ΖΗΣΑΝΕ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ HARRYΤΕΡΑ!!!

Μάπα το καρπούζι τελικά! Ο Harry ζει και βασιλεύει και τον καταναλωτή κυριεύει! Όχι μόνο δεν πεθαίνει αλλά αφήνει και ανοιχτό το ενδεχόμενο για ακόμα ένα βιβλίο σε μερικά χρόνια, με πρόσχημα πάντα την λαϊκή απαίτηση!!! Αποκλείεται; Ναι, καλά, έτσι λέγαμε και για τον άρχοντα των δαχτυλιδιών και βγήκαμε ψεύτες καθώς πριν ένα μήνα περίπου κυκλοφόρησε το βιβλίο "Τα παιδιά του Χούριν"!

Όπως και να έχει το πράγμα, η μέρα για ακόμα μια φορά με βρίσκει πίσω από ένα ταμείο να προσφέρω τον Χαρούλη μαζί με μία δίμηνη σύνδεση forthnet δώρο και φυσικά φορώντας το καλύτερο χαμόγελό μου!

Καλημέρα σε όλους...

"Ταξιδεύει τώρα ο Χαρούλης", μου ψιθύρισε η συνάδελφος Γ. στο αυτί, σχεδόν συνωμοτικά. Αν είχε διαπράξει φόνο δεν θα ήταν τόσο σκοτεινή η ατμόσφαιρα όσο τώρα!

Όσοι αναρωτιέστε ποιος είναι ο Χαρούλης, σας ενημερώνω ότι πρόκειται για τον Harry Potter, ο οποίος αυτή τη στιγμή που γράφω το άρθρο βρίσκεται στα φορτηγά των εταιρειών μεταφορικής ανά την Ελλάδα και τον κόσμο. Όλα τα βιβλιοπωλεία, και δυστυχώς και εμείς που δουλεύουμε σ' αυτά, βρισκόμαστε σε "επιστράτευση". Όλα είναι έτοιμα για τη στιγμή που ο Harry θα πάρει τη θέση του στο κεντρικότερο σημείο της βιτρίνας.

Μέχρι να γίνει όμως κάτι τέτοιο το κλίμα είναι εντελώς σκοταδιστικό, βρισκόμαστε στα οχυρώματα και περιμένουμε να σκάσει η "βόμβα". Η μόνη πληροφόρηση - προειδοποίηση είναι να μην αποκαλύψουμε τίποτα για το βιβλίο (λες και ξέρουμε κάτι), να μην το βγάλουμε στην βιτρίνα πριν τις 9 το πρωί του Σαββάτου, να μην το πουλήσουμε πριν τις 9, να το κρύψουμε καλά στις κούτες που είναι μέσα το βιβλίο και γενικώς να μην αναπνέουμε γιατί θα κινηθεί η εκδοτική εταιρεία δικαστικώς εναντίων μας! Αυτές οι αποφάσεις έρχονται από το Λονδίνο και ισχύουν για όλους (βέβαια η ώρα πώλησης είναι διαφορετική σε κάθε χώρα). Η μόνη διαφορά στην Ελλάδα είναι ότι το βιβλίο θα είναι προς πώληση μετά τις 2 τα ξημερώματα μόνο στα βιβλιοπωλεία των αεροδρομίων. Πολύ πιθανόν να ισχύουν κάποιες διεθνείς συμβάσεις για τα συγκεκριμένα καταστήματα.

Νιώθω να βρίσκομαι κάπου στον Μεσαίωνα με τόση "μαγεία" γύρω μου!

Οι κρατήσεις των βιβλίων ξεκίνησαν σχεδόν 1 μήνα πριν και είναι αρκετές για να με κάνουν να προβληματίζομαι. Γιατί όλο αυτό το πανηγύρι; Για ένα παιδάκι με γυαλιά; Και μάλιστα για ένα βιβλίο γραμμένο στην αγγλική γλώσσα; Τα περισσότερα παιδιά που ήρθανε να παραγγείλουνε το βιβλίο ήταν γύρω στα 10! Αμφιβάλλω αν θα καταλάβουν το βιβλίο. Ή μήπως θα περάσουν όλο το καλοκαίρι τους παρέα με ένα λεξικό;

Πληροφοριακά το βιβλίο αυτό θα κυκλοφορήσει σε τρεις διαφορετικές εκδοχές: για ανήλικες, για ενήλικες και μία special edition. Με λίγη υπομονή μέχρι τις 3 Νοεμβρίου θα έχουμε και την ελληνική έκδοση.

Νομίζω ότι η τεράστια διαφημιστική καμπάνια έκανε τη δουλειά της με τον καλύτερο τρόπο για ακόμα μια φορά. Ο καταναλωτής μπλέχτηκε για τα καλά στον ιστό της αράχνης που λέγεται marketing.

Αχ πότε θα καταλάβουμε επιτέλους ότι κανένας δεν μπορεί και δεν πρέπει να παίζει με τις αγοραστικές μας δυνάμεις και τα θέλω μας. Εμείς είμαστε εκείνοι που ρίχνουμε τις τιμές, που διαμορφώνουμε την αγορά, που ανεβάζουμε ή κατεβάζουμε στο λεπτό τον εκάστοτε Χάρυ. Αχ καημένα προβατάκια μου, αύριο σαν καλός τσομπάνος θα σας ξεναγήσω στον "όμορφο" κόσμο του Harry Potter και το βράδυ, αφού θα έχετε νιώσει ολοκληρωμένοι από την αγορά σας, θα σας παω σιγά σιγά στο μαντρί σας για ύπνο...zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz!

ΥΓ: Επειδή μ' αρέσει να είμαι λιγάκι ζαβολιάρης, θα κάνω πάλι την κουτσουκέλα μου. Αύριο το πρωί μόλις ξεκινήσει επίσημα η πώληση του βιβλίου, θα γράψω στο συγκεκριμένο blog το τέλος του Harry Potter. Γουστάρετε ε; Και 'γώ. Οπότε τα λέμε αύριο. Μέχρι τότε, πολλά φιλιά στα μούτρα...

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ "ΧΡΟΝΟ"...

Με αφορμή κάποιες συζητήσεις που έκανα πρόσφατα με φίλους για τον ελεύθερο χρόνο, σκέφτηκα να γράψω ένα άρθρο για το συγκεκριμένο πολύ σημαντικό θέμα. Σε μερικούς ίσως να ξενίζει αυτή η αναφορά διότι πιστεύουν με πάθος ότι έχουν σημαντικότερα προβλήματα να αντιμετωπίσουν, όπως το οικονομικό αδιέξοδο, την πολιτική παρακμή και την αύξηση της ανεργίας.

Ήδη τους ακούω να δηλώνουν με ιδιαίτερη έμφαση ότι "δεν προλαβαίνουν να κάνουν τίποτα" ή ότι "δεν έχουν καθόλου χρόνο". Είναι αλήθεια ότι ο ελεύθερος χρόνος έχει γίνει πλέον μία φαντασίωση και μία αυταπάτη. Γι' αυτό και πολύ συχνά ο όρος "ελεύθερος" εμφανίζεται εντός εισαγωγικών ή αντικαθίσταται από τους όρους "διαθέσιμος", "αδέσμευτος", κ.ά.

Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι οι περισσότερες δραστηριότητες του ελεύθερου χρόνου συνδέονται άμεσα με τη μαζική κουλτούρα, το καταναλωτικό φαινόμενο, όπως επίσης και ότι το 90% των παραβατικών συμπεριφορών πραγματοποιούνται στη διάρκεια αυτού του χρόνου;

Εκείνο που θέλω να πω (πριν κατηγορηθώ ότι είμαι ενάντια του ελεύθερου χρόνου) είναι ότι ο απελευθερωμένος χρόνος από την εργασία, που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι τον κατέκτησαν με σκληρούς αγώνες, δεν αφιερώνεται σε αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες με πρώτο τον Αριστοτέλη ονόμαζαν "σχόλη", δηλαδή στην πολιτική συμμετοχή, στην καλλιέργεια του πνεύματος ή σε "υψηλού" περιεχομένου πολιτιστικές δραστηριότητες. Μια σχόλη, δηλαδή, που να συνδυάζει την ελευθερία με τη σοφία!

Σας ευχαριστώ που, θυσιάζοντας ένα μέρος του ελεύθερου χρόνου σας, διαβάσατε το συγκεκριμένο άρθρο!!!

ΑΝ (ΔΕΝ) ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΚΟΚΚΑΛΑΚΙ ΤΗΣ ΝΥΧΤΕΡΙΔΑΣ...

Φωτογραφίες της τελευταίας στιγμής (κυριολεκτικά)!!!

...καλοκαιράκι και ο καιρός σέρνει τα βήματά σου προς τις κοντινότερες παραλίες. Εκεί, λοιπόν, που έχεις "χυθεί" στην ξαπλώστρα και πίνεις το φραππεδάκι σου, σου έρχεται η φλασιά να κάνεις μια βουτιά στη θάλασσα, εξασκώντας παράλληλα και τις θαλάσσιες αθλητικές δραστηριότητες που σου προσφέρονται...Είσαι σίγουρος γι' αυτό που πας να κάνεις;

...την ψιλιάζεσαι τη δουλειά ότι κάτι δεν πάει καλά και αφού γλιτώνεις την τελευταία στιγμή από τα σαγόνια του καρχαρία (νούμερο 6), στρέφεσαι στα σπορ της ξηράς που κρύβουν λιγότερους κινδύνους. Έτσι λες ε;

...αναρωτιέσαι μήπως φταίει στο φινάλε η Ελλάδα και έτσι κλείνεις εισητήρια με το τραίνο να φύγεις για Ισπανία. Μάλλον δεν ήταν και η καλύτερη επιλογή ε;

...είσαι τυχερός και τη γλιτώνεις με μώλωπες και μερικά σπασμένα κόκκαλα. Το μικρό αεροπλάνο σε παίρνει από τον τόπο του δυστυχήματος και σε μεταφέρει προς το νοσοκομείο. Σιγά μην έφτανες τόσο εύκολα!

...μετά από αρκετές περιπέτειες και μεγάλη κούραση βρίσκεσαι στην πόλη της Βαρκελώνης και παρακολουθείς με έκσταση τις ταυρομαχίες που βρίσκονται σε εξέλιξη στους δρόμους της ισπανικής πόλης. Ήρθε η ώρα να μαζέψεις υλικό για να δείξεις στους φίλους σου πώς πέρασες στην Ισπανία. Στέκεσαι, παίρνεις πόζα και...

...μάλλον ο ταύρος θα πίστευε στον έρωτα με την πρώτη ματιά!!! Ο σοφός λαός λέει "αν έχεις τύχη διάβαινε..." και αν δεν έχεις τότε...

Μην φτάνετε στα άκρα για λίγες διακοπές!!!

Ευχαριστώ την φίλη μου Α. για το φωτογραφικό υλικό.

ΣΤΗΝ ΞΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ...

...τα κορίτσια που καθόντουσαν στο παγκάκι φαίνεται να ξέχασαν κάποια χαρτιά. Σκέφτομαι να τρέξω να τους τα δώσω αλλά...δε βαριέσαι, μάλλον θα τα άφησαν γιατί δεν τα χρειάζονται ή γιατί έτσι δεν θα χρειαστεί να μετακινηθώ από την καρέκλα μου. Ο δρόμος το μόνο που δεν νιώθει σήμερα είναι η μοναξιά. Τον ποδοπατούν συνεχώς. Άραγε να μπορεί να καταλάβει αν το βάρος που νιώθει είναι από άνθρωπο ή από αυτοκίνητο; Ξέρει να κάνει αυτή τη διαφοροποίηση ή γι' αυτόν είμαστε όλοι ίδιοι; Τον αφουγκράζομαι να βαρυγκομάει από τη ζέστη...ακούω να προσεύχεται για λίγη βροχή. Ο καιρός αναποφάσιστος κι αυτός , τη μια πάει να του κάνει το χατίρι και την άλλη το μετανιώνει. Είναι αυτά τα υπαρξιακά που λέγαμε!

"Όταν σε είχα δει στην Ξάνθη

ήσουν άνοιξη με τα άνθη

κι άλλη μια φορά χειμώνα

λυπημένη ανεμώνα"

Στο διπλανό τραπέζι δύο φαντάροι συζητάνε για το πότε θα πάρουν τις ΤΑΠ (τιμητικές άδειες παραμεθορίου) που δικαιούνται. Αν κρίνω από το λυπημένο ύφος, μάλλον δεν θα τις πάρουν ποτέ. Κρίμα, γιατί θα ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να σμίξουν με την οικογένεια, τους φίλους ή την κοπέλα τους. Για τον καθένα μας άλλωστε αυτοί οι άνθρωποι είναι οι φορτιστές μας. Είναι αυτοί που όταν τους βλέπουμε, αυτόματα ο εγκέφαλος βγάζει στην οθόνη το μήνυμα connecting people!
Μια παρέα διασχίζει κάθετα τον δρόμο. Αισθάνομαι την ελευθερία που νιώθουν. Να μου το θυμηθείτε, το πράσινο θα φορεθεί πολύ φέτος (γι' αυτό με λένε prophet άλλωστε). Μάλλον η μόδα επηρεάστηκε από την μόλυνση του περιβάλλοντος και το κάψιμο των δασών. Σου λέει δεν υπάρχει που δεν υπάρχει καθόλου πράσινο στις πόλεις, τουλάχιστον με τα ρούχα θα νομίζουμε όλοι ότι αναπνέουμε καθαρό αέρα!!! Να σας πω την αλήθεια, αυτή τη στιγμή και 'γώ σαν φυτό σε καρέκλα νιώθω, που μαζεύει ήλιο για να φωτοσυνθέσει αργότερα. Ως χλωροφύλη, τείνω να ονομάσω τον φραππέ.

"Ήταν φως το φόρεμα σου
άσπρο κρίνο τ' άρωμα σου
κι άνθιζε ο ουρανός για σένα
τ' αστεράκια ένα-ένα"

Κάθομαι στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου της διόροφης καφετέριας και ακριβώς από κάτω μου συναντιούνται δύο γνωστοί που αν κρίνω από την ενθουσιασμό τους πρέπει να είχαν να βρεθούν πάνω από ένα χρόνο. "Πού είσαι ρε μαλάκα; Τι κάνεις;", λέει ο ένας για να σπάσει τον πάγο και την αμηχανία προφανώς. Πρωτότυπη ερώτηση σκέφτομαι! "Καλά. Εσύ;". Από πρωτοτυπία βλέπω και ο άλλος δεν πάει πίσω! Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τα μηνύματα που κρύβονται πίσω από τις λέξεις; Όλες οι λέξεις λειτουργούν ως κωδικοί που το πιθανότερο είναι να αποκωδικοποιούνται διαφορετικά από τον καθένα μας. Θέλω να πω ότι αν γινόταν ο παραπάνω διάλογος ανάμεσα σε δύο αδέρφια ή σε δύο πολύ καλούς φίλους, μπορεί για κάποιον τρίτο που θα τον άκουγε να ήταν απλά κάποιες λέξεις, όμως για τους συμμετέχοντες στο διάλογο να είχαν ειπωθεί χίλιες λέξεις και άλλα τόσα συναισθήματα. Και επιτέλους, όταν πετυχαίνουμε κάποιον γνωστό στο δρόμο και μας ρωτάει τι κάνουμε, τι ακριβώς εννοεί; Οικονομικά τι κάνουμε; Οικογενειακά; Επαγγελματικά; Σεξουαλικά; Με το Πανεπιστήμιο; Μάλλον ενδιαφέρεται γενικά για τη ζωή μας! Πολλές φορές μας βγαίνει και ένα ψεύτικο ενδιαφέρον. Έτσι δεν είναι;
Καθώς τα σκέφτομαι όλα αυτά η προσοχή μου σκοντάφτει στη μεσαία κοπέλα μιας τριμελούς παρέας. Φοράει μαύρο φουστάνι, κόκκινα σταράκια και έχει τα μαλλιά της δεμένα πίσω. Φαίνεται αναστατωμένη από κάτι που έγινε πριν λίγο. Πιάνει το κεφάλι της και ψυθιρίζει σχεδόν με λιγμούς "δεν το πιστεύω ρε γαμώτο", "γιατί σε 'μένα;". Όπως είναι φυσικό βέβαια, σε τέτοιες ερωτήσεις η κλήση μας προωθείται. Χτυπάει με δύναμη τα πόδια της στο πεζοδρόμιο εναλλάξ, λες και φταίει εκείνο για ότι της συνέβη. Την παρακολουθώ με το βλέμμα μου μέχρι που χάνεται πίσω από τις πολυκατοικίες. Σε δευτερόλεπτα όμως, τη βλέπωνα επιστρέφει με βήμα γρήγορο, κοφτό και αποφασιστικό προς την κατεύθυνση που είχε έρθει πρίν. Το πρόσωπό της ήταν τόσο κόκκινο που έλεγες πως αν έκανες το λάθος και ακουμπούσες το χέρι σου επάνω θα γινόταν κάρβουνο. Ήταν έτοιμη να ζητήσει τα ρέστα...ήταν έτοιμη για επανάσταση. Μπράβο κορίτσι μου, όσο υπάρχουν άνθρωποι με νεύρο, είμαστε σε καλό δρόμο...

"Έρχεσαι και ήλιους φέρνεις
κι όταν φεύγεις μου τους παίρνεις
κι απ‘ τον μιναρέ της Ξάνθης
σου φωνάζω να ξανάρθεις"

ΠΛΑΚΩΣΕ ΖΕΣΤΗ ΣΤΟ ΒΟΡΡΑ ΚΑΙ Ο PROPHET "KAIEI"

• Είναι κάτι τέτοια βράδια που από τη ζέστη αφρίζω σαν αναβράζον δισκίο. Νιώθω να ξεφλουδίζομαι και να σκάω μύτη με το καινούριο μου πλέον δέρμα. Θα 'δινα τα πάντα κάτι τέτοιες στιγμές να είμαι κάτω από μία μάνικα, καθώς όγκοι νερού θα δροσίζουν και θα περιλούζουν όλο μου το κορμί. Ή να βρίσκομαι σε κάποια εξωτική παραλία, φορώντας χαβανέζικο πουκάμισο, να ακούγεται στο βάθος το cd να παίζει repeat το "could you be love" του Bob κι εγώ να πίνω καϊπιρίνιες και να καπνίζω πούρα. Θέλετε να σας πάρω μαζί μου;

• Σήμερα 21 Ιουνίου έχουμε την μεγαλύτερη μέρα του έτους, κάτι που κάνει ακόμα πιο απελπιστική την κατάσταση με τη ζέστη! Επίσης, νομίζω ότι σήμερα είναι και η παγκόσμια μέρα μουσικής. Γι' αυτό θα κλείσω το άρθρο με πέντε αγαπημένες επιλογές τραγουδιών:

1. Βγες στο μπαλκόνι να δεις --> Ηλίας Μακρίδης
2. Senior --> Πύξ Λάξ
3. Αιρετικό --> Γιάννης Αγγελάκας
4. Βαριά ποτά βαριά τσιγάρα --> Δημήτρης Ζερβουδάκης
5. Πιες --> Σωκράτης Μάλαμας

Δύσκολη υπόθεση η επιβίωση το καλοκαίρι...

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ!

Την περασμένη Κυριακή τακτοποιώντας το υπόγειο ανακάλυψα μία ξεχασμένη μπάλα του μπάσκετ. Ξεφουσκωμένη και γεμάτη αράχνες, μόνο οι αναμνήσεις ήταν εκεί ζωντανές για να μου θυμίζουν πως κάποτε ήταν γεμάτη ενέργεια και παιχνίδι. Όπως ήμουν με τις φόρμες χτύπησα το κουδούνι του Μ. και του έδειξα τον μικρό πορτοκαλί θησαυρό. Διάλογος δεν υπήρξε, άλλωστε το μόνο που είπε ήταν "περίμενε, πάω να αλλάξω ρούχα".

Ανεβήκαμε στο μηχανάκι και κατευθυνθήκαμε προς το πλησιέστερο βενζινάδικο. Όπως καταλαβαίνετε έπρεπε να δώσουμε και πάλι ζωή στην μπάλα. Δεύτερος σταθμός ήταν ένα σχολείο, που διέθετε μπασκέτες (χωρίς διχτάκι δυστυχώς). Κάναμε κατάληψη στην μία απ' αυτές, καθώς στην δεύτερη παίζανε ήδη γύρω στα 6 παιδάκια, προφανώς του Δημοτικού. Καθίσαμε περίπου 45 λεπτά κι όμως πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου χιλιάδες εικόνες και θύμισες. Αφού εκτονωθήκαμε και κουραστήκαμε, πήραμε την πορτοκαλί σύντροφό μας και ξεκινήσαμε για το σπίτι.

Οι κοινωνίες αλλάζουν συνεχώς, το ίδιο και ο τρόπος ζωής. Οι γονείς μας έζησαν κάτω από διαφορετικές συνθήκες, εμείς το ίδιο και φυσικά τα παιδιά μας θα μεγαλώσουν αλλιώς. Αυτό δεν πρέπει να είναι αναγκαστικά και κάτι κακό. Τεχνικά τουλάχιστον βελτιώνονται πολλά πράγματα που βοηθάνε ταυτόχρονα και στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής...ηθικά όμως τι γίνεται; Διότι ενώ σε κάθε γειτονιά υπάρχει και ένα γήπεδο άθλησης, δεν υπάρχει συμμετοχή! Τι φοβούνται οι άνθρωποι σήμερα; Η μάλλον τι δεν φοβούνται οι άνθρωποι σήμερα; Έχουμε γεμίσει το μυαλό μας με ξενοφοβίες, ρατσισμούς, καχυποψίες, προκαταλήψεις και στερεότυπα.

...Ανέβηκα στο μηχανάκι και αντί να νιώθω αναζωογονημένος και "καθαρός" ψυχικά, άρχισα να μαυρίζω το μυαλό μου με σκέψεις για το τι θα μπορούσαν να πούνε κάποιοι γονείς που είδανε από το μπαλκόνι τους δύο άγνωστους "μαντραχαλάδες" να παίζουν στον ίδιο χώρο με τα παιδιά τους...παιδεραστές; έμποροι οργάνων; απαγωγείς;

Σας ακούγονται τρελά όλα αυτά και υπερβολικά ε; Και σε μένα το ίδιο. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα αντέχουμε στην πίεση των ΜΜΕ. Ευτυχώς!