ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΡΩΙ...

Ξύπνησε ήρεμα, αλλά ξαφνικά...Το προηγούμενο βράδυ τον είχε πάρει ο ύπνος χωρίς να προλάβει να ρυθμίσει στο κινητό του την επιλογή αφύπνιση. Ευτυχώς ήταν Σάββατο και αν και είχε μπόλικη δουλειά, δεν ήταν υποχρεωμένος να πάει στο γραφείο.

Όταν άνοιξε τα μάτια του άκουσε τον εαυτό του να συλλαβίζει δυνατά ένα όνομα. Ένα συγκεκριμένο όνομα εδώ και χρόνια..."Νάντια". Σηκώθηκε ανήσυχος και βάδισε προς την κρεβατοκάμαρα. Ήταν εκεί...

Έχει περάσει περίπου ένας χρόνος και κάτι από τότε που η Margrit πήρε την πρωτοβουλία και τη ριψοκίνδυνη απόφαση να βάλει την καριέρα της σε δεύτερη μοίρα και να έρθει Ελλάδα για τον Στέφανο. Κοιμόταν σαν άγγελος. Πραγματικά αυτή η κοπέλα είναι ένα σπάνιο πλάσμα! Δεν είναι μόνο η εξωτερική ομορφιά που τραβάει όλα τα βλέμματα πάνω της, αλλά και η εσωτερική. Έχει μέσα της πάθος και ενθουσιασμό καθώς και μια περίεργη δυναμική να διεκδικεί αυτό που την ελκύει. Όλοι αυτοί οι συνδυασμοί ή φρικάρουν έναν άνδρα και κολλάει πάνω της ή τον φοβίζουν και απομακρύνεται.

...Ή στην ιδιάζουσα περίπτωση του Στέφανου, τον κάνουν να νιώθει τύψεις και να τα βάζει με τον εαυτό του. Έμεινε λίγα ακόμη λεπτά, κοιτάζοντάς την. Βεβαιώθηκε ότι κοιμάται βαριά και δεν είχε ακούσει τίποτα από τις δυνατές φωνές του και ύστερα επέστρεψε στο σαλόνι.

Άραξε στη λαχταριστή, δερμάτινη πολυθρόνα, η οποία τώρα είχε απέναντί της θέα το πάρκο. Το διαμέρισμα του Στέφανου ήταν από τα τυχερά, που μπορούσες ν' απολαμβάνεις για ώρες το πάρκο με τα πεύκα που δέσποζε στη γειτονιά. Το στομάχι του ήταν δεμένο κόμπος, κατάπιε μια γουλιά από το ουίσκι που είχε ξεμείνει στο ποτήρι, αλλά μάταια. Ούτε αυτό κατάφερε να τον λύσει. Ζούσε ακόμη στο όνειρο που τον συνόδευε όλη νύχτα. Ναι! Απίστευτο! Μετά από τόσο καιρό, ίσως χρόνια, κατάφερε να ονειρευτεί πάλι. Ο Στέφανος ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που δεν βλέπουν όνειρα ή το πιο πιθανό βλέπουν, αλλά δεν τα θυμούνται! Μόνο μια περίοδο στη ζωή του θυμάται να βλέπει όνειρα σε τέτοια συχνότητα, απίστευτη για τα δεδομένα του. Ήταν τότε, τα χρόνια που ήταν πραγματικά ευτυχισμένος με τη Νάντια.

Δε θυμόταν λεπτομέρειες από το όνειρο, αυτό που είχε κολλήσει στο μυαλό του ήταν η μορφή της Νάντιας, αλλά η εικόνα της μέσα από τις αναμνήσεις τους. Σαν χθες θυμάται τα πάντα... Από την αρχή της σχέσης τους μέχρι το σήμερα. Αποτελεί τα πάντα για τον Στέφανο όλα αυτά τα χρόνια και ας είναι χώρια, και καταλαβαίνει ότι δυστυχώς εξακολουθεί ν' αποτελεί τα πάντα ακόμη και τώρα. Μετά από όλα όσα έχουν συμβεί. Την πέτυχε αρκετές φορές τυχαία στα ίδια μαγαζιά για ποτό (ευτυχώς ο Στέφανος δε συνοδευόταν). Είναι περίεργο! Ακόμη υπάρχει αυτή η έλξη και είναι δύσκολο να κρυφτεί...δε χρειάζεται να χαιρετηθούν, να μιλήσουν, αρκεί μόνο ν' ανταλλάξουν ματιές...αυτοί οι άνθρωποι πλέον μιλούν με διαφορετικό τρόπο!

"Καλημέρα darling"! Τον προσγείωσε στην καθημερινότητα η γλυκιά φωνή της Margrit, το κορμί της οποίας μέσα σε λίγα λεπτά κουρνιάστηκε στην αγκαλιά του. Παρατήρησε ότι ο Στέφανος δεν βρισκόταν εκεί, το βλέμμα του πλανιόταν αλλού, κάπου ταξίδευε. Η Margrit το είχε μάθει αυτό το βλέμμα, το είχε συναντήσει αρκετές φορές και το είχε δεχτεί. Ήξερε πλέον να το χειρίζεται με το δικό της διακριτικό τρόπο.

- "Θέλεις coffee;", τον ρώτησε.

- "Ε;"

- "Coffee. Do you want?", επανέλαβε.

- "Ναι, ναι", αποκρίθηκε ο Στέφανος.

Κατάλαβε ότι καρφώθηκε και ένιωσε περισσότερο άσχημα για την Margrit και όχι τόσο για τον ίδιο που ήταν εκτεθειμένος απέναντί της. Κι όμως ήξερε βαθιά μέσα του ότι η ιστορία με τη Margrit κάποια στιγμή θα είχε ημερομηνία λήξης. Αυτό που δε φανταζόταν είναι ότι και η ιστορία με τη Νάντια θα είχε προδιαγεγραμμένο τέλος!

Υ.Γ. Ευχαριστώ για τη συνέχεια της ιστορίας την blogger blind alley!

Η Πόλη των αισθήσεων...

Να 'μαστε πάλι έπειτα από αρκετό καιρό. Ελπίζω το ξεκίνημα του 2009 να σας έδωσε πολύ καλύτερα πράγματα από κάθε άλλη χρονιά. Η αλήθεια είναι ότι σας χρωστούσα ένα κειμενάκι από το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, οπότε λέω να το ανεβάσω τώρα. Καλή ανάγνωση και από 'δώ και πέρα θα τα λέμε πιο συχνά (ελπίζω):

"Στη ζωή μου οι πιο μεγάλοι μου ευεργέτες στάθηκαν τα ταξίδια και τα ονείρατα"

Κωνσταντινούπολη... η πόλη που γοητεύει και ενεργοποιεί όλες τις ανθρώπινες αισθήσεις. Οι γεύσεις αναμειγνύονται με τις μυρωδιές και δίνουν μια παραμυθένια αφή στο ταξίδι προς την Πόλη. Άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων μετατρέπονται σε μελισσολόι ζωντανό, κατακλίζοντας τα πλακόστρωτα στενοσόκακα γύρω από την Istiklal.

Σέρνοντας τα βήματα προς όλες τις κατευθύνσεις ξυπνούν εικόνες και μουσικές από την "Πολίτικη Κουζίνα". Πολυπολιτισμικά μπαχάρια οι άνθρωποι που δένουν μαγειρικά, κάτω από την επιβλητική Αγία Σοφία και το Μπλε Τζαμί.

Δεσπόζοντα κτήρια που στη φιλοξενία τους νιώθεις μέρος ενός απέραντου παραμυθιού που αναβιώνει, ως εκ θαύματος, μπρος στα μάτια σου. Γίνεσαι μέρος του όλου, νιώθοντας πραγματικά μικρός, μπροστά στην απεραντοσύνη της ανθρώπινης δύναμης. Παρασυρμένος από το ρυθμό της Κωνσταντινούπολης, παζαρεύεις ακόμα και την ύπαρξή σου!

Τα μόνα παζάρια που δεν πιάνουν είναι με τον καιρό...ο οποίος τις 3 μέρες που είμασταν εκεί έκανε τα πάντα για να κρύψει από τα μάτια των ανθρώπων τα χρώματα της πόλης και να της προσδώσει με το στανιό ένα μουντό και γκρίζο χρώμα. Χαλάλι όμως! Χαλάλι και η γρίπη που αποκτήσαμε ως ενθύμιο από την Πόλη. Βλέπετε, ο πύργος του Γαλατά είναι τόσο ψηλός και απροστάτευτος που βρισκόμασταν σχεδόν σε ανοικτή ακρόαση με τη βροχή. "Μούσκεμα τα κάναμε"! Όμως όπως είναι γνωστό: "ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται"!

Καλή χρονιά bloggers!

Καλή χρονιά σε όλους, με υγεία...όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν! Από αύριο φεύγω για Κωνσταντινούπολη, οπότε θα τα ξαναπούμε από Δευτέρα με λεπτομέρειες και αρκετές φωτογραφίες! Μέχρι τότε...πολλά φιλιά στα μούτρα...

Υ.Γ. Φέτος, το Merry Christmas έγινε Merry Crisis και το Happy new year έγινε Happy new fear!!!

"Για πάντα μαζί..."

Ο Στέφανος γέμισε το ποτήρι με ουίσκι, πρόσθεσε από την κατάψυξη δύο παγάκια και έσυρε τα βήματά του μέχρι τη μεγάλη δερμάτινη πολυθρόνα που κοσμούσε το ευρύχωρο σαλόνι του. Το ρολόι στον τοίχο έδειχνε 1 τα ξημερώματα και ανταπέδωσε την κλεφτή ματιά που του έριξε το «αφεντικό» του. Ο άνθρωπος τελικά είναι ο μεγαλύτερος δυνάστης, σκέφτηκε και συνέχισε να κυνηγάει τα δευτερόλεπτα. Ο Στέφανος κάθισε αναπαυτικά, κρατώντας σφιχτά στα χέρια του το ποτό, ως λάφυρο. Σήκωσε το ποτήρι και ήπιε μια γουλιά. Τότε ήταν που ξεκίνησαν οι θύμησες να σπρώχνουν η μία την άλλη και να βιάζονται να βγουν στην επιφάνεια. Απόψε ήταν ένα από αυτά τα βράδια που η πουτάνα η καρδιά αρχίζει να καίει τόσο πολύ…και πάνω που λες «την πάγωσα», εκείνη αρχίζει και πάλι, χωρίς αιτία και αφορμή…μόνο ένα κοίταγμα…ένα χαμόγελο!
Κράτησε με το ένα χέρι το ποτό του και με το άλλο άνοιξε το πορτάκι του κινητού του. Πήγε στα εισερχόμενα μηνύματα και πάτησε πάνω στο όνομα «Το μωρό μου». Η οθόνη αναβόσβησε και φάνηκε το μήνυμα που του είχε στείλει η Νάντια πριν ένα χρόνο περίπου. Τα είχαν χαλάσει και μετά από τηλεφώνημα του Στέφανου τα ξαναβρήκαν. Η Νάντια του απάντησε στο μήνυμα: «Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό που έκανες τώρα. Είσαι γλύκα. Μου ‘δωσες πίσω τη ζωή που μου πήρες όταν μου είπες ότι θέλεις να χωρίσουμε. Μπορώ και πάλι να γελάω. Κοίτα με! Κοίτα μεεεεεεεε…». Η απάντηση του Στέφανου ήρθε αμέσως και ήταν όπως πάντα λιγότερο εκδηλωτική και πιο ρεαλιστική: «Δεν ξέρω αν είναι το σωστό, όμως ο χρόνος θα το δείξει». Το βράδυ εκείνο είχε τελειώσει με το μήνυμα της Νάντιας, που αυτή τη στιγμή ο Στέφανος σιγοδιάβαζε χωμένος στην πολυθρόνα του: «Μη φοβάσαι τίποτα. Όλα μια μέρα θα γίνουν καλύτερα. Θα το δεις! Σε λατρεύω! Για πάντα μαζί». Για πάντα μαζί…ψέλλισε ξανά, σαν να ξύπνησε από λήθαργο. Το στομάχι του είχε δεθεί κόμπος από ώρα. Πολλές φορές είχε ντραπεί στη ζωή του γιατί έπιανε την ψυχή του να μην τολμάει. Τώρα έβλεπε καθαρά τις θαμπωμένες θύμησες να στερεώνονται, να ανεβαίνουν οι βουλιαγμένες χαρές και οι πίκρες να μετατοπίζονται σε ελαφρότερο αγέρα και τελικά να γίνονται παραμύθι.
- «Αφεντικό;», ψυθίρισε το ρολόι, αλλά κατάλαβε αμέσως ότι ο Στέφανος είχε αποκοιμηθεί στην μεγάλη δερμάτινη πολυθρόνα…


**περισσότερα αποσπάσματα:

http://whiteprophecy.blogspot.com/2007/11/blog-post_25.html
http://whiteprophecy.blogspot.com/2007/06/blog-post_07.html
http://whiteprophecy.blogspot.com/2007/10/margrit.html

ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ...

ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ...

Όλη η Ελλάδα καταδικάζει τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη, από ειδικό φρουρό της αστυνομίας.

Η σφαίρα που έπληξε τον ανυποψίαστο μαθητή είναι σφαίρα που πλήττει όλη τη ΝΕΟΛΑΙΑ, το ΛΑΟ και τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

SIGMUND FROID ΠΕΣ ΑΛΕΥΡΙ...

Σήμερα, οι ψυχοθεραπευτές έχουν καταργήσει τον "μεσαίο χώρο" ψυχολογίας! Τι εννοώ; Ρίξτε μια ματιά γύρω σας και θα διαπιστώσετε ότι οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: Από τη μία είναι εκείνοι οι άνθρωποι που κρύβουν έναν Φρόυντ μέσα τους και βομβαρδίζουν τον συνάνθρωπό τους με ερωτήσεις, στεχεύοντας στην όσο το δυνατό καλύτερη ανάγνωση της ψυχής και της συμπεριφοράς του άλλου. Σπεύδουν να διαβάσουν την συναισθηματική νοημοσύνη του Golleman και κρέμονται από τα χείλη του Χαρδαβέλλα για να βρουν όσο το δυνατόν περισσότερα χαρακτηριστικά στον εαυτό τους κοινά με αυτά των παιδιών Indigo. Τους εντοπίζουμε μέσα από τις εκφράσεις που χρησιμοποιούν συχνά: "καταλαβαίνω πως νιώθεις", "σε διαβάζω σαν βιβλίο ανοιχτό", "το κατάλαβα με την πρώτη ματιά", κ.ά.
Η δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνει τους ανθρώπους εκείνους που είναι κλεισμένοι στον εαυτό τους (ή έτσι νομίζουν), στο καβούκι τους και αδιαφορούν τόσο για τις διαπροσωπικές όσο και για τις ενδοπρωσοπικές "σχέσεις". Και εδώ είναι που φέρουν μεγάλη μερίδα ευθύνης οι ίδιοι οι ψυχοθεραπευτές, διότι πολλές φορές αποπροσανατολίζουν τη μορφή του ρόλου τους. ΕΞΗΓΩ: Οι εκπρόσωποι της επιστήμης της ψυχολογίας, παρακινούμενοι...ποιος ξέρει από ποιους παράγοντες (ίσως βαρεμάρα!), έχουν αναλωθεί πλήρως σε μία λογική-αλόγιστη χρήση φαρμάκων με κατασταλτικό χαρακτήρα. Δείχνουν σημάδια αποστροφής και άρνησης να σηκώσουν στις πλάτες τους το βάρος της ψυχανάλυσης, που χρόνια τώρα κουβαλάνε. Ποια είναι η εύκολη λύση, όταν έρχονται σε επαφή με τον "ασθενή"; ΦΑΡΜΑΚΑ! Φυσικά, η τακτική αυτή φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα, καθώς δεν είναι μία δυναμική διαδικασία η οποία θα βοηθήσει το άτομο να πετάξει τον μανδύα της εσωτερίκευσης (που μπορεί πολλές φορές να ακουμπάει παθολογικές πτυχές) και να βγει ξανά στο φως! Και αφού, βρισκόμαστε στα χωράφια των ψυχοθεραπευτών, δεν θα μπορούσα να μην θίξω την, όπως φαίνεται, γενικευμένη μορφή "συμβουλών" προς τους ασθενείς και οι οποίες έχουν ως μότο τη φράση "ζήσε εσύ και άσε τους άλλους να πεθάνουν". Βομβαρδίζουν τους ασθενείς με προτάσεις που στηρίζονται σε ακραίες τάσεις εγωϊσμού και ωχαδερφισμού (μακριά από τον κώλο μου και όπου θέλει ας είναι). Μάλιστα, χρησιμοποιούν με αρνητικό τρόπο την εξαγωγή συναισθημάτων και την επικοινωνία με συνανθρώπους τους. Πλέον παρατηρείται το φαινόμενο της ευθείας και χωρίς καμιάς συναισθηματικής κάλυψης, απόδοσης της άποψής μας. Οι ασθενείς, με τις παροτρύνσεις των ψυχοθεραπευτών ("πες αυτό ακριβώς που αισθάνεσαι") ντύνουν τις λέξεις χωρίς δεύτερη σκέψη και φυσικά χωρίς να νοιάζονται αν πληγώνουν τον συνομιλητή τους. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο να διαλύονται μακροχρόνιες σχέσεις φιλίας, αγάπης, συγγένειας, κοκ. Υπάρχουν αδέρφια που δεν ξέρουνε τι κάνουνε και πως νιώθουνε τα άλλα τους αδέρφια! Δεν θέλουνε να φορτωθούνε τα προβλήματα των άλλων (ακόμα και του ίδιου τους το αίμα)! Αυτό βέβαια δημιουργεί με στατιστική ακρίβεια τεράστια συναισθηματικά κενά και στις δύο πλευρές. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργούνται-μεταμορφώνονται κενά ρομποτάκια από συναισθήματα, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να περνάνε καλά.

Υ.Γ.1 Δεν αμφισβητώ το γεγονός ότι υπάρχουν ψυχοθεραπευτές, ψυχολόγοι και ψυχίατροι που ασκούν το επάγγελμά τους με ορθό και αποτελεσματικό τρόπο και μάλιστα (μέχρι στιγμής) αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία. Εκφράζω απλά την ανησυχία μου μπροστά στον κίνδυνο μιας ενδεχόμενης συναισθηματικο-κοινωνικής αλλαγής. Ελπίζω και εύχομαι να μη βγω αληθινός.
Υ.Γ.2 Ωστόσο, το πιο δύσκολο και μικρό, ποσοτικά, κομμάτι του πληθυσμού, είναι εκείνο που μπορεί να βρει και να διατηρήσει την ψυχική και συναισθηματική ισορροπία...όχι ουδετερότητα...ισορροπία. Βέβαια, η συζήτηση μπορεί να ανοίξει ανεξέλεγκτα και φυσικά πρόκειται για ένα πολύπλευρο ζήτημα, το οποίο απαιτεί και πολύπλευρες λύσεις. Θα μπορούσα να το επεκτείνω στην αυτογνωσία, στον ρόλο του κοινωνικού περιβάλλοντος (οικογένεια, φίλοι, κ.ά.) και σε πολλά άλλα που θα γεμίζανε ολόκληρο βιβλίο!

Γενιά του Πολυτεχνείου VS Γενιά των 700 ευρώ

Τιμή και Δόξα σε όλους τους επώνυμους και ανώνυμους δημοκράτες πολίτες που δώσαν την ζωή τους για τα ιδεώδη του Πολυτεχνείου.

Αλλά ξέρετε εδώ είμαι για να εκφράζω ελεύθερα την άποψή μου και υπάρχει κάτι που με πειράζει στην πορεία της συγκεκριμένης κατάστασης.... Με πειράζει που βλέπω τους ίδιους ανθρώπους που αγωνίστηκαν με λάβαρο τον νεανικό αυθορμητισμό κατά του φασισμού και υπέρ της ελευθερίας, θρονιασμένους σε μία υπουργική (ή με άλλα αξιώματα) πολυθρόνα! Με κάτι κοιλιές μέχρι το πάτωμα και να τρώνε με χρυσά κουτάλια! Με πειράζει που στην πορεία χάθηκαν οι αξίες, τα οράματα και οι ιδεολογίες!

Η γενιά του Πολυτεχνείου έκανε την επανάστασή της και πέτυχε!
Η γενιά των 700 ευρώ επαναστατεί κάθε μέρα, όμως απέναντί της έχει την τότε γενιά του Πολυτεχνείου!!! Είναι αντιφατικό δεν βρίσκετε; Ιδιαίτερα, αν σκεφτείτε ότι το πρώτο σύνθημα που έβγαινε από τα χείλη των φοιτητών και των άλλων πολιτών ήταν η λέξη "ΨΩΜΙ"!!!