Το παγκάκι που συνάντησε την ιστορία...

Ανεβαίνω την Hamidiye οδό με τα πόδια αναζητώντας δεξιά και αριστερά κάποιο απάνεμο αγκυροβόλιο για να ξεκουραστώ. Στην κορυφή του δρόμου αχνοφαίνεται ένα καταπράσινο πάρκο. Επιταχύνω το βήμα και ακριβώς μπροστά μου βρίσκεται ένα παγκάκι. Το οικειοποιούμε σε δευτερόλεπτα. Αφήνω όλη την κούραση και το βάρος μου να κατανεμηθεί ισομερώς πάνω στα ξύλινα στηρίγματα, ενώ ταυτόχρονα δίνω το ελεύθερο στη ματιά μου να παρατηρήσει το χώρο. Το μυαλό παραδίνεται στην άγρια ομορφιά και στην επιβλητικότητα του Μπλε Τζαμιού που δεσπόζει ακριβώς στην ευθεία του βλέμματός μου. Νιώθω μικρός...

Συνειδητοποιώ που βρίσκομαι και αμέσως στρέφω τη ματιά πίσω από την πλάτη μου. Ανακουφίζομαι καθώς αντικρίζω την Αγιά Σοφιά να στέκει πάνω στα βαριά από την ιστορία θεμέλιά της. Νιώθω ακόμα πιο μικρός... Λες και με βάλανε ως Δαυίδ ανάμεσα σε δύο Γολιάθ!

Τώρα στο σούρουπο τα κτήρια και οι δρόμοι φωτίζονται από χιλιάδες λαμπάκια τα οποία δίνουν μία παραμυθένια χροιά στο σκηνικό. Το στόμα έχει στεγνώσει και αποζητά επειγόντως οτιδήποτε που μπορεί να το ανακουφίσει. Τι καλύτερο τέτοια ώρα στην Κωνσταντινούπολη από ένα ζεστό τσάι; Έχω βγάλει ήδη τα παπούτσια καθώς προσπαθώ να βολευτώ καλύτερα στη θέση μου. Σηκώνω το ποτήρι, μυρίζω το τσάι, αφήνω τον ατμό που βγαίνει να ταξιδέψει τη σκέψη μου και κατεβάζω μια δυνατή γουλιά. Ο λαιμός μου αντιδρά από το κάψιμο, αλλά το σώμα έχει ήδη παραδωθεί στην χαλαρωτική δύναμη του ροφήματος. "Αφήστε με εδώ για πάντα...", μουρμουρίζω καθώς με την άκρη των ματιών μου αναζητώ πάντα την Αγιά Σοφιά. Η ανακούφιση συνοδεύεται αυτή τη φορά από ακόμα μια δυνατή γουλιά τσαγιού...

Η Πόλη των αισθήσεων...

Να 'μαστε πάλι έπειτα από αρκετό καιρό. Ελπίζω το ξεκίνημα του 2009 να σας έδωσε πολύ καλύτερα πράγματα από κάθε άλλη χρονιά. Η αλήθεια είναι ότι σας χρωστούσα ένα κειμενάκι από το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, οπότε λέω να το ανεβάσω τώρα. Καλή ανάγνωση και από 'δώ και πέρα θα τα λέμε πιο συχνά (ελπίζω):

"Στη ζωή μου οι πιο μεγάλοι μου ευεργέτες στάθηκαν τα ταξίδια και τα ονείρατα"

Κωνσταντινούπολη... η πόλη που γοητεύει και ενεργοποιεί όλες τις ανθρώπινες αισθήσεις. Οι γεύσεις αναμειγνύονται με τις μυρωδιές και δίνουν μια παραμυθένια αφή στο ταξίδι προς την Πόλη. Άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων μετατρέπονται σε μελισσολόι ζωντανό, κατακλίζοντας τα πλακόστρωτα στενοσόκακα γύρω από την Istiklal.

Σέρνοντας τα βήματα προς όλες τις κατευθύνσεις ξυπνούν εικόνες και μουσικές από την "Πολίτικη Κουζίνα". Πολυπολιτισμικά μπαχάρια οι άνθρωποι που δένουν μαγειρικά, κάτω από την επιβλητική Αγία Σοφία και το Μπλε Τζαμί.

Δεσπόζοντα κτήρια που στη φιλοξενία τους νιώθεις μέρος ενός απέραντου παραμυθιού που αναβιώνει, ως εκ θαύματος, μπρος στα μάτια σου. Γίνεσαι μέρος του όλου, νιώθοντας πραγματικά μικρός, μπροστά στην απεραντοσύνη της ανθρώπινης δύναμης. Παρασυρμένος από το ρυθμό της Κωνσταντινούπολης, παζαρεύεις ακόμα και την ύπαρξή σου!

Τα μόνα παζάρια που δεν πιάνουν είναι με τον καιρό...ο οποίος τις 3 μέρες που είμασταν εκεί έκανε τα πάντα για να κρύψει από τα μάτια των ανθρώπων τα χρώματα της πόλης και να της προσδώσει με το στανιό ένα μουντό και γκρίζο χρώμα. Χαλάλι όμως! Χαλάλι και η γρίπη που αποκτήσαμε ως ενθύμιο από την Πόλη. Βλέπετε, ο πύργος του Γαλατά είναι τόσο ψηλός και απροστάτευτος που βρισκόμασταν σχεδόν σε ανοικτή ακρόαση με τη βροχή. "Μούσκεμα τα κάναμε"! Όμως όπως είναι γνωστό: "ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται"!

Lost in...Samothraki

Φέτος, για ακόμα μια χρονιά, τα βήματά μας αγκυροβόλησαν στο πανέμορφο νησί της Σαμοθράκης. Για τέσσερις μέρες και νύχτες πατήσαμε pause στο χρόνο και απενεργοποιήσαμε τα κινητά μας, τα οποία θα πρέπει να «προωθήσανε» αρκετό κόσμο! Το πράσινο, η δροσιά και τα νερά που κατηφορίζουν από τα βουνά σε κάνουν να πιστεύεις πως βρίσκεσαι εκτός πραγματικότητας. Νιώθεις ολότελα “Lost” μέσα σε ένα άκρως ευλογημένο από τη φύση τόπο. Και επειδή τα λόγια πολλές φορές δεν έχουν τη δύναμη να αναστήσουν τις εικόνες, έκρινα σκόπιμο να μη σας παιδέψω άλλο με παιχνίδια της φαντασίας αλλά αντί γι’ αυτό να σας προσφέρω απλόχερα κάποιες από τις όμορφες στιγμές όπως τις αποτύπωσε ο φωτογραφικός φακός:

(1)

Η Σαμοθράκη είναι τόπος ιδιαίτερα φορτισμένος ενεργειακά, ενώ η περιοχή διαθέτει επιβλητική φυσική ομορφιά που συνοδεύει το τραγούδι των κρυστάλλινων γάργαρων νερών.

(2)

Κατά μήκος του νησιού θα συναντήσετε μια άγρια και παρθένα ομορφιά με πλούσια βλάστηση και υπέροχους μικρούς και μεγάλους καταρράκτες.

(3)

Το πράσινο ολοκληρώνει και αναδεικνύει τους κοφτερούς γκρίζους βράχους, που θα συναντήσετε κατά μήκους των μονοπατιών.

(4)

Φυσικά, κατά τη πορεία σας θα συναντήσετε και πολλά ζώα, κυρίως κατσίκια. Εδώ διακρίνεται δύο τεράστιους βράχους (θαύμα της φύσης) που οι ντόπιοι υποστηρίζουν ότι συμβολίζουν τα κέρατα των συγκεκριμένων ζώων.

(5)

Το μόνο απρόοπτο κατά την παραμονή μας στο νησί ήταν η καταρρακτώδης βροχή που έπεσε την τελευταία νύχτα, γεγονός που μας ανάγκασε να κοιμηθούμε στο αυτοκίνητο και να ξυπνήσουμε σαν τελικό σίγμα «ς»! Εδώ βλέπετε το βουνό Σάος και τον τρόπο με τον οποίο μαγνητίζει τα μαύρα σύννεφα.

(6)

Για όσους το περπάτημα αποτελεί απόλαυση και όχι ταλαιπωρία η Σαμοθράκη είναι μια μοναδική εμπειρία για κάθε επισκέπτη. Πιστέψτε με δεν θα χρειαστείτε τίποτα περισσότερο από μία σκηνή, ένα sleeping bag, μία αιώρα και ένα καλό βιβλίο (μαζί μου είχα την εξαιρετική πραγματικά παρέα του Τομ Ρόμπινς και την Αμάντα, το κορίτσι της γης). Άντε και του χρόνου...