματα. Θέλουμε νέες ιδέες και προτάσεις.

Όταν ακούς από ανθρώπους που διετέλεσαν σύμβουλοι υπουργών να σου λένε ότι δεν αλλάζει τίποτα, διότι κανείς δεν παίρνει το ρίσκο μιας νομοθετικής μεταρρύθμισης εξαιτίας του πολιτικού κόστους....σαλτάρεις! Κάτι τέτοιες στιγμές φοράω τη στολή του μαρξιστή, διότι δεν φτάνει μόνο να ερμηνεύουμε τον κόσμο αλλά θα πρέπει να προτείνουμε τρόπους να τον αλλάξουμε.

Αν, λοιπόν, κύριοι δεν έχετε να μας πείτε κάτι καινούριο, τότε καλύτερα να μην μας πείτε τίποτα. Με τη σιωπή ίσως να μας πείτε περισσότερα. Έχουμε χάσει ήδη αρκετά χρήματα και ελεύθερο χρόνο (οι οικονομολόγοι το ονομάζουν κόστος ευκαιρίας). Αν κάποιοι θέλουν να διοργανώνουν σεμινάρια μόνο και μόνο για να προωθήσουν τον σεμιναριακό τουρισμό της περιοχής τους, τότε θα μας βρουν αντίθετους. Δυστυχώς η λέξη ποιότητα στην Ελλάδα περνάει σε δεύτερη μοίρα...

Δίχως το τσιγάρο η ζωή έχει καλύτερη γεύση

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 31 Μαΐου, με απόφαση που πήρε το 1988 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ελληνικού Ιδρύματος Καρδιολογίας, της Αντικαπνιστικής και Αντικαρκινικής Εταιρείας η Ελλάδα είναι μία από τις πρώτες χώρες στην Ευρώπη σε κατανάλωση καπνού.

Ερευνες έχουν δείξει ότι περίπου το 28 % του ενήλικου πληθυσμού της γης εκτιμάται ότι χρησιμοποιεί καπνό, αριθμός που υπερβαίνει κατά πολύ τον αριθμό αυτών που χρησιμοποιούν παράνομες ουσίες( πχ χάπια, κοκαΐνη κα).

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας μας ενημερώνει ότι το κάπνισμα είναι η σημαντικότερη αιτία θανάτου που μπορεί όμως εύκολα να προληφθεί και προβλέπει πως οι θάνατοι λόγω του καπνίσματος από καρκίνο, καρδιακές παθήσεις κ.ά. μπορεί να ξεπεράσουν τα δέκα εκατομμύρια το χρόνο έως το έτος 2020, με το 70% να προέρχεται από τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Τα μέλη του Keep on Blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν και να βοηθήσουν στην εκστρατεία κατά του καπνίσματος θέλουν να περάσουν σε όλους με δυνατή φωνή το μήνυμα «ΔΙΧΩΣ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΕΥΣΗ».

ΑΣΥΝΑΡΤΗΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...

Σε λίγο η μύγα δεν θα βουίζει πετώντας χαρούμενα, οι τοίχοι θα χάσουν το νόημά τους, το γελοίο μικρό καλοριφέρ θα ξεκινήσει ένα νέο ταξίδι στο χαμένο σύμπαν του μικρόκοσμου. Τα μολύβια, αφού θα έχουν μαζοποιηθεί εξαιτίας του άγχους, θα τερματίζουν εδώ την διάσταση που χαρακτηρίζει την ιστορική πρόοδο του τεχνολογικού πολιτισμού. Το καρό πουκάμισο μαζί με το μπλε νερό, θα ενωθούν με τα δεσμά του γάμου, διαπλατείνονας τους πνευματικούς ορίζοντες της μικρής, άψυχης αγελάδας.

Και μην ξεχνάτε ότι τα αντισυληπτικά δεν μπορούν να καταπολεμήσουν την ανεργία, αφού δεν έχουν τα κατάλληλα γυμνασμένα πόδια. Όμοια, ένα καλτσόν έχει ιδιαίτερη σημασία, όταν τα όριά του φτάνουν εκεί που αρχίζει η στάχτη. Και στο κάτω κάτω τι ρόλο έχει ένας γύρος με πίτα και σάλτσα - μουστάρδα στην διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός πιτσιλωτού τρυποκάρυδου; Η απάντηση είναι μία. Η προβολή ενός τέρατος σε έναν άξονα, αυτή είναι η απάντηση. Και με ρωτάς, γιατί η ζωή έχει πάψει να τρώει τηγανητά μανιτάρια. Έχουν χοληστερίνη, είπε η μαμά που δεν ενδιαφέρεται για την γεωλογική ωρίμανση του πλανήτη Άρη.

Και αν θέλετε να σας μιλήσω για την αμερικανική ιδιοφυία, σίγουρα συνδυάζεται με τα χάμπουργκερ χωρίς κρεμμύδι. Αν ένα συνδετηράκι άφηνε γένια, τότε δεν θα έξινε τις παλιές πληγές που δημιούργησε ο πόλεμος του Κόλπου. Στο ίδιο αποτέλεσμα θα φτάναμε αν παίρναμε ταξί. Γι' αυτό, σταμάτα να καπνίζεις μαριχουάνα όταν κοιμάσαι κάτω από το κρεβάτι της τουαλέτας...