Lost in...Samothraki

Φέτος, για ακόμα μια χρονιά, τα βήματά μας αγκυροβόλησαν στο πανέμορφο νησί της Σαμοθράκης. Για τέσσερις μέρες και νύχτες πατήσαμε pause στο χρόνο και απενεργοποιήσαμε τα κινητά μας, τα οποία θα πρέπει να «προωθήσανε» αρκετό κόσμο! Το πράσινο, η δροσιά και τα νερά που κατηφορίζουν από τα βουνά σε κάνουν να πιστεύεις πως βρίσκεσαι εκτός πραγματικότητας. Νιώθεις ολότελα “Lost” μέσα σε ένα άκρως ευλογημένο από τη φύση τόπο. Και επειδή τα λόγια πολλές φορές δεν έχουν τη δύναμη να αναστήσουν τις εικόνες, έκρινα σκόπιμο να μη σας παιδέψω άλλο με παιχνίδια της φαντασίας αλλά αντί γι’ αυτό να σας προσφέρω απλόχερα κάποιες από τις όμορφες στιγμές όπως τις αποτύπωσε ο φωτογραφικός φακός:

(1)

Η Σαμοθράκη είναι τόπος ιδιαίτερα φορτισμένος ενεργειακά, ενώ η περιοχή διαθέτει επιβλητική φυσική ομορφιά που συνοδεύει το τραγούδι των κρυστάλλινων γάργαρων νερών.

(2)

Κατά μήκος του νησιού θα συναντήσετε μια άγρια και παρθένα ομορφιά με πλούσια βλάστηση και υπέροχους μικρούς και μεγάλους καταρράκτες.

(3)

Το πράσινο ολοκληρώνει και αναδεικνύει τους κοφτερούς γκρίζους βράχους, που θα συναντήσετε κατά μήκους των μονοπατιών.

(4)

Φυσικά, κατά τη πορεία σας θα συναντήσετε και πολλά ζώα, κυρίως κατσίκια. Εδώ διακρίνεται δύο τεράστιους βράχους (θαύμα της φύσης) που οι ντόπιοι υποστηρίζουν ότι συμβολίζουν τα κέρατα των συγκεκριμένων ζώων.

(5)

Το μόνο απρόοπτο κατά την παραμονή μας στο νησί ήταν η καταρρακτώδης βροχή που έπεσε την τελευταία νύχτα, γεγονός που μας ανάγκασε να κοιμηθούμε στο αυτοκίνητο και να ξυπνήσουμε σαν τελικό σίγμα «ς»! Εδώ βλέπετε το βουνό Σάος και τον τρόπο με τον οποίο μαγνητίζει τα μαύρα σύννεφα.

(6)

Για όσους το περπάτημα αποτελεί απόλαυση και όχι ταλαιπωρία η Σαμοθράκη είναι μια μοναδική εμπειρία για κάθε επισκέπτη. Πιστέψτε με δεν θα χρειαστείτε τίποτα περισσότερο από μία σκηνή, ένα sleeping bag, μία αιώρα και ένα καλό βιβλίο (μαζί μου είχα την εξαιρετική πραγματικά παρέα του Τομ Ρόμπινς και την Αμάντα, το κορίτσι της γης). Άντε και του χρόνου...

Το κράτος που παρακολουθείτε είναι μια προσφορά «……» !

Τα πράγματα είναι απλά, οι νέες τεχνολογίες έχουν εντείνει τον κεντρικό ρόλο που παίζει η τηλεόραση στην εκλογική διαδικασία και την ανάγκη που της έχουν οι πολιτικοί για να εκλεγούν. Ο τηλεοπτικός χρόνος πλέον είναι πανάκριβος και το λειτουργικό κόστος των εκστρατειών αυτών απαιτεί τη δαπάνη τεράστιων ποσών που από μόνη της η κρατική χρηματοδότηση δεν είναι σε θέση να καλύψει. Για το λόγο αυτό οι υποψήφιοι που θέλουν να έχουν πιθανότητες επιτυχίας αναγκάζονται να στρέφονται στην ιδιωτική εισφορά δημιουργώντας άτυπες σχέσεις τόσο με τα ΜΜΕ όσο και με τις επιχειρήσεις. Σε αντίθεση με την υποκριτική ηθικολογία των πολιτικών που απλά υποτιμούν τη νοημοσύνη του απλού πολίτη, είναι φανερό ότι το πρόβλημα του μαύρου πολιτικού χρήματος δεν είναι μόνο θέμα συγκεκριμένων ανυπόληπτων προσώπων αλλά ένα δομικό χαρακτηριστικό του ίδιου του κομματικού συστήματος. Ωστόσο, το φαινόμενο της συναλλαγής που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα ανάμεσα στο πολιτικό και στο οικονομικό κεφάλαιο δεν είναι τωρινό αλλά καταγράφεται σε όλες τις φιλελεύθερες καπιταλιστικές κοινωνίες.

Ανήκουμε, λοιπόν, πλέον στην κοινωνία του θεάματος και είναι λογικό μέσα σε αυτή ο δημοκρατικός ανταγωνισμός ανάμεσα στους μνηστήρες της εξουσίας να τείνει να θεατροποιείται! Το κύριο χαρακτηριστικό της μετανεωτερικής επικοινωνιακής δημοκρατίας συνοψίζεται στην προσπάθεια των πολιτικών να διαφημίσουν με κάθε τρόπο την πραμάτεια τους, που αποτελείται, τις περισσότερες φορές, από μία σειρά άχρηστων και αδιάφορων «προϊόντων» που προάγουν. Η επιτυχία της χολιγουντιανής αυτής καμπάνιας φαίνεται να μην στηρίζεται τόσο στις πολιτικές και ιδεολογικές ταυτότητες των κομμάτων αλλά στις δημόσιες σχέσεις, στη δημόσια εικόνα και στη συνεχή δημόσια προβολή. Το χειρότερο ίσως από όλα είναι ότι το ίδιο καθεστώς πλήττει και τις «ανεξάρτητες» φοιτητικές παρατάξεις, οι οποίες θυσιάζουν τις πολιτικές ιδεολογίες τους στο βωμό των εύκολων τρόπων προσέγγισης φοιτητών μέσα από την διοργάνωση εκδρομών στη Μύκονο, μέσα από διάφορα party και τουρνουά ποδοσφαίρου 5χ5! Είναι φανερό ότι η αποδυνάμωση των πολιτικών ιδεολογιών οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη διεύρυνση της αποπολιτικοποίησης. Δεν είναι τυχαίο γεγονός ότι οι έρευνες στην Ελλάδα δείχνουν μια μεταμόρφωση των ενεργών πολιτών σε παθητικούς, αποστασιοποιημένους, απογοητευμένους και αδιάφορους για τη συμμετοχή τους στο πολιτικό παίγνιο. Σε αυτό ακριβώς συνίσταται και η πολιτική κρίση της εποχής μας.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ : )

Το Σάββατο είχα τη διάθεση, μετά από αρκετούς μήνες, να νοικιάσω ένα dvd και να το απολαύσω στο σπίτι με ποπ κόρν και μπίρες. Πήγα, λοιπόν, σε μία μεγάλη και γνωστή αλυσίδα (δεν αναφέρω ονόματα όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά επειδή αυτό που με εκνεύρισε συμβαίνει σε όλα σχεδόν τα dvd club και όχι μόνο στο συγκεκριμένο) και διάλεξα μία ταινία που μου έκανε «κλικ». Για να μη σας κουράσω, σήμερα κατέβηκα στο κέντρο για να επιστρέψω το dvd γιατί η ένδειξη ήταν τριημέρου. Φτάνω στο ταμείο και η κοπέλα μου δίνει την απόδειξη….3,60 ευρώ!@#$%^&*()_+. Τη ρωτάω αν είναι σίγουρη και πληρώνω. Βγαίνω έξω από το μαγαζί με το αίμα να φτάνει στο κεφάλι. Δεν είναι για τα λεφτά, είναι για το γαμώτο. Σκέφτομαι, ότι από τη στιγμή που το internet έχει γίνει αρκετά γρήγορο, οι άνθρωποι που κατεβάζουν ταινίες και μουσική από το διαδίκτυο θα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Το γεγονός αυτό αναμφίβολα θα έχει επηρεάσει αρνητικά και τις δουλειές στα dvd clubs και στα δισκοπωλεία. Μας πρήζουν τα αρχ…. για την πειρατεία που σκοτώνει τη μουσική, τις ταινίες κτλ. Αποφασίζω, λοιπόν, ως prophet, ότι όντως η πειρατεία είναι κάτι που στερεί τον μισθό από κάποιους εργαζόμενους και δεν κατεβάζω από το internet. Θέλω να δω μια ταινία και αντί για να με ευχαριστήσεις και να μου δώσεις ένα κίνητρο να έρχομαι στο μαγαζί σου, με τσεκουρώνεις και από πάνω; Πώς ζητάς από τον άλλον να νοικιάζει τις original ταινίες όταν τις χρεώνεις 3,50 ευρώ; Είναι σαν τον κοροϊδεύεις! Σαν να τον σπρώχνεις στην πειρατεία! Έτσι είσαι λοιπόν; Ωραία και ‘γώ από αύριο θα κατεβάζω από το internet μέχρι να καταλάβεις να σέβεσαι τον πελάτη!

…ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Είναι ένα καλοκαιρινό βράδυ Σαββάτου, εκεί γύρω στις 8. Ο μπαμπάς Βασίλης παρακολουθεί τις ειδήσεις στην τηλεόραση, ενώ η μαμά Κατερίνα ετοιμάζει το φαγητό στην κουζίνα. Ο εξάχρονος Μιχάλης καταβαίνει την εσωτερική σκάλα με προσοχή και πλησιάζει με σοβαρό ύφος τον Βασίλη.
- Μπαμπά, θέλω να σου πω κάτι.
- Τι είναι αγόρι μου; Σε ακούω.

Ο Βασίλης κλείνει αμέσως την τηλεόραση από το τηλεκοντρόλ και γυρνάει προς το μέρος του μικρού Μιχάλη.

- Μπαμπά, έχω βαρεθεί τη ζωή μου εδώ μέσα…(σιωπή)…θέλω να πάω διακοπές…μόνος μου.

Η Κατερίνα που ψιλοάκουγε από την κουζίνα πλησίασε προς το μέρος τους.
- Άκουσα καλά Μιχάλη, θέλεις να πας μόνος σου διακοπές;
- Ναι μαμά.
- Είσαι σίγουρος γι’ αυτό; Το σκέφτηκες καλά;
- Ναι μαμά.

Ο Βασίλης κοιτάζει κλεφτά την Κατερίνα και με γρήγορες ματιές αποφασίζουν να δεχτούν το αίτημα του γιου τους.

- Εντάξει, λοιπόν, αφού το θέλεις τόσο πολύ μπορείς να πας. Ανέβα πάνω να ετοιμάσεις τη βαλίτσα με τα πράγματά σου, όσο εγώ θα σου ετοιμάζω μερικά σάντουιτς για το δρόμο.

Έτσι, ο Μιχάλης ανέβηκε τρέχοντας αυτή τη φορά τη σκάλα και γεμάτος χαρά άρχισε να διαλέγει τα πράγματα που θα έπαιρνε. Σκαρφάλωσε στην καρέκλα και πατώντας σχεδόν στις μύτες των ποδιών κατάφερε να κατεβάσει τη βαλίτσα του. Την άνοιξε και άρχισε να πετάει μέσα ότι έβρισκε μπροστά του. Αφού τη γέμισε με παιχνίδια και ρούχα, ξεκίνησε να τη σέρνει στα σκαλιά. Ο Βασίλης και η Κατερίνα τον περίμεναν ήδη στο σαλόνι που οδηγούσε προς την εξώπορτα.
- Είσαι έτοιμος;
- Ναι μπαμπά.
- Έλα να σου βάλω στη βαλίτσα και τα σάντουιτς που σου ετοίμασα.
- Ευχαριστώ μαμά.
- Α ναι, παραλίγο να το ξεχάσω. Μήπως χρειάζεσαι να σου δώσω χρήματα;
- …(χρήματα, βέβαια, πώς δεν το είχε σκεφτεί)…ναι μπαμπά, θέλω, σ’ ευχαριστώ.
- Πόσα θέλεις να σου δώσω;
- …(σκέψη)…10 ευρώ.
- Εντάξει. Για να δω…ορίστε 10 ευρώ.

Ο Μιχάλης έσφιξε μέσα στην παλάμη του το χερούλι από τη βαλίτσα και ξεκίνησε να φύγει. Αφού αποχαιρετιστήκανε, ο Βασίλης άνοιξε την πόρτα και ο μικρός Μιχάλης κατέβηκε τα σκαλιά του σπιτιού. Η πόρτα πίσω του έκλεισε και εκείνος έμεινε μόνος του στο σκοτάδι. Την ίδια στιγμή η Κατερίνα και ο Βασίλης πήραν θέση μπροστά στο παράθυρο που έβλεπε στον κήπο.
- Πόσο λες να κρατήσουν οι διακοπές του;
- Πάω στοίχημα ότι σε λίγα λεπτά θα απολαμβάνει ξανά τα παιχνίδια στο δωμάτιό του.
- Από μικρός φαινότανε «επαναστάτης».
- Δεν ξέρω Κατερίνα αλλά τούτος εδώ ο νεαρός μου θυμίζει τα νιάτα μου. Πόσες φορές δεν το ‘σκαγα από το σπίτι για να βρω την ελευθερία μου; Οι γονείς μου ανησυχούσαν πολύ. Πάντα όμως γυρνούσα πίσω μετανιωμένος και με μεγαλύτερη αγάπη γι’ αυτούς.

Στον κήπο, ο Μιχάλης είχε κάνει ήδη διστακτικά λίγα βήματα μπροστά και καθόταν τώρα επάνω σε ένα τσιμεντένιο τοιχάκι. Αφήνοντας κάτω τη βαλίτσα του, κοίταξε τον σκοτεινό και άδειο δρόμο, έβαλε το προσωπάκι του μέσα στις παλάμες και ξέσπασε σε κλάματα. Τη στιγμή εκείνη αισθάνθηκε ένα χέρι να τον ακουμπάει στην πλάτη. Πάγωσε! Γύρισε φοβισμένος και … με έναν αναστεναγμό ανακούφισης σκαρφάλωσε στην αγκαλιά των γονιών του. Δεν βγήκε από ‘κεί παρά μόνο όταν έπρεπε να πάει για ύπνο.

Η αδελφή του η Μαρίνα, που ήταν μόλις τριών ετών, δεν είχε καταλάβει το παραμικρό. Μόλις η Κατερίνα έσβησε το φως και τους καληνύχτισε, ο Μιχάλης σηκώθηκε αργά αργά από το κρεβάτι και πλησίασε την αδερφή του.
- Σου υπόσχομαι πως κάποια μέρα θα σε πάρω και θα πάμε μαζί διακοπές…μόνοι μας.

Της έδωσε ένα φιλί και επέστρεψε στο κρεβάτι του. Δεν έβλεπε την ώρα να κοιμηθεί. Ήθελε βλέπετε να ονειρευτεί τις μελλοντικές διακοπές τους.

Υ.Γ. Ευχαριστώ πολύ τον Φ. για την ιδέα της καλοκαιρινής αυτής ιστορίας.

ΘΕΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ 'ΡΘΩ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΩ...

Είναι φορές που θαρρώ ότι κάποια πράγματα συμβαίνουν για να δούμε τις πιθανές αντιδράσεις αλλά και τις συνέπειες των πράξεων εκείνων που επιλέξαμε να πραγματοποιήσουμε!!!
(...ξαναδιαβάζοντας το παραπάνω μπερδεύτηκα κι εγώ ο ίδιος για το τι θέλω να πω!!! Για να το ξαναπάρω, λοιπόν, από την αρχή...)

Είναι φορές που θαρρώ πώς ετούτη 'δώ η ζωή είναι μια πρόβα τζενεράλε για την επόμενη που ενδεχομένως θα 'ρθεί ή μπορεί και όχι (δεν το προσεγγίζω το θέμα θρησκευτικά). Μπλεκόμαστε συνεχώς σε νέες καταστάσεις και προσπαθούμε να βρούμε τον καλύτερο τρόπο αντιμετώπισης, χωρίς βέβαια να το πετυχαίνουμε πάντα. Μη μου πείτε ότι δεν μουρμουρίσατε ποτέ: "Αχ, ρε γαμώτο, και τι δεν θα ΄δινα να μου ξανατύχαινε από την αρχή αυτή η ευκαιρία". Φαντάζεστε, λοιπόν, το συγκεκριμένο πέρασμά μας από τη γή να μην είναι τίποτα άλλο από μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δούμε ποιοι είμαστε, ποιες είναι οι δυνατότητές μας, τα όριά μας και οι αντοχές μας; Έτσι, στην "δεύτερη ζωή" θα γνωρίζουμε πολύ καλύτερα τον εαυτό μας, χωρίς να χρειαστεί να καταναλώσουμε άλλη μισή ζωή για να τον ανακαλύψουμε!!!

Υ.Γ. Το θέμα είναι να καταλάβουμε ποια από τις δύο ζωές διανύουμε τούτη εδώ τη στιγμή! Διότι αν είναι η πρώτη, πάει κι έρχεται, αλλά αν είναι η δεύτερη την κάτσαμε την βάρκα...τώρα που κάψανε τα δάση, ούτε τα βουνά μπορούμε να πάρουμε!

...ΤΟΤΕ ΑΝΤΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙΣ ΜΙΑ ΖΩΗ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΗ ΣΤΕΡΗΣΕΙΣ!!!

Όλοι λένε ότι η αιμοδοσία είναι το πιο απλό πράγμα και ότι το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να «χαρίσεις» 10 λεπτά από το χρόνο σου. Ε, λοιπόν, διαφωνώ διότι η διαδικασία της αιμοδοσίας είναι πολύ σημαντική και ως τέτοια θα πρέπει να λαμβάνεται με πολύ υπεύθυνο και σοβαρό τρόπο. Είναι μία διαδικασία, η οποία αν δεν τηρηθεί κατά γράμμα, τότε αντί να σώσεις μια ζωή, μπορεί να τη στερήσεις! Στο Ελλαδιστάν, δυστυχώς, οτιδήποτε προσπαθεί να εφαρμοστεί, κάπου στην πορεία χάνει το στόχο του. Μην νομίζετε ότι τα λάθη (ζωής) στην εθελοντική αιμοδοσία είναι λίγα (στην Ελλάδα έχουν παρατηρηθεί ουκ ολίγες φορές μολύνσεις και επιπλοκές, κυρίως από αμέλεια, αδιαφορία ή έλλειψη γνώσης της σωστής διαδικασίας και ειδικά της προετοιμασίας).

Ας ξεκινήσουμε από την ενημέρωση που είναι και η πιο σημαντική. Το ξέρατε εσείς ότι αν έχεις τρυπήσει το αυτί σου δεν μπορείς να δώσεις αίμα για διάστημα που αγγίζει τους 6 μήνες (νομίζω); Εσείς μπορεί να το ξέρετε, όμως πιστεύετε ότι το ξέρουν οι περισσότεροι; Τέτοιες σημαντικές προϋποθέσεις ισχύουν και για κάποιο πρόσφατο tattoo που πιθανόν να έχουμε κάνει, για θεραπεία με αντιβίωση, για κάποια εργασία στα δόντια και ένα σωρό άλλα πράγματα. Για το καθένα φυσικά απαιτείται και ο ανάλογος χρόνος αναμονής για να δώσεις αίμα. Βλέπουμε συχνά αφίσες για επικείμενες εκδηλώσεις εθελοντικής αιμοδοσίας αλλά πουθενά δεν αναγράφονται οι όροι και οι προϋποθέσεις συμμετοχής. Και μη μου πείτε ότι θα υπάρχει εκεί συνεργείο που θα ενημερώνει τον κόσμο που επιθυμεί να δώσει αίμα, γιατί το μόνο που γίνεται (όχι πάντα αλλά τις περισσότερες φορές) είναι να σου δίνουν ένα ερωτηματολόγιο και να σου μετράν την πίεση. Στο ερωτηματολόγιο γίνεται σφαγή γιατί εκεί μας πιάνει ο κλασικός ωχαδερφισμός μας. Διαβάζουμε την ερώτηση αν έχουμε πάρει παυσίπονο τις τελευταίες μέρες και ενώ μπορεί την ίδια μέρα να έχουμε πάρει για παράδειγμα Depon λέμε την ατάκα «έλα μωρέ τώρα, σιγά το Depon, τι πειράζει;» και φυσικά σημειώνουμε αρνητικά στο χαρτί!!! Αυτή είναι η ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, δεν αλλάζει και δεν διαμορφώνει εύκολα συνείδηση! Και συνείδηση της χρησιμότητας του αίματος, δυστυχώς, αποκτά μόνο όταν θα βρεθεί ο ίδιος ή κάποιο συγγενικό/φιλικό πρόσωπο σε άμεση ανάγκη. Μόνο τότε θα τρέξει και θα δώσει αίμα. Μέχρι τότε όμως μπαίνουμε όλοι μαζί στη λογική ότι θα είμαστε μια ζωή αρτιμελείς, υγιείς και ότι όλα θα συμβούν μόνο μέχρι τη διπλανή πόρτα και ποτέ στη δική μας. Σκεφτείτε μόνο πόσες φορές παρκάρουμε σε αναπηρικές θέσεις για parking, με τη λογική ότι όσο ζούμε ποτέ δεν θα αποκτήσουμε το «προνόμιο» να καθίσουμε σε αναπηρική καρέκλα. Ενώ πάνω στα πακέτα τσιγάρων αναγράφεται με σαφήνεια ότι το κάπνισμα σκοτώνει, ενώ έχουμε χάσει σχεδόν όλοι μας συγγενή ή φίλο από καρκίνο στα πνευμόνια, εμείς συνεχίζουμε ατάραχοι να καπνίζουμε γιατί νομίζουμε ότι είμαστε άτρωτοι και κατά έναν περίεργο τρόπο φοράμε την μαγική μπέρτα που μας κάνει αόρατους στην αρρώστια. Όλα αυτά βέβαια μέχρι ο ιός, ο οποιοσδήποτε ιός, να λύσει αυτά τα μάγια!

Έπειτα, ο Έλληνας έχει μάθει όταν δίνει κάτι να παίρνει και αντάλλαγμα. Είναι έτσι φτιαγμένο το DNA του. Του ζητάς κάτι, ακόμα και το πιο απλό και σου απαντάει «κι εγώ τι θα κερδίσω;». Ίσως, λοιπόν, και στην αιμοδοσία να χρειάζεται ένα κίνητρο (π.χ. κάποιες μέρες άδειας από τη δουλειά). Μα θα μου πείτε ότι έτσι καταρρίπτεται η έννοια του «εθελοντισμού» και θα έχετε δίκιο, αλλά είπαμε ότι θα πρέπει με οποιονδήποτε τρόπο να ταρακουνήσουμε τον κόσμο και να τονίσουμε την ανάγκη που έχει η χώρα μας για αίμα. Στο στρατό, κάθε χρόνο, συγκεντρώνονται ικανοποιητικές ποσότητες αίματος (ίσως είναι από τις μοναδικές φορές που ο στρατός επιτελεί κοινωνικό έργο) και δεν είναι τυχαίο ότι εκεί οι δότες/φαντάροι επιβραβεύονται με τιμητική άδεια από την εκάστοτε μονάδα. Πιστέψτε με είναι ένας πολύ καλός λόγος για να δώσεις αίμα!

Γι’ αυτό σας λέω, ότι στη χώρα που ζούμε ακόμα και τα πιο απλά και αυτονόητα πράγματα γίνονται περίπλοκα. Η προσέγγιση είναι το παν και οι νέοι άνθρωποι έχουν…έχουμε τη δύναμη και τη θέληση να κάνουμε πολλά…

ΕΠ...ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

Χρόνια πολλά σε όλους...ή αν προτιμάτε λίγα και καλά! Τώρα, αν είναι πολλά και καλά, τόσο το καλύτερο! Είχαμε δεν είχαμε τα καταφέραμε...Τον αναστήσαμε και φέτος...και από Δευτέρα κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Ξανά στον καθημερινό μας αγώνα μπας και του χρόνου τέτοια περίοδο γιορτάσουμε τη δική μας "ανάσταση"! Καλό κουράγιο σε όλους μας αδέλφια...Α και για να μην το ξεχάσω, να θυμάστε ότι αν δεν σπάσετε αυγά (οχι πασχαλιάτικα) ομελέτα δεν γίνεται ------->