ΑΚΡΑΙΑ ΚΑΙΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ...ΧΙΟΝΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ!!!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ "ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΕΝΑ" ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ!!!

ΚΩΛΟΖΩΗ!!

...κλείνεις τις κουρτίνες της ζωής σου...σκοτάδι...κι όμως η ηλιαχτίδα της αγάπης σου τρυπάει το απέραντο κενό της σιωπής...μιας σιωπής που δεν άντεξε το αβάσταχτο φορτίο της ζωής...κωλοζωή!! Τέσσερις τείχοι...μουσική...νύχτα...και ένας στιλός γεμάτος έκπληξη, σαν να απορεί ποιος μαλάκας τον ξύπνησε για να γράψει κάτι σε μία λευκή κόλλα χαρτιού...συγνώμη για την ενόχληση!!! Είμαι εγώ που σε ενόχλησα και χτες και προχθές και...αλλά τι τα θες...ζωή είναι αυτή; Κωλοζωή!! Κοιτάζω μέσα στο πρόσωπό μου τον καθρέφτη, γελάει ατάραχος...αλλά βέβαια τι έγνοιες έχει αυτός; Σε κοιτάει συνέχεια, χρόνια ολόκληρα σου δείχνει την πραγματικότητα και σου λέει καλώς ήρθες ανάπηρε!! Τσατίζεσαι...τον σπας...και αντί να σου λένε μπράβο, καλά του έκανες, σου λένε πάρε τώρα μαλάκα 7 χρόνια γρουσουζιάς!!! Μα γιατί; Τι έχω φταίξει και γιατί πληρώνω συνέχεια εγώ σ' αυτήν την κωλοζωή;

Υ.Γ. Το κομμάτι αυτό είναι ένα μικρό μέρος από ένα κείμενο που είχα γράψει το 2001 στην Μυτιλήνη. Φυσικά και δεν αντιστοιχεί στην συνολική εικόνα που έχω από το νησί. Απλά ήταν ένα από εκείνα τα βράδια που σε παρασύρουν στην μελαγχολία και στην αναζήτηση του γιατί.

ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΣΑΝ ΤΟ ΧΘΕΣΙΝΟ...

Αφήνω το κεφάλι μου να ακουμπήσει απαλά πάνω σε δύο μαξιλάρια, το ένα τοποθετημένο οριζόντια, το άλλο κάθετα. Από μικρό παιδί χρησιμοποιώ χαμηλό μαξιλάρι, ίσως για να μένω προσγειωμένος όταν πετάω στον κόσμο των ονείρων. Απόψε όμως είναι διαφορετικά...απόψε δεν θέλω ακόμα να κοιμηθώ. Λέω στον Μορφέα ότι η κλήση του προωθείται και βουλιάζω στο ψηλό, διπλό μαξιλάρι μου. Βγάζω τις κάλτσες μου και τις αφήνω στο πάτωμα. Αναρωτιέμαι πώς λίγα κομμάτια υφάσματος μπορούν να στηρίζουν στις θηλειές τους ολόκληρο άνθρωπο! Ξαπλώνω και νιώθω μηχανικά τα χέρια μου να με σκεπάζουν πριν κρυώσω. Τα κουβαλάω βλέπετε 26 χρόνια και μάθανε να με φροντίζουν. Το πάπλωμα και η μπλε κουβέρτα βρίσκονται τώρα ακριβώς από πάνω μου προσπαθώντας να γίνουν ένα με το κορμί μου, το σώμα μου, την ψυχή μου, το είναι μου. Νιώθω την θερμοκρασία του σώματός μου να διαχέεται μέσα από τα σκεπάσματα.

Ρίχνω μια γρήγορη ματιά στο δωμάτιο και συνειδητοποιώ ότι η μοναδική παρέα που έχω είναι το παλιό κίτρινο λαμπατέρ που όπως φαίνεται κάνει και αυτό με τη σειρά του τη δική του συντηρητική επανάσταση. Δεν μου ρίχνει ούτε μια ματιά. Είναι σαν να αγνοεί την παρουσία μου. Έχει το κεφάλι του γυρισμένο από την άλλη μεριά και ρίχνει το φωτεινό του βλέμμα στην εικόνα του Χριστού που είναι καρφωμένη στον βόρειο τείχο του δωματίου. Το χέρι αναλαμβάνει και πάλι πρωτοβουλία και πριν προλάβει το μυαλό να δηλώσει αντίρρηση, πατάει το μεγάλο κουμπί που βρίσκεται στα δεξιά του ραδιοφώνου. Το dust in the wind γεμίζει το χώρο του δωματίου. Σέβομαι την απαίτηση του τραγουδιού και γίνομαι σκόνη στον άνεμο. Παρασύρομαι μαζί με τους άλλους κόκκους άμμου που χορεύουν μπροστά στα μάτια μου. Δεν ξέρω μέχρι που μπορώ να φτάσω, δεν ξέρω αν η φυσική μου κατάσταση είναι καλή γι' αυτό το ταξίδι. Εκείνο που ξέρω είναι ότι ποτέ δεν είναι αργά για να φτάσει κανείς στο τέλος της αγάπης. Αγάπη...χχμμμμμ μια λέξη που κοντεύει να ξεχαστεί. Κι όμως θα έπρεπε να αποτελεί την πυγολαμπίδα της ζωής, τον φάρο που θα μας δείχνει τον δρόμο προς την κοντινότερη στεριά. Σαν ναυαγός κι εγώ χάνομαι στην χαρά της επιστροφής...καληνύχτα!...zzzzzzzzzz...

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ...

5 τραγούδια από την χθεσινοβραδινή εκπομπή:

1. Όμορφη πόλη --> Ψόφιοι Κοριοί
   
2. Χαμένες αγάπες --> Παπακωνσταντίνου Βασίλης
   
3. Δεν μπορώ --> Ιωαννίδης
   
4. Το σαράκι του ρεμπώ --> Πασχαλίδης
5. Αύγουστος --> Παπάζογλου
   

...η ουσία είναι το τι κρύβεται από πίσω...γιατί κάθε τραγούδι έχει και μία ιστορία να μας διηγηθεί...
Ράδιο Πόλις 102,6 fm

Κάθε Τρίτη και Πέμπτη από τις 23:00 μέχρι τη 1:00 τα ξημερώματα
www.polisradio.gr

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΠΠΟΥ!

Πριν 10 μέρες έχασα τον παππού μου σε ηλικία 80 ετών. Πάντα θεωρούσα και συνεχίζω να θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που γνώρισα τους παππούδες και τις γιαγιάδες μου. Ήμουν από τα παιδιά που καθόντουσαν στα γόνατά τους και μπροστά στην ξυλόσομπα ταξίδευαν με τους ήρωες των παραμυθιών που διάλεγαν κάθε φορά να διηγηθούν. Η Ελλάδα και ιδιαίτερα η περιοχή του Έβρου είναι από τις λίγες εξαιρέσεις που έχουν ακόμα τη δυνατότητα να διατηρούν δεσμούς μεταξύ τριών γεννεών. Υπάρχει ένα μαγικό δέσιμο ανάμεσα στους παππούδες - γιαγιάδες, στους πατέρες - μητέρες και στα παιδιά. Αν κάνετε ένα ταξίδι προς τα εδώ, θα δείτε πολλά πράγματα που θα τα βαφτίσετε αμέσως "γραφικά" και θα σπεύσετε να τα φωτογραφίσετε. Για 'μάς όμως όλα αυτά είναι η καθημερινότητά μας, είναι η ίδια μας η ζωή. Εύχομαι στο μέλλον τα παιδιά μου να έχουν την τύχη να ακούσουν παραμύθια δίπλα στο τζάκι και να πολεμήσουν με δράκους για να σώσουν τις δικές τους πριγκίπισσες...

Είχα αρκετό καιρό να γράψω στο blog αλλά ήταν εξαιτίας της συναισθηματικής φόρτισης που ένιωθα. Σήμερα νιώθω έτοιμος να πω και ηλεκτρονικά: καλό ταξίδι παππού...

Υ.Γ. Σου υποσχέθηκα κάποτε ότι θα σε βοηθούσα να γράψουμε ένα βιβλίο με τις εμπειρίες σου από τον εμφύλιο. Εσύ θα έλεγες και 'γώ θα έγραφα. Συγνώμη που δεν κράτησα την υπόσχεσή μου, ωστόσο ένα μικρό κομμάτι του βιβλίου είναι ήδη καταγεγραμμένο στο μυαλό μου και δεν πρόκειται να σβήσει όσα χρόνια και να περάσουν.

ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ...ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΡΙΑ ΜΕ ΓΟΒΕΣ!!!

*Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από άρθρο που θα δημοσιευτεί αύριο σε τοπική εφημερίδα.

Την Παρασκευή 30/11/07 είχα την χαρά και την τιμή να φιλοξενώ στο στούντιο του Ράδιο Polis 102,6 fm μία ιδιαίτερα παραγωγική συγγραφέα της σύγχρονης γενιάς, τη Σώτη Τριανταφύλλου. Η Σώτη Τριανταφύλλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957 και μεγάλωσε, όπως η ίδια αναφέρει, κάνοντας βόλτες στα στενά της Κυψέλης. Μεγάλωσε σε μία οικογένεια που αγαπούσε τα βιβλία και που το διάβασμα ενθαρρυνόταν. Ξεκίνησε να γράφει με μεγάλη ευκολία από τα παιδικά της χρόνια και το όνειρό της ήταν να γίνει συγγραφέας. Η πολυγλωσσία που υπήρχε στο οικογενειακό της περιβάλλον, ήταν κάτι που τη βοήθησε αρκετά, καθώς της έδωσε ένα παράθυρο στον κόσμο.

Στο σχολείο ήταν ο συνδυασμός της καλής και φιλόδοξης μαθήτριας, μα συνάμα και της «παραβατικής». Σήμερα, τάσσεται ενάντια στις μαθητικές καταλήψεις υποστηρίζοντας ότι είναι υποκινούμενες από παράγοντες εξωσχολικούς. Τονίζει κατηγορηματικά ότι τα δεκαπεντάχρονα παιδιά δεν μπορούν να παίρνουν τέτοιες αποφάσεις και ούτε μπορούν να μεταρρυθμίζουν την εκπαιδευτική πολιτική. Θεωρεί, λοιπόν, ότι ο ρόλος των παιδιών είναι να διαβάζουν διότι δεν μπορεί να εξεγείρεται κάποιος αν δεν ξέρει γράμματα. Σε αντίθετη περίπτωση τα αποτελέσματα είναι αυτά που έχουμε για παράδειγμα σε κάποιες αφρικανικές χώρες, δηλαδή οι δημοκρατίες που εγκαθιδρύονται μετά την αποικιοκρατία να είναι χειρότερες από την αποικιοκρατία, διότι οι άνθρωποι δεν είχαν τον στοιχειώδη πολιτισμό.

Μετά την πρόσκλησή μας, έφτασε στο ραδιοφωνικό σταθμό στις 18:15 το απόγευμα ευδιάθετη, εκπέμποντας μια σκληρή γοητεία, φορώντας ένα μαύρο φόρεμα μέχρι το γόνατο, μαύρες γόβες και από πάνω δερμάτινο μπουφάν και τσάντα μαθητική στην πλάτη. Δύο διαφορετικοί άνθρωποι, δύο διαφορετικές προσωπικότητες. Πήραμε τις θέσεις μας όλοι μπροστά στα μικρόφωνα και περιμέναμε να τελειώσουν τα διαφημιστικά μηνύματα των 18:30. Η φωνή της Βάλιας Κελίδου άνοιξε την συζήτηση καλωσορίζοντάς μας στον αέρα του Ράδιο Πόλις, μια συζήτηση που ντυνόταν μουσικά από τις μελωδίες των Doors, Frank Zappa, Led Zeppelin, έτσι για να υποστηρίξουν τις «rock” απόψεις της συγγραφέας σε αρκετά θέματα. Η συνέντευξη κράτησε 1 ώρα και η Σώτη Τριανταφύλλου απάντησε με ιδιαίτερη χαρά σε όλες τις ερωτήσεις, ειδικά σε αυτές που έστειλαν οι θαυμαστές της από την Ελλάδα και το εξωτερικό μέσω του Ίντερνετ. Τόνισε με έμφαση τις επιρροές που δέχθηκε τόσο από την αμερικανική όσο και τη ρωσική λογοτεχνία του 19^ου αιώνα αλλά και την εμμονή που δείχνει στον Τολστόι και στον Ντοστογιέφσκι.

Δεν έκρυψε την αγανάκτησή της για την μουσική κατάσταση στην Ελλάδα, η οποία έχει μετατραπεί σε μία χώρα σκυλάδικων, κάτι το οποίο δίνει πολλές πληροφορίες για την αισθητική μας και τα ήθη μας και είναι καταστροφικό γιατί πρόκειται για μια τρομερή κακοφωνία. Η ίδια ακούει ροκ και δεν διστάζει να μας αποκαλύψει ότι το rock και τα βιβλία της έχουν σώσει τη ζωή. Δεν φοβάται να αναφέρει και τις απόψεις της για το έθνος, όπως ακριβώς είχε κάνει και μέσα από το βιβλίο της «Για τη σημαία και το έθνος». Υποστηρίζει, λοιπόν, ότι το έθνος είναι μια τεχνητή οντότητα που έχει κατασκευαστεί τους τελευταίους 2-3 αιώνες και ότι χρησιμοποιείται με τέτοιον τρόπο ώστε να απομονώνονται οι λαοί μεταξύ τους και να καταπιέζονται ορισμένες ομάδες για χάρη άλλων ομάδων.

Στην πρόσκληση να μας μιλήσει για την «πειρατεία του βιβλίου» εκείνη ακούραστα μας εξήγησε ότι πρόκειται για μία αντίδραση των εφημερίδων (κυρίως των κυριακάτικων) στην έλλειψη εμπορικότητας που έχουν για διάφορους λόγους. Με την «δωρεάν» διανομή βιβλίων εκείνος που απειλείται και πλήττεται είναι ο χώρος του βιβλιοπωλείου, ένας χώρος πνευματικός. Η ίδια τάσσεται υπέρ της έρευνας πριν την αγορά ενός βιβλίου και όχι στην παθητική στάση απέναντι στα βιβλία που σερβίρουν οι εφημερίδες.

Αναφέρθηκε όμως και σε πιο απλά πράγματα όπως για παράδειγμα ότι μοιράζει το χρόνο της ανάμεσα στην Αθήνα και το Παρίσι, όπου είναι το ησυχαστήριό της καθώς εκεί διατηρεί την ανωνυμία της. Το γεγονός αυτό τη βοηθάει γιατί έχει διαφορετικές εμπειρίες και ερεθίσματα. Στον ελεύθερο χρόνο ασχολείται με την κηπουρική ενώ τα βράδια ίσως να την πετύχετε με τους φίλους της σε διάφορα συνοικιακά μπαράκια γύρω από την πλατεία Εξαρχείων. Στην ερώτηση γιατί πρέπει οι άνθρωποι να διαβάζουν βιβλία η Σώτη Τριανταφύλλου απάντησε:

«Το βιβλίο κάνει καλύτερους τους ανθρώπους, πιο ευτυχισμένους και είναι γενικότερα ένας τρόπος ζωής. Το διάβασμα πρέπει να είναι κάτι ευχάριστο και όχι κάτι καταναγκαστικό. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουν ότι το βιβλίο μπορεί να τους βοηθήσει να προχωρήσουν τη ζωή τους, να τους δώσει ένα νόημα, τότε πολλά πράγματα θα αλλάξουν. Θα μειωθεί το έγκλημα, θα μειωθεί το μίσος ανάμεσα στους ανθρώπους. Η λογοτεχνική και η σχολική παιδεία είναι ο μόνος τρόπος να σωθεί η ανθρωπότητα από τα δεινά της».

Ο λόγος της καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης ήταν απλός, κατανοητός αλλά και αιχμηρός και χειμαρρώδης εκεί που έπρεπε. Εμφανίστηκε με σαρκαστικές διαθέσεις απέναντι σε ότι την ενοχλεί αλλά και με έναν συνεχή αυτοσαρκασμό. Η Σώτη Τριανταφύλλου είναι ένας εκκεντρικός χαρακτήρας μα πάνω από όλα μια σπουδαία συγγραφέας που άλλαξε με τον δικό της τρόπο τον συγγραφικό χάρτη στην Ελλάδα, βρίσκοντας όλα αυτά τα χρόνια της σταδιοδρομίας της πολλούς συνταξιδιώτες-συνοδοιπόρους.

Την ευχαριστώ από καρδιάς και εύχομαι γρήγορη αντάμωση!

Η ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ...ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΤΟΥ ΡΑΔΙΟ ΠΟΛΙΣ 102.6!!!

5 τραγούδια από την χθεσινή εκπομπή:

1. Αμοργός --> Καζούλης
2. Αυτά παθαίνει μάτια μου --> Βιτάλη
3. Αν πεθάνει μια αγάπη --> Αλεξίου
4. Το γράμμα --> Μάλαμας
5. Παραπονεμένα λόγια --> Νταλάρας
   

...η ουσία είναι το τι κρύβεται από πίσω...γιατί κάθε τραγούδι έχει και μία ιστορία να μας διηγηθεί...Ράδιο Πόλις 102,6 fm
Κάθε Τρίτη και Πέμπτη από τις 23:00 μέχρι τη 1:00 τα ξημερώματα

http://www.polisradio.gr/

Υ.Γ. Σήμερα το απογευματάκι μετά τις 6 θα έχω την τιμή και την χαρά να φιλοξενήσω στο στούντιο του Ράδιο Πόλις την Σώτη Τριανταφύλλου. Θα συζητήσουμε όχι μόνο για τα βιβλία που έχει γράψει* αλλά και για τις προσωπικές της αντιλήψεις γενικότερα. Πάνω από όλα όμως θα δούμε πώς είναι σαν άνθρωπος. Σας περιμένω στην παρέα μας** για να διαβάσω on air και τις δικές σας ερωτήσεις, παρατηρήσεις, σχόλια.

*Μερικά βιβλία της Σώτης Τριανταφύλλου:

• Κινέζικα κουτιά
• Το εργοστάσιο των μολυβιών
• Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης
• Η φυγή
• Για τη σημαία και το έθνος
• Λος Άντζελες
• Πιτσιμπούργκο

**Μπαίνετε στην παρέα μας μέσα από:
http://www.polisradio.gr/
http://www.eradio.gr/ και ψάχνετε το Ράδιο Πόλις 102,6
όσοι βρίσκεστε μέχρι την Καβάλα ή στον βόρειο Έβρο μας ακούτε από τους 102,6

Για να επικοινωνήσετε μαζί μας:
Γράφετε polis (με λατινικούς χαρακτήρες), αφήνετε ένα κενό και πληκτρολογήτε το μήνυμά σας. Κατόπιν το στέλνετε στο 4226 (χρέωση 0,30).
Το τηλέφωνο του σταθμού είναι 2551036700.

Σας περιμένω ; )