ΘΕΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ 'ΡΘΩ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΩ...

Είναι φορές που θαρρώ ότι κάποια πράγματα συμβαίνουν για να δούμε τις πιθανές αντιδράσεις αλλά και τις συνέπειες των πράξεων εκείνων που επιλέξαμε να πραγματοποιήσουμε!!!
(...ξαναδιαβάζοντας το παραπάνω μπερδεύτηκα κι εγώ ο ίδιος για το τι θέλω να πω!!! Για να το ξαναπάρω, λοιπόν, από την αρχή...)

Είναι φορές που θαρρώ πώς ετούτη 'δώ η ζωή είναι μια πρόβα τζενεράλε για την επόμενη που ενδεχομένως θα 'ρθεί ή μπορεί και όχι (δεν το προσεγγίζω το θέμα θρησκευτικά). Μπλεκόμαστε συνεχώς σε νέες καταστάσεις και προσπαθούμε να βρούμε τον καλύτερο τρόπο αντιμετώπισης, χωρίς βέβαια να το πετυχαίνουμε πάντα. Μη μου πείτε ότι δεν μουρμουρίσατε ποτέ: "Αχ, ρε γαμώτο, και τι δεν θα ΄δινα να μου ξανατύχαινε από την αρχή αυτή η ευκαιρία". Φαντάζεστε, λοιπόν, το συγκεκριμένο πέρασμά μας από τη γή να μην είναι τίποτα άλλο από μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δούμε ποιοι είμαστε, ποιες είναι οι δυνατότητές μας, τα όριά μας και οι αντοχές μας; Έτσι, στην "δεύτερη ζωή" θα γνωρίζουμε πολύ καλύτερα τον εαυτό μας, χωρίς να χρειαστεί να καταναλώσουμε άλλη μισή ζωή για να τον ανακαλύψουμε!!!

Υ.Γ. Το θέμα είναι να καταλάβουμε ποια από τις δύο ζωές διανύουμε τούτη εδώ τη στιγμή! Διότι αν είναι η πρώτη, πάει κι έρχεται, αλλά αν είναι η δεύτερη την κάτσαμε την βάρκα...τώρα που κάψανε τα δάση, ούτε τα βουνά μπορούμε να πάρουμε!

...ΤΟΤΕ ΑΝΤΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙΣ ΜΙΑ ΖΩΗ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΗ ΣΤΕΡΗΣΕΙΣ!!!

Όλοι λένε ότι η αιμοδοσία είναι το πιο απλό πράγμα και ότι το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να «χαρίσεις» 10 λεπτά από το χρόνο σου. Ε, λοιπόν, διαφωνώ διότι η διαδικασία της αιμοδοσίας είναι πολύ σημαντική και ως τέτοια θα πρέπει να λαμβάνεται με πολύ υπεύθυνο και σοβαρό τρόπο. Είναι μία διαδικασία, η οποία αν δεν τηρηθεί κατά γράμμα, τότε αντί να σώσεις μια ζωή, μπορεί να τη στερήσεις! Στο Ελλαδιστάν, δυστυχώς, οτιδήποτε προσπαθεί να εφαρμοστεί, κάπου στην πορεία χάνει το στόχο του. Μην νομίζετε ότι τα λάθη (ζωής) στην εθελοντική αιμοδοσία είναι λίγα (στην Ελλάδα έχουν παρατηρηθεί ουκ ολίγες φορές μολύνσεις και επιπλοκές, κυρίως από αμέλεια, αδιαφορία ή έλλειψη γνώσης της σωστής διαδικασίας και ειδικά της προετοιμασίας).

Ας ξεκινήσουμε από την ενημέρωση που είναι και η πιο σημαντική. Το ξέρατε εσείς ότι αν έχεις τρυπήσει το αυτί σου δεν μπορείς να δώσεις αίμα για διάστημα που αγγίζει τους 6 μήνες (νομίζω); Εσείς μπορεί να το ξέρετε, όμως πιστεύετε ότι το ξέρουν οι περισσότεροι; Τέτοιες σημαντικές προϋποθέσεις ισχύουν και για κάποιο πρόσφατο tattoo που πιθανόν να έχουμε κάνει, για θεραπεία με αντιβίωση, για κάποια εργασία στα δόντια και ένα σωρό άλλα πράγματα. Για το καθένα φυσικά απαιτείται και ο ανάλογος χρόνος αναμονής για να δώσεις αίμα. Βλέπουμε συχνά αφίσες για επικείμενες εκδηλώσεις εθελοντικής αιμοδοσίας αλλά πουθενά δεν αναγράφονται οι όροι και οι προϋποθέσεις συμμετοχής. Και μη μου πείτε ότι θα υπάρχει εκεί συνεργείο που θα ενημερώνει τον κόσμο που επιθυμεί να δώσει αίμα, γιατί το μόνο που γίνεται (όχι πάντα αλλά τις περισσότερες φορές) είναι να σου δίνουν ένα ερωτηματολόγιο και να σου μετράν την πίεση. Στο ερωτηματολόγιο γίνεται σφαγή γιατί εκεί μας πιάνει ο κλασικός ωχαδερφισμός μας. Διαβάζουμε την ερώτηση αν έχουμε πάρει παυσίπονο τις τελευταίες μέρες και ενώ μπορεί την ίδια μέρα να έχουμε πάρει για παράδειγμα Depon λέμε την ατάκα «έλα μωρέ τώρα, σιγά το Depon, τι πειράζει;» και φυσικά σημειώνουμε αρνητικά στο χαρτί!!! Αυτή είναι η ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, δεν αλλάζει και δεν διαμορφώνει εύκολα συνείδηση! Και συνείδηση της χρησιμότητας του αίματος, δυστυχώς, αποκτά μόνο όταν θα βρεθεί ο ίδιος ή κάποιο συγγενικό/φιλικό πρόσωπο σε άμεση ανάγκη. Μόνο τότε θα τρέξει και θα δώσει αίμα. Μέχρι τότε όμως μπαίνουμε όλοι μαζί στη λογική ότι θα είμαστε μια ζωή αρτιμελείς, υγιείς και ότι όλα θα συμβούν μόνο μέχρι τη διπλανή πόρτα και ποτέ στη δική μας. Σκεφτείτε μόνο πόσες φορές παρκάρουμε σε αναπηρικές θέσεις για parking, με τη λογική ότι όσο ζούμε ποτέ δεν θα αποκτήσουμε το «προνόμιο» να καθίσουμε σε αναπηρική καρέκλα. Ενώ πάνω στα πακέτα τσιγάρων αναγράφεται με σαφήνεια ότι το κάπνισμα σκοτώνει, ενώ έχουμε χάσει σχεδόν όλοι μας συγγενή ή φίλο από καρκίνο στα πνευμόνια, εμείς συνεχίζουμε ατάραχοι να καπνίζουμε γιατί νομίζουμε ότι είμαστε άτρωτοι και κατά έναν περίεργο τρόπο φοράμε την μαγική μπέρτα που μας κάνει αόρατους στην αρρώστια. Όλα αυτά βέβαια μέχρι ο ιός, ο οποιοσδήποτε ιός, να λύσει αυτά τα μάγια!

Έπειτα, ο Έλληνας έχει μάθει όταν δίνει κάτι να παίρνει και αντάλλαγμα. Είναι έτσι φτιαγμένο το DNA του. Του ζητάς κάτι, ακόμα και το πιο απλό και σου απαντάει «κι εγώ τι θα κερδίσω;». Ίσως, λοιπόν, και στην αιμοδοσία να χρειάζεται ένα κίνητρο (π.χ. κάποιες μέρες άδειας από τη δουλειά). Μα θα μου πείτε ότι έτσι καταρρίπτεται η έννοια του «εθελοντισμού» και θα έχετε δίκιο, αλλά είπαμε ότι θα πρέπει με οποιονδήποτε τρόπο να ταρακουνήσουμε τον κόσμο και να τονίσουμε την ανάγκη που έχει η χώρα μας για αίμα. Στο στρατό, κάθε χρόνο, συγκεντρώνονται ικανοποιητικές ποσότητες αίματος (ίσως είναι από τις μοναδικές φορές που ο στρατός επιτελεί κοινωνικό έργο) και δεν είναι τυχαίο ότι εκεί οι δότες/φαντάροι επιβραβεύονται με τιμητική άδεια από την εκάστοτε μονάδα. Πιστέψτε με είναι ένας πολύ καλός λόγος για να δώσεις αίμα!

Γι’ αυτό σας λέω, ότι στη χώρα που ζούμε ακόμα και τα πιο απλά και αυτονόητα πράγματα γίνονται περίπλοκα. Η προσέγγιση είναι το παν και οι νέοι άνθρωποι έχουν…έχουμε τη δύναμη και τη θέληση να κάνουμε πολλά…

ΕΠ...ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

Χρόνια πολλά σε όλους...ή αν προτιμάτε λίγα και καλά! Τώρα, αν είναι πολλά και καλά, τόσο το καλύτερο! Είχαμε δεν είχαμε τα καταφέραμε...Τον αναστήσαμε και φέτος...και από Δευτέρα κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Ξανά στον καθημερινό μας αγώνα μπας και του χρόνου τέτοια περίοδο γιορτάσουμε τη δική μας "ανάσταση"! Καλό κουράγιο σε όλους μας αδέλφια...Α και για να μην το ξεχάσω, να θυμάστε ότι αν δεν σπάσετε αυγά (οχι πασχαλιάτικα) ομελέτα δεν γίνεται ------->

WC - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ= 1-0

Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πότε η φιλοσοφική σου φλέβα θα αρχίσει να χτυπάει! Πολλές φορές μας συμβαίνει στα πιο ακατάλληλα μέρη! Το απόγευμα, λοιπόν, επισκέφτηκα την τουαλέτα του γυμναστηρίου που πηγαίνω και ενώ κατ... διάβαζα παράλληλα ένα χαρτί που ήταν κολλημένο ακριβώς απέναντι στον τοίχο και το οποίο έγραφε: "ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗΝ ΟΥΡΕΙΤΕ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ. ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΥΓΙΕΙΝΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ"! Αμέσως το μυαλό άρχισε να στροβιλίζεται στην τελευταία λέξη της πρότασης..."πολιτισμός"... να μια λέξη που βρέθηκε ίσως στο πιο άκαιρο σημείο την πιο ακατάλληλη στιγμή. Τελικά τι είναι αυτός ο αναθεματισμένος ο πολιτισμός που τόσο εύκολα μπορεί κάποιος να τον αποτυπώνει σε ένα κομμάτι χαρτιού και να το τοιχοκολλεί στην τουαλέτα;

Εντάξει, παλαιότερα θεωρούσαμε ότι πολιτισμός είναι το σύνολο των επιτευγμάτων που έχει να επιδείξει ένα έθνος. Τα τελευταία χρόνια, όμως; Ενώ παλιά, δηλαδή, ο ελληνικός πολιτισμός θεωρούνταν ότι περιορίζεται στον Πλάτωνα, την Ακρόπολη, τον Μέγα Αλέξανδρο κλπ., σήμερα ο νέος ορισμός συμπεριλαμβάνει σίγουρα και τη ρετσινίτσα, το τάβλι στο καφενείο ή ό,τι άλλο υποτίθεται ότι ανήκει στον σημερινό τρόπο ζωής και στο σύστημα αξιών των Ελλήνων. Ακόμα και έτσι να είναι όμως, υπάρχουν και εδώ προβλήματα. Διότι, ενώ στην πρώτη περίπτωση είναι σχετικά εύκολο να οριοθετήσουμε έναν πολιτισμό συγκεντρώνοντας όλα τα επιτεύγματά του, αν ακολουθήσουμε τον δεύτερο, ευρύτερο ορισμό, είναι αδύνατο να συμφωνήσουμε όλοι στο τι είναι αυτός (διάσταση απόψεων). Για σκεφτείτε μόνο το γεγονός ότι άλλοι τη βρίσκουν με το gucci φόρεμα (Μαζωνάκης), ενώ κάποιοι άλλοι με το "κόκκινο φουστάνι" (Αρβανιτάκη)!!! Μπέρδεμα...

ΑΚΡΑΙΑ ΚΑΙΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ...ΧΙΟΝΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ!!!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ "ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΕΝΑ" ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ!!!

ΚΩΛΟΖΩΗ!!

...κλείνεις τις κουρτίνες της ζωής σου...σκοτάδι...κι όμως η ηλιαχτίδα της αγάπης σου τρυπάει το απέραντο κενό της σιωπής...μιας σιωπής που δεν άντεξε το αβάσταχτο φορτίο της ζωής...κωλοζωή!! Τέσσερις τείχοι...μουσική...νύχτα...και ένας στιλός γεμάτος έκπληξη, σαν να απορεί ποιος μαλάκας τον ξύπνησε για να γράψει κάτι σε μία λευκή κόλλα χαρτιού...συγνώμη για την ενόχληση!!! Είμαι εγώ που σε ενόχλησα και χτες και προχθές και...αλλά τι τα θες...ζωή είναι αυτή; Κωλοζωή!! Κοιτάζω μέσα στο πρόσωπό μου τον καθρέφτη, γελάει ατάραχος...αλλά βέβαια τι έγνοιες έχει αυτός; Σε κοιτάει συνέχεια, χρόνια ολόκληρα σου δείχνει την πραγματικότητα και σου λέει καλώς ήρθες ανάπηρε!! Τσατίζεσαι...τον σπας...και αντί να σου λένε μπράβο, καλά του έκανες, σου λένε πάρε τώρα μαλάκα 7 χρόνια γρουσουζιάς!!! Μα γιατί; Τι έχω φταίξει και γιατί πληρώνω συνέχεια εγώ σ' αυτήν την κωλοζωή;

Υ.Γ. Το κομμάτι αυτό είναι ένα μικρό μέρος από ένα κείμενο που είχα γράψει το 2001 στην Μυτιλήνη. Φυσικά και δεν αντιστοιχεί στην συνολική εικόνα που έχω από το νησί. Απλά ήταν ένα από εκείνα τα βράδια που σε παρασύρουν στην μελαγχολία και στην αναζήτηση του γιατί.

ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΣΑΝ ΤΟ ΧΘΕΣΙΝΟ...

Αφήνω το κεφάλι μου να ακουμπήσει απαλά πάνω σε δύο μαξιλάρια, το ένα τοποθετημένο οριζόντια, το άλλο κάθετα. Από μικρό παιδί χρησιμοποιώ χαμηλό μαξιλάρι, ίσως για να μένω προσγειωμένος όταν πετάω στον κόσμο των ονείρων. Απόψε όμως είναι διαφορετικά...απόψε δεν θέλω ακόμα να κοιμηθώ. Λέω στον Μορφέα ότι η κλήση του προωθείται και βουλιάζω στο ψηλό, διπλό μαξιλάρι μου. Βγάζω τις κάλτσες μου και τις αφήνω στο πάτωμα. Αναρωτιέμαι πώς λίγα κομμάτια υφάσματος μπορούν να στηρίζουν στις θηλειές τους ολόκληρο άνθρωπο! Ξαπλώνω και νιώθω μηχανικά τα χέρια μου να με σκεπάζουν πριν κρυώσω. Τα κουβαλάω βλέπετε 26 χρόνια και μάθανε να με φροντίζουν. Το πάπλωμα και η μπλε κουβέρτα βρίσκονται τώρα ακριβώς από πάνω μου προσπαθώντας να γίνουν ένα με το κορμί μου, το σώμα μου, την ψυχή μου, το είναι μου. Νιώθω την θερμοκρασία του σώματός μου να διαχέεται μέσα από τα σκεπάσματα.

Ρίχνω μια γρήγορη ματιά στο δωμάτιο και συνειδητοποιώ ότι η μοναδική παρέα που έχω είναι το παλιό κίτρινο λαμπατέρ που όπως φαίνεται κάνει και αυτό με τη σειρά του τη δική του συντηρητική επανάσταση. Δεν μου ρίχνει ούτε μια ματιά. Είναι σαν να αγνοεί την παρουσία μου. Έχει το κεφάλι του γυρισμένο από την άλλη μεριά και ρίχνει το φωτεινό του βλέμμα στην εικόνα του Χριστού που είναι καρφωμένη στον βόρειο τείχο του δωματίου. Το χέρι αναλαμβάνει και πάλι πρωτοβουλία και πριν προλάβει το μυαλό να δηλώσει αντίρρηση, πατάει το μεγάλο κουμπί που βρίσκεται στα δεξιά του ραδιοφώνου. Το dust in the wind γεμίζει το χώρο του δωματίου. Σέβομαι την απαίτηση του τραγουδιού και γίνομαι σκόνη στον άνεμο. Παρασύρομαι μαζί με τους άλλους κόκκους άμμου που χορεύουν μπροστά στα μάτια μου. Δεν ξέρω μέχρι που μπορώ να φτάσω, δεν ξέρω αν η φυσική μου κατάσταση είναι καλή γι' αυτό το ταξίδι. Εκείνο που ξέρω είναι ότι ποτέ δεν είναι αργά για να φτάσει κανείς στο τέλος της αγάπης. Αγάπη...χχμμμμμ μια λέξη που κοντεύει να ξεχαστεί. Κι όμως θα έπρεπε να αποτελεί την πυγολαμπίδα της ζωής, τον φάρο που θα μας δείχνει τον δρόμο προς την κοντινότερη στεριά. Σαν ναυαγός κι εγώ χάνομαι στην χαρά της επιστροφής...καληνύχτα!...zzzzzzzzzz...