Sunday, January 20, 2008

ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΣΑΝ ΤΟ ΧΘΕΣΙΝΟ...

Αφήνω το κεφάλι μου να ακουμπήσει απαλά πάνω σε δύο μαξιλάρια, το ένα τοποθετημένο οριζόντια, το άλλο κάθετα. Από μικρό παιδί χρησιμοποιώ χαμηλό μαξιλάρι, ίσως για να μένω προσγειωμένος όταν πετάω στον κόσμο των ονείρων. Απόψε όμως είναι διαφορετικά...απόψε δεν θέλω ακόμα να κοιμηθώ. Λέω στον Μορφέα ότι η κλήση του προωθείται και βουλιάζω στο ψηλό, διπλό μαξιλάρι μου. Βγάζω τις κάλτσες μου και τις αφήνω στο πάτωμα. Αναρωτιέμαι πώς λίγα κομμάτια υφάσματος μπορούν να στηρίζουν στις θηλειές τους ολόκληρο άνθρωπο! Ξαπλώνω και νιώθω μηχανικά τα χέρια μου να με σκεπάζουν πριν κρυώσω. Τα κουβαλάω βλέπετε 26 χρόνια και μάθανε να με φροντίζουν. Το πάπλωμα και η μπλε κουβέρτα βρίσκονται τώρα ακριβώς από πάνω μου προσπαθώντας να γίνουν ένα με το κορμί μου, το σώμα μου, την ψυχή μου, το είναι μου. Νιώθω την θερμοκρασία του σώματός μου να διαχέεται μέσα από τα σκεπάσματα.
Ρίχνω μια γρήγορη ματιά στο δωμάτιο και συνειδητοποιώ ότι η μοναδική παρέα που έχω είναι το παλιό κίτρινο λαμπατέρ που όπως φαίνεται κάνει και αυτό με τη σειρά του τη δική του συντηρητική επανάσταση. Δεν μου ρίχνει ούτε μια ματιά. Είναι σαν να αγνοεί την παρουσία μου. Έχει το κεφάλι του γυρισμένο από την άλλη μεριά και ρίχνει το φωτεινό του βλέμμα στην εικόνα του Χριστού που είναι καρφωμένη στον βόρειο τείχο του δωματίου. Το χέρι αναλαμβάνει και πάλι πρωτοβουλία και πριν προλάβει το μυαλό να δηλώσει αντίρρηση, πατάει το μεγάλο κουμπί που βρίσκεται στα δεξιά του ραδιοφώνου. Το dust in the wind γεμίζει το χώρο του δωματίου. Σέβομαι την απαίτηση του τραγουδιού και γίνομαι σκόνη στον άνεμο. Παρασύρομαι μαζί με τους άλλους κόκκους άμμου που χορεύουν μπροστά στα μάτια μου. Δεν ξέρω μέχρι που μπορώ να φτάσω, δεν ξέρω αν η φυσική μου κατάσταση είναι καλή γι' αυτό το ταξίδι. Εκείνο που ξέρω είναι ότι ποτέ δεν είναι αργά για να φτάσει κανείς στο τέλος της αγάπης. Αγάπη...χχμμμμμ μια λέξη που κοντεύει να ξεχαστεί. Κι όμως θα έπρεπε να αποτελεί την πυγολαμπίδα της ζωής, τον φάρο που θα μας δείχνει τον δρόμο προς την κοντινότερη στεριά. Σαν ναυαγός κι εγώ χάνομαι στην χαρά της επιστροφής...καληνύχτα!...zzzzzzzzzz...

6 comments:

KitsosMitsos said...

Ένα όμορφο κομμάτι μια γλυκιά στιγμή σε τι σκέψεις σε οδηγεί... Μεγαλείο και μυστήριο ταυτόχρονα.

Dream_Rider said...

Αγαπημένο, όσο και απαισιόδοξο τραγούδι.. Ελπίζω να ξύπνησες με το "Beautiful Day"..

ΑΦΡΟΔΙΤΗ said...

ΔΥΣΚΟΛΗ ΒΡΑΔΙΑ Ε...
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΟΥ Κ ΠΟΥ...
ΦΟΒΕΡΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΠΑΝΤΩΣ ΓΙΑ ΝΑ "ΤΥΛΙΞΕΙ" ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ!!!ΑΝΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΛΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΝΑΥΑΓΕ ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΟΝ ΦΑΡΟ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΑΣ...ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΑΝΟΙΧΤΟΣ :)

prophet81 said...

@kitsosmitsos έτσι είναι τα τραγούδια!Μέσα σε τρία λεπτά μπορούν να σε κάνουν να ερωτευτείς, να χωρίσεις, να θυμηθείς, να ονειρευτείς, να απογοητευτείς, να βρίσεις και ένα σωρό άλλα πράγματα. Αυτή είναι η μαγεία ;)

prophet81 said...

@dream_rider που πετάς εσύ αγόρι μου τόσο καιρό; Το πρωί ξύπνησα με Ματιάμπα και το τραγούδι: "είμαι καλά και σ' αγαπώ απόψε άνοιξα πανιά και χω μαζί μου τον καιρό"! Να τα λέμε συχνότερα!

prophet81 said...

@αφροδίτη ευχαριστώ! Ίσως να τα πούμε κάποια στιγμή σε μια από τις επόμενες περιπλανήσεις μου!