Κάθε μέρα...Κυριακή!

Καλό μήνα σε όλους!

Κατέβηκα σήμερα, λοιπόν, το πρωί για καφεδάκι στην παραλία και είχα την αίσθηση, επειδή δεν πήγα στη δουλειά, ότι είναι Κυριακή. Οπότε μπήκα σε ένα περίπτερο για να πάρω την κλασική κυριακάτικη εφημερίδα, η οποία συνοδεύει πάντα τον frappe μου, αλλά βγήκα άπραγος και με μια μικρή δόση απογοήτευσης...Πάντως έχω την εντύπωση ότι αυτή η εβδομάδα θα κυλήσει πολύ γρήγορα, μετά μπαίνουμε σε τροχιά καλοκαιριού και ποιος μας πιάνει!!!

Η ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΣΑΣΤΕ ΕΣΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ...

Έκλεισα ένα χρόνο μακριά από το Πανεπιστήμιο και κατ' επέκταση μακριά από το νησί που στέγασε τις φοιτητικές τρέλες και τα όνειρά μου. Η πόρτα της γκαρσονιέρας που νοίκιαζα οφείλω να ομολογήσω ότι έκλεισε κάπως βίαια, τόσο που φορτωμένος με βαλίτσες πράγματα, ρούχα και αναμνήσεις, δεν πρόλαβα καν να ρίξω πίσω μου μια τελευταία νοσταλγική ματιά.
Αιτία αυτού του ξεριζωμού στάθηκε η αποφράδα μέρα που έφτασε στο πατρικό σπίτι το χαρτί της κατάταξής μου στην μαμά πατρίδα. Ήταν βλέπετε η σειρά μου να γίνω "άντρας". Και αν αναρωτιέστε γιατί από τον Μάιο του 2006 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2007 δεν τόλμησε να πατήσει κανένας εχθρός τα πάτρια εδάφη μας και κατ' επέκταση εσείς κοιμόσασταν ασφαλείς και ήσυχοι, ήταν διότι υπηρετούσα εγώ στα σύνορα!!! Ο στρατός είναι μεγάλο κεφάλαιο για τους άντρες, τόσο για τις μαλακίες που ζεις εκεί μέσα όσο και για το απόλυτο χάσιμο πολύτιμου χρόνου από την ήδη μικρή ζωή. Τέσπα, τον Ε.Σ. θα τον κουβεντιάσουμε κάποια άλλη στιγμή.
Σας έλεγα, λοιπόν, για το άδοξο φινάλε της ζωής μου στο νησί και για το πόσο μου λείπει όλη αυτή η φοιτητοκατάσταση. Αφορμή του άρθρου στάθηκαν τρία μηνύματα που δέχτηκα στο κινητό μου την βδομάδα αυτή από κολλητούς μου φίλους, διασκορπισμένους σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Ήταν μια έκρηξη νοσταλγίας του παρελθόντος. Είναι φαίνεται και η άνοιξη που δίνει τροφή σε αναμνήσεις, εικόνες και μυρωδιές παρέας. Λίγο ούζο, μερικά παγάκια, ο καπνός για τα στριφτά τσιγάρα, μερικά τραγούδια του Σωκράτη Μάλαμα, αρκετή αμπελοφιλοσοφία και σταματάς το χρόνο ψάχνοντας για λιμάνι...("το λιμάνι είναι ξένο και το σπίτι που μένω νοικιασμένο για χρόνια και γω νόμιζα αιώνια")!
Ψεύτης, όποιος σας πει ότι δεν νοσταλγεί.
Ψεύτης και αυτός που λέει ότι δεν έχει αναμνήσεις.
Το βράδυ όλα γίνονται πιο δύσκολα υποστηρίζουν πολλοί. Τσατίζομαι όταν πρέπει να συμφωνήσω με κάποια κοινότυπα που λέγονται κατά καιρούς, αλλά τουλάχιστον στο συγκεκριμένο δεν χωράει αμφιβολία. Μόλις πέσει το σκοτάδι κοιμάται η σκέψη και ξυπνάνε οι αναμνήσεις σαν φαντάσματα έτοιμα να "στοιχειώσουν" τα όνειρά σου!
Η φιλία είναι από τα σημαντικότερα αγαθά του ανθρώπου. Οι φίλοι είναι λίγοι και καλοί. Είναι πάντα εκεί όταν τους χρειάζεσαι, στις καλές και στις κακές στιγμές. Ο Πασχαλίδης λέει: "Βρήκα δυο μάτια ν' αγαπώ, παρέα για να πίνω, φίλους για να τσακώνομαι και ότι έχω να τους δίνω".
Κάθε βράδυ έρχεται στο μυαλό μου η ίδια εικόνα, ένα νησί και μερικοί τύποι που μοιράζονταν αλκοόλ, μουσική, 2 οργανάκια, την ίδια τους τη ζωή δηλαδή...
Δεν σας ξεχνάω ποτέ ότι και αν γίνει! Γρήγορη αντάμωση...

Ελληνο-ελληνικό Λεξικό!!!

Στο post με τίτλο "Ιστορίες πίσω από το ταμείο" σας είχα πει ότι εργάζομαι προσωρινά (δεν υπάρχει κάτι πιο μόνιμο από το προσωρινό!) σε ένα βιβλιοπωλείο, κάτι που μου δίνει τη δυνατότητα να έρχομαι καθημερινά σε επαφή με πολλά άτομα όλων των ηλικιών, όλων των τάξεων και μορφωτικών επιπέδων. Πραγματικά πρόκειται για μια μοναδική εμπειρία που με έχει φέρει αντιμέτωπο με πολλά περιστατικά και αμέτρητες σκέψεις. Σας υποσχέθηκα να μεταφέρω τις καλύτερες ιστορίες, αστείες και σοβαρές, έτσι όπως αυτές εξελίσσονται καθημερινά μέσα στο χώρο του βιβλιοπωλείου. Ελάτε, λοιπόν, να ξεκινήσουμε την βόλτα μας με το περιστατικό που έγινε χθές:

...Ώρα 11:25 στο βιβλιοπωλείο μπαίνει μια πελάτισσα γύρω στα 40 και...
- Καλημέρα σας.
- Καλημέρα.
- Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;
- Ε, να θα ήθελα ένα Ελληνο-ρωσικό λεξικό, αλλά που να μην περιέχει μόνο λέξεις αλλά και ολόκληρες φράσεις.
- Α μάλιστα, κατάλαβα και νομίζω ότι έχουμε αυτό που ψάχνετε. Μια στιγμή να σας το φέρω... Ορίστε, από αυτό εδώ είναι και περιέχει ελληνορωσικούς διαλόγους.
- Ευχαριστώ πολύ. Είναι ακριβώς αυτό που ήθελα.
- Μαθαίνετε Ρωσικά;
- Όχι, απλά μετακόμισε πριν λίγο καιρό στο διπλανό διαμέρισμα μία κυρία από τη Ρωσία, η οποία δυστυχώς δεν ξέρει σχεδόν καθόλου ελληνικά. Έτσι, αποφάσισα να μάθω εγώ λίγα Ρωσικά για να μπορούμε να κουβεντιάζουμε πίνοντας τον καφέ μας.
- Αυτό είναι θαυμάσιο (ψιθύρισα) και της έδωσα την απόδειξη και τη σακούλα με το Λεξικό.

...Για φαντάσου, ένα βιβλίο με 200 περίπου σελίδες είναι ικανό να σου επιτρέψει να κάνεις ένα ταξίδι χιλιάδων χιλιομέτρων σε μια άλλη χώρα και σε έναν διαφορετικό πολιτισμό. Μας κατηγορούνε πολλοί ότι είμαστε ρατσιστές, αλλά τέτοιες κυρίες σαν τη χθεσινή μας δείχνουν τον "δρόμο" και δίνουν την απάντηση, κάνοντας τους κακόβουλους να ανησυχούν! Όσο, λοιπόν, θα υπάρχουν "Ά"νθρωποι που θα βάζουν στην άκρη τον εγωϊσμό και την ξενοφοβία τους, δεν έχουμε πραγματικά να φοβηθούμε τίποτα.
Το μεσημέρι που κλείσαμε το βιβλιοπωλείο, γυρίζοντας στο σπίτι σκεφτόμουν συνεχώς την κυρία αυτή. Έβαζα τον εαυτό μου στη θέση ενός μετανάστη, στην Γερμανία για παράδειγμα, που δεν ξέρει καθόλου τη γλώσσα. Φανταζόμουν, επίσης, τον φόβο και την ανασφάλεια που θα ένιωθα μπροστά σε έναν νέο τρόπο ζωής. Από την άλλη σκεφτόμουν όμως και την έκπληξη που θα με κυρίευε βλέποντας έναν Γερμανό γείτονά μου να μου χτυπάει την πόρτα και να μου λέει στα ελληνικά "καλημέρα, με λένε τάδε και ήρθα να σε καλωσορίσω"!!!
...Μπιπππ...Μπιππππ....το κορνάρισμα ενός αυτοκινήτου που παραλίγο να με πατήσει με έβγαλε κάπως βίαια από τις σκέψεις μου ενώ ο οδηγός μου έλεγε κάτι σε άπταιστα "Γαλλικά". Δεν έδωσα και πολύ σημασία και συνέχισα να προχωράω λίγο τσατισμένος και περισσότερο απογοητευμένος καθώς πολλές φορές νιώθω τόσο ξένος μέσα στην ίδια μου τη χώρα. Τελικά, ίσως, στα ράφια των βιβλιοπωλείων θα πρέπει να προσθέσουμε και το Ελληνο-ελληνικό Λεξικό!!!
Για σκεφτείτε το...(homework)!

...ΓΑΜΩ ΤΟ ΓΑΜΟ!!!

Σήμερα, επικοινώνησα στο τηλέφωνο με ένα φίλο από το πανεπιστήμιο που τώρα κάνει τη θητεία του στη Ρόδο. Κάπου στην μέση της κουβέντας μου είπε πως το προηγούμενο Σαββατοκύριακο είχε πάει στο γάμο ενός συμμαθητή του από το Λύκειο, και από εκεί ξεκίνησε ο γνωστός καταιγισμός των σκέψεων που μου τρυπάνε συνεχώς το μυαλό και που αγγίζουν ευαίσθητες χορδές του αθέατου εσωτερικού μου κόσμου.

FlashBack:

Χωρίς υπερβολές, το 90% (ίσως και παραπάνω) του συνόλου των γυναικών που συγκαταλέγονται στις συμμαθήτριές μου από το Λύκειο, ανήκουν είτε στο club των αρραβωνιασμένων, είτε σ' αυτό των παντρεμένων!! Αφήστε που οι περισσότερες από αυτές έχουν "τουλάχιστον" από ένα παιδί!!!
Στις 15 Αυγούστου 2006 είχαμε αυτές ξέρετε, τις συναντήσεις από το Λύκειο που διοργανώνονται μετά 10 χρόνια από το απολυτήριό μας. Από τα 100 περίπου άτομα ξέρετε πόσοι μαζευτήκαμε; Μόλις 20! Και ξέρετε γιατί; Επειδή οι υπόλοιποι είχαν οικογενειακές υποχρεώσεις (δεν μπορώ να πω, ήρθαν και κάποιες παντρεμένες!). Σάλταρα... Το ίδιο βλέπω ότι αρχίζει να γίνεται τώρα και με τις συμφοιτήτριες από το Πανεπιστήμιο. Μοιάζει με επιδημία που προσβάλλει κυρίως το γυναικείο φύλο. Ρώτησα προχθές έναν ιατρό αν είναι κολλητικό αλλά δίστασε να μου απαντήσει και αρκέστηκε απλά να μου δείξει τη βέρα που φορούσε...Φεύγω και τριγυρίζω μονάχος στην πόλη. Θέλω να πάρω κάποιον τηλέφωνο να μιλήσω, το έχω ανάγκη αλλά είναι ήδη μεσάνυχτα και φοβάμαι μην ξυπνήσω τη γυναίκα ή το μωρό του! Απελπιστική η κατάσταση. Ξέρω ότι κάποιος από μας δεν πάει καλά, αλλά ποιος;

Μήπως, γαμώ τα υπαρξιακά μου είμαι ΕΓΩ;

ΜΕ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ!!!

...ΒΑΛΤΕ ΚΡΑΣΙ...ΑΝΑΨΤΕ ΤΣΙΓΑΡΟ...ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΤΟ WMP ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!!!

ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ ΤΟ ΠΗΓΑΔΙ - ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ
ΣΑΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥΡΚΕΜΕΝΗ - ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
Ο ΚΑΦΕΣ - ΟΡΦΕΑΣ ΠΕΡΙΔΗΣ
ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΣΟΥ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΕΡΒΟΥΔΑΚΗΣ
ΑΠΟΥΣΙΑ - ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑΣ
ΑΡΑΧΝΗ - ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ
ΤΟ ΚΑΠΗΛΕΙΟ - ΧΑΪΝΗΔΕΣ
ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗΣ - ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΘΑΝΑΣΗΣ

ΜΕ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ!!!

...βάλτε κρασί...ανάψτε τσιγάρο...τοποθετήστε τα παρακάτω τραγούδια στο WMP και καλό μας ταξίδι!!!

ΠΑΛΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΟΥΛΗΣ
ΤΟ ΠΗΓΑΔΙ - ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ
ΠΝΟΗ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ - ΛΙΖΕΤΑ ΚΑΛΗΜΕΡΗ
ΒΑΛΕ ΚΡΑΣΙ - ΜΕΛΙΝΑ ΚΑΝΑ
ΒΡΟΧΗ ΜΟΥ - ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΧΩ ΕΝΑΝ ΚΑΦΕΝΕ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ
ΤΑ 1000 ΓΡΑΜΜΑΤΑ - ΑΦΟΙ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ
Ο ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ Η ΚΟΠΕΛΙΑ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ - ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ
ΑΝΕΜΑΚΙ - ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ

ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ...

Κυριακή του Πάσχα και το ρολόι στο ταμπλώ του αυτοκινήτου έδειχνε 2:20 όταν μπήκαμε στο χωριό της μητέρας μου. Ένα χωριό από τα πιο απομακρυσμένα του Έβρου. Ένα χωριό που μου προξενούσε εντύπωση από τα παιδικά μου χρόνια για το γεγονός ότι από τα βόρειά του καταλήγει σε αδιέξοδο! Το χωριό, δηλαδή, έχει μόνο έναν κεντρικό δρόμο από τον οποίο ή μπαίνεις ή φεύγεις. Ένα "αντιδημοκρατικό" χωριό που στερεί από κάποιον την ελευθερία της κίνησης. Όταν ήμουν μικρός και έκαιγε ακόμα μέσα μου η φωτιά της εξερεύνησης και της περιέργειας, περπατούσα έναν έναν όλους τους δρόμους και τα σοκάκια αναζητώντας επίμονα μια νέα διέξοδο, μια νέα οδό διαφυγής από το συγκεκριμένο χωριό. Πολλές φορές βέβαια, όταν αναζητάς τη δική σου Ιθάκη απογοητεύεσαι από το αποτέλεσμα και ψάχνεις να βρεις παρηγοριά σε κοινότυπες και τόσο βαρετές εκφράσεις του στύλ: "σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι"! Πολλές φορές χάνομαι, αλλά είναι η δύναμη της σκέψης βλέπετε που ωθεί το χέρι, γι' αυτό και σας ζητώ συγνώμη αν σας κουράζω.

Φτάσαμε, λοιπόν, έξω από το σπίτι και παρκάραμε το αυτοκίνητο με τη σκέψη αν προλάβαμε το μεσημεριανό φαγητό. Σχεδόν ταυτόχρονα με το που κατεβήκαμε, άνοιξε η και η πόρτα του σπιτιού ξεπροβάλλοντας από μέσα η γιαγιά και ο παππούς. Κάπου εδώ πρέπει να σας πω ότι στα χωριά οτιδήποτε κυκλοφορεί στο δρόμο σταμπάρεται και καταγράφεται από χιλιόμετρα. Εμάς για παράδειγμα μας είχανε εντοπίσει πολύ πρίν παρκάρουμε το αυτοκίνητο και μας περίμεναν πίσω από την πόρτα. Ο κόσμος εδώ το θεωρεί κάτι φυσιολογικό και όχι ως παρακολούθηση της προσωπικής ζωής του καθενός. Κάθομαι και σκέφτομαι τώρα ότι αν κάποιος από αυτούς τους ανθρώπους αποφάσιζε να κυκλοφορήσει ένα περιοδικό τύπου papparazzi θα έκλεινε πολλά σπίτια. Αλλά δεν το κάνει κανείς και έτσι ζουν "αρμονικά". Αφού μας υποδέχτηκαν εγκάρδια οι γονείς της μητέρας μου άρχισαν σιγά σιγά να εμφανίζονται και οι λοιποί συγγενείς που άκουσαν τις φωνές. Πρώτα ο θείος και η θεία, από πίσω τα ξαδέρφια και η γυναίκα ενός εξ αυτών. Μέσα σε δευτερόλεπτα ανταλλάξαμε τις απαραίτητες ευχές και κατευθυνθήκαμε προς την πίσω μεριά του σπιτιού, εκεί που η αυλή είχε μεταμορφωθεί σε χώρο ψησταριάς!! Οι πρώτοι μεζέδες είχαν ήδη πάρει τη θέση τους πάνω στο τραπέζι και τα πηρούνια παίρναν φωτιά καθώς μάχονταν για να κατευνάσουν λίγο τα γουργουρητά των πεινασμένων στομαχιών μας. Για νερό ούτε λόγος καθώς πέρα από μπουκάλια με κρασί δεν υπήρχε τίποτα άλλο. Αλλά θα μου πεις τώρα αν έχεις κρασί τι άλλο θες και θα έχεις και δίκιο. Στο τέλος, βέβαια, σε αντίθεση με τους άλλους ήπια μόνο ένα ποτηράκι γιατί είχα βλέπετε και 2 ώρες δρόμο με το αυτοκίνητο για την επιστροφή.

Ήταν μία γραφική εικόνα, από αυτές που πιστεύεις ότι έχουν χαθεί στις σημερινές κοινωνίες. Από τη μία μεριά βρισκόμασταν εμείς οι "άντρες" αραγμένοι στο τραπέζι να συζητάμε διάφορες βλακείες και από την άλλη ήταν οι γυναίκες που τρέχανε να μας σερβίρουν το φαγητό. Άραγε πόσες φορές ακόμα θα δω στην ζωή μου αυτή τη εικόνα; Ας με συγχωρέσουν οι γυναίκες αλλά για να σας πω την αλήθεια κάθισα και το απόλαυσα όσο περισσότερο μπορούσα. Δεν θα ξεχάσω τον θείο μου κάθε φορά που γέμιζε τα ποτήρια μας με κρασί έλεγε αυτό το κρασί είναι για τους άντρες και μετά έπιανε ένα άλλο μπουκάλι και γέμιζε με εκείνο τα γυναικεία ποτήρια. Πολλοί θα φωνάζανε για ρατσισμό και για έλλειψη σεβασμού προς τη γυναίκα. Εγώ όμως θα σας πω ότι η γυναίκα εκεί κατέχει ίσως την πιο σημαντική θέση στην οικογένεια, την αγαπάνε, την σέβονται και ξέρουν πολύ καλά ότι είναι εκείνη που τις περισσότερες φορές κρατάει τις ισορροπίες στον θεσμό αυτό.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στην ιστορία μας γιατί εδώ φαίνεται πως το φαγητό σερβιρίστηκε και όλοι έχουν πέσει με τα μούτρα. Φέτος, σε αντίθεση με άλλες χρονιές δεν είχαμε ψησταριές και κάρβουνα γιατί οι οικοδεσπότες προτίμησαν να ψήσουν το κατσικάκι στο φούρνο της ηλεκτρικής κουζίνας, περιτριγυρισμένο με ριζάκι. Νομίζω ότι και αυτή τη στιγμή οι μυρωδιές μπορούν να αποδράσουν από την οθόνη και να παίξουν με τις αισθήσεις μας. Οι εικόνες που ακολούθησαν έχουν να κάνουν περισσότερο με τα πιάτα και τα ποτήρια που άδειαζαν και ως δια μαγείας ξαναγέμιζαν, σε χρόνο ρεκόρ για να ξανααδειάσουν λίγα λεπτά αργότερα. Φυσικά από το τραπέζι δεν έλειπαν και οι γυναικείες φιλοφρονήσεις για το φαγητό και το τι μπαχαρικά είχε μέσα και στο πόσο νόστιμο ήτανε. Σ΄ αυτό το τελευταίο, μα την πίστη μου, θα συμφωνήσω και 'γω, που για όσους με ξέρουν το να κάνω κοπλιμέντο για κάτι σίγουρα πρέπει να είναι κάτι πολύ σπουδαίο.

Τα άδεια πλέον πιάτα άρχισαν να στοιβάζονται πάνω στους δίσκους για να κατευθυνθούν προς τις βρύσες της κουζίνας. Ο ένας ξάδερφος, που πάντα είχε κλίση προς τη μαγειρική μας έφερε για επιδόρπιο φρούτα με μέλι. Θα μου πείτε, βέβαια, σιγά την μαγειρική. Δεν πειράζει μετράει η σκέψη. Ο παππούς, που καθότανε στην κορυφή του τραπεζιού ως γειραιότερος (είναι αυτά τα εθιμοτυπικά που βαστούν ακόμα στα χωριά) άδραξε την ευκαιρία της αλλαγής φρουράς στα πιάτα και άνοιξε κουβέντα με τον αδερφό μου:

- Θα σου κάνω μιαν ερώτηση, που μπορεί να είναι και χαζή, εγώ αγράμματος είμαι, και θέλω να μου την απαντήσεις εσύ που ξέρεις. Πώς γίνεται και με αυτό το μαραφέτι εδώ (το κινητό εννοούσε) μπορούμε να μιλάμε με τον άλλον που είναι στην Αμερική, στην Γερμανία, μέσα σε δευτερόλεπτα πατώντας ένα κουμπί; Αφού υπάρχουν εκατομμύρια τέτοια μεραφέτια, πώς δεν μπερδεύεται και μιλάω μόνο με σένα, χωρίς να χτυπάει και του διπλανού για παράδειγμα;

Ο παππούς λίγο πολύ πάντα ήξερε τις απαντήσεις αλλά του άρεσε να συζητάει. Για να κάνεις, βέβαια, διάλογο μαζί του έπρεπε να φωνάζεις αρκετά για να ξεσηκώσεις την γειτονιά γιατί δεν άκουγε καλά. Διαβάζει πάρα πολύ και για την ηλικία του έχει πραγματικά απίστευτη μνήμη που πάντα με τρόμαζε, γιατί εγώ ήμουν πάντα τσακωμένος με την μνήμη μου. Μερικοί λένε ότι έχω επιλεκτική μνήμη και δεν θυμάμαι γιατί δεν δίνω πολύ σημασία σε κάποια πράγματα. ΜΑΛΑΚΙΕΣ λέω εγώ. Απλά δεν έχω καλή μνήμη! Στο παρελθόν θυμάμαι είχα χρησιμοποιήσει και κάτι αμπούλες που βοηθούσανε τάχα αλλά τζίφος. Ούτε και το μέλι έκανε δουλειά. Τέλος πάντων, νομίζω ότι η έλλειψη μνήμης με έχει σώσει πάρα πολλές φορές. Νιώθω ευτυχισμένος έτσι! Ο Πατέρας μου πάντα έλεγε ότι ο άνθρωπος ζει πολλά χρόνια γιατί μπορεί και ξεχνάει. Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει αν θα ζήσω λίγα χρόνια αλλά εσένα, μα το Θεό, δεν πρόκειται να σε ξεχάσω ποτέ...

"Η κλήση σας προωθείται λόγω συγκινησιακής φόρτισης - παρακαλώ εισέλθετε και αργότερα..."