Η ελπίδα πάντα νικάει στο τέλος...

Όταν ήμουν μικρός φτιάχναμε με τους φίλους μου αυτοσχέδιες σφεντόνες. Κρυβόμασταν και σημαδεύαμε τα πουλιά, που το χειμώνα στην προσπάθειά τους για να βρουν τροφή κάνανε επιδρομές στις αυλές μας και στα διπλανά χωράφια. Ήταν στιγμές που όταν ρίχναμε μία πέτρα και έκανε σαματά κρυβόταν ο ουρανός από τα μαυροπούλια που πετάγανε φοβισμένα. Ήμασταν ανέμελα και ανώριμα παιδιά. Δεν σεβόμασταν τη ζωή των πουλιών. Δεν φτάναμε ως εκεί. Το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να πετύχουμε το πουλί, χωρίς να σκεφτούμε τις συνέπειες. Αυτός ήταν ο μοναδικός μας στόχος. 

Από τότε έχουν περάσει περίπου δύο δεκαετίες. Έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στη ζωή μου. Έπαψα να είμαι παιδί, ωρίμασα και έμαθα να σέβομαι την αξία της ζωής γενικότερα. Διακρίνω, όμως, στην καθημερινότητά μου  ανθρώπους που κυνηγούν ακόμα "πουλιά"*. Που μοναδικός τους στόχος είναι να τα "πετύχουν", χωρίς να λογαριάζουν τις συνέπειες των πράξεών τους. Ανώριμοι και απαίδευτοι άνθρωποι. Φαντάζομαι να λένε: "Αφού δεν μπορώ να πετάξω εγώ, δεν θέλω να πετάς ούτε κι εσύ. Θα σε κρατήσω στο έδαφος μαζί μου". Στην αρχή με έπιανε θλίψη, όμως τώρα γελάω μαζί τους γιατί ξέρω ότι δεν θα τα καταφέρουν ποτέ. Άλλωστε, κι εγώ μικρός ποτέ μου δεν έτυχε να χτυπήσω με τη σφεντόνα μου κάποιο πουλί, γιατί πάντα το αίσθημα της επιβίωσης λειτουργεί πιο γρήγορα από οποιοδήποτε όπλο. Η ελπίδα πάντα νικάει στο τέλος. Αν τύχει στο δρόμο σας να δείτε κάποιον με σφεντόνα, αφιερώστε δύο λεπτά από το χρόνο σας και εξηγήστε του όλα αυτά που θα κερδίσει αν προσπαθήσει να βγάλει στους ώμους του φτερά!

*Τα πουλιά πλέον έχουν γίνει άνθρωποι!

Επ' ώμου...

Θεέ, σε παρακαλώ από τα βάθη της καρδιάς μου να έχεις πάντα καλά τους ώμους των δικών μου ανθρώπων! Σημείο αναφοράς ο ώμος. Δεξιός ή αριστερός δεν έχει σημασία. Πάντα είναι έτοιμος για να δεχτεί γέλια και κλάματα χαράς ή λύπης. 

Πάντα πρόθυμος και πάντα διαθέσιμος. Πάνω εκεί βρίσκω παρηγοριά, αγάπη, συμπόνια και ακουμπώ όλο τον κόσμο μου. Δεν τολμώ να φανταστώ διάφορες κοινωνικές καταστάσεις (γάμους, θανάτους, χωρισμούς, νοσοκομεία, γεννήσεις παιδιών κ.ά.) αν δεν υπήρχαν φιλικοί ώμοι. Είναι ο μόνος που έχει την ικανότητα να διαιρεί τον πόνο και να πολλαπλασιάζει τη χαρά. Όσο πιο πολλοί ώμοι, τόσο καλύτερα τα αποτελέσματα. Τι θα κάναμε χωρίς αυτούς;

Μ' ακούς θεέ; Μόνο αυτό σου ζητώ. Δοκίμασέ το κι εσύ καμιά φορά. Ο δικός μου ώμος θα είναι πάντα διαθέσιμος...

ΑΝΕΙΠΩΤΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ!!!

Είναι στιγμές που θέλω να γράψω τόσα πολλά που δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. 

Βλέπω το χαρτί, κουνάω αμήχανα το στυλό και χάνομαι στις σκέψεις. 

Δεν γράφω τίποτα. 

Περιμένω να πιαστώ από μία σκέψη που θα γίνει εικόνα, από μία λέξη που θα ξετυλίξει το κουβάρι της ιστορίας, αλλά τίποτα. 

Όχι ότι δεν υπάρχουν λέξεις και σκέψεις. Όχι ότι δεν υπάρχουν εικόνες και ιστορίες. Απλώς δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να εκφραστούν. 

Κρίμα, γιατί είχα τόσα ωραία πράγματα να σας πω...

Το όνομά μου είναι Χοσέ Μπαριέντο...

       Είναι 12:20 τα μεσάνυχτα. Είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Ακούω το θόρυβο που κάνουν τα τελευταία ξύλα στο τζάκι και ξεφυλλίζω το βιβλίο ενός ουρουγουανού στοχαστή που έζησε σχεδόν όλη του τη ζωή στην Αργεντινή. Πιάνω τον εαυτό μου να ταξιδεύει, να χάνεται, λες και κάποια μυστηριώδη ξενύχτισσα δύναμη πεισματικά ζητάει να ταξιδέψω μαζί της στο χρόνο και στο χώρο. Αδυνατώ να της φέρω αντίρρηση. Όχι γιατί δεν μπορώ, αλλά γιατί δεν θέλω! Νιώθω ότι αυτό το ταξίδι είναι οικείο, είναι πεπρωμένο και ως γνωστόν από το πεπρωμένο δεν μπορείς να ξεφύγεις. Η βαλίτσα είναι έτοιμη από χρόνια και η αναχώρηση ξεκινάει. 

       Στο αεροδρόμιο μου ζητάνε το ονοματεπώνυμο για να δούνε την κράτηση του εισιτηρίου. Ουπς, να κάτι που δεν το είχα σκεφτεί πιο μπροστά. Πριν προλάβω να αγχωθώ, ακούω τον εαυτό μου να απαντάει με δυνατή και σταθερή φωνή: Χοσέ Μπαριέντο... Εντυπωσιάστηκα πραγματικά. Λες και ήμουν έτοιμος από καιρό. Κι όμως σας το ορκίζομαι, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό το ταξίδι. Το όνομα αντηχεί ακόμα στα αυτιά μου... Χοσέ Μπαριέντο... Χοσέ Μπαριέντο... 

       ...το σκηνικό αρχίζει να εμφανίζεται σιγά σιγά... δρόμος, αυτοκίνητα, ζέστη. Δεν υπάρχει κάποια πινακίδα κι όμως είμαι σίγουρος ότι βρίσκομαι στο Μπουένος Άιρες. Τραβάω μία γερή τζούρα αργεντίνικου αέρα και γίνομαι ένα με τους 40 εκατομμύρια κατοίκους. Μακάρι να μπορούσα να αποτυπώσω στο χαρτί τις εικόνες που γεμίζουν τα μάτια και το μυαλό μου... πέσος, εμπανάδα, ματέ, υπέροχες αντίκες και ταγκό μουσική. Οι αισθήσεις μου δουλεύουν στο φουλ. Βλέπω, μυρίζω, ακούω, γεύομαι και αγγίζω! Είμαι ευτυχισμένος και ήρεμος. Νιώθω πολίτης του κόσμου, ενός κόσμου που δεν έχει σύνορα. Ενός κόσμου που έχει σημαία τον ανθρωπισμό... "Μόνο αυτό έχω να σας πω και τίποτα άλλο". Χαμογελώ... Ξέρετε γιατί; 

    Δεν περίμενα από τον Χοσέ Μπαριέντο να πει κάτι διαφορετικό...

Ένας Οδυσσέας στο "Φεγγάρι"...

...και από απέναντι μου στέλνει τις λάγνες της ματιές η Σαμοθράκη! Αναθερμαίνει τον κρυφό μας έρωτα. Ως πιστή Πηνελόπη, αλλά και ως σειρήνα, καλείται να παίξει αυτόν τον διπλό ρόλο. Από τη μία υφαίνει το πανί, ενώ ταυτόχρονα από την άλλη, σιγοψιθυρίζει το τραγούδι της σαγήνης και της καταστροφής. Θες να επιστρέψεις, αλλά και να ξεφύγεις μαζί. Ποτέ άλλοτε ο θάνατος και η ζωή δεν ήταν τόσο κοντά. Μόνη γέφυρα σωτηρίας ή καταδίκης είναι ο έρωτας. Μόνο αυτός έχει τη δύναμη να σε μεταμορφώσει σε ζωντανό νεκρό...

Ανταποδίδω το βλέμμα στην κυρά του νησιού και η σκέψη μου πραγματοποιεί ελεύθερη πτώση στην βάθρα του φονιά. Αναριγώ στη σκέψη ότι πίνουμε την ίδια θάλασσα. Ανακουφίζομαι όταν σκέφτομαι ότι μας σκεπάζει ο ίδιος ουρανός. Μάρτυράς μου όλα τα αστέρια του ουρανού για το πόσο τυχερός νιώθω!!

...ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ!!!

Η παραλία ήταν σχεδόν ερημική. Ο παρθενικός της υμένας φάνταζε ακόμα απόρθητο κάστρο. Δυστυχώς σε κανένα μήνα, δεν θα βρίσκεις ούτε λίγη άμμο να καθίσεις. Τώρα όμως ήταν τέλεια. Πέταξα γρήγορα την πετσέτα πάνω στο τραπεζάκι που συνόδευε τις δύο ξαπλώστρες και χωρίς να το σκεφτώ δεύτερη φορά κατευθύνθηκα προς τη θάλασσα. Φοβόμουν πως έτσι και το ξανασκεφτόμουν θα δείλιαζα να πέσω στα κρύα αλλά κατά τα άλλα καθάρια νερά του Μάη.

Η πρώτη επαφή ήταν, όπως κάθε χρόνο, ειλικρινής και ένα είδος βάλσαμο στην ψυχή μου. Νομίζω ότι με το πρώτο μπάνιο εξαγνίζω - ξεπλένω κάθε φορά τις αμαρτίες και τα λάθη όλης της χρονιάς. Αδειάζει το μυαλό και η ψυχή μου και το μόνο που νιώθω εκείνη τη στιγμή είναι τσιμπήματα σε όλο μου το κορμί, απόρροια του κρύου νερού. Χιλιάδες μικρές καρφίτσες τρυπάνε το είναι μου, θυμίζοντάς μου ότι είμαι θνητός άνθρωπος, τρωτός με πάθη και αδυναμίες.

Βουτάω, αγκαλιάζω τη θάλασσα, ακουμπάω και γίνομαι ένα με το βυθό, χαϊδεύω την άμμο και αλλάζω εντελώς περιβάλλον. Την ώρα που νιώθω τον αέρα στα πνευμόνια μου να εξαντλείται, καταλαβαίνω για ακόμα μια φορά πόσο δειλός είμαι και πόσο αγαπάω τη ζωή. Δίνω ώθηση με τα πόδια μου και σε δευτερόλεπτα βρίσκομαι στην επιφάνεια του νερού...ξανά άνθρωπος. Μπροστά στα μάτια μου και στη μέση της θάλασσας, ίσως για να σπάει τη μονοτονία του χώρου, δεσπόζει το βουνό Σάος της Σαμοθράκης. Ντυμένο τις περισσότερες μέρες του χρόνου με άσπρα σύννεφα, τα οποία αγκαλιάζουν το νησί σαν φωτοστέφανο. Αχ πόσο θα 'θελα να 'μουν εκεί και να σπάσω έναν έναν όλους τους καθρέφτες του χρόνου.

Γυρίζω απογοητευμένος στην ξαπλώστρα, σκουπίζομαι με την πετσέτα και ξαπλώνω με το μυαλό στο νησί. Έχει βγάλει αεράκι πια και η θάλασσα κύμματα. Τα παρατηρώ αρκετή ώρα πώς πλησιάζουν και σκάνε γεμάτα δυναμική. Μοιάζουν με μικρά παιδιά που ξεκινούν από την απέναντι ακτή και φτάνουν εδώ γέροι μαντατοφόροι και διηγούνται...

ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ...

Εγώ ο δρόμος και το αυτοκίνητο, το μέσο για τον προορισμό μου. Μια εξίσωση με έναν άγνωστο Χ ... τον εαυτό μου!

Οι αναγκαστικές εργασιακές διαδρομές (έτσι ονομάζω τις διαδρομές με αυτοκίνητο που πρέπει να κάνεις όταν δουλεύεις σε άλλη πόλη ή περιοχή από τον τόπο διαμονής) πέρα από τρελή σπατάλη παραγωγικού χρόνου, αποτελεί μία καλή αφορμή για εσωτερική αναζήτηση στα ορυχεία της ανθρώπινης ψυχής!

Στις αρχές, η όλη προσπάθεια κατέληγε σε αποτυχία. Αναρωτιόμουν το γιατί (?) Η απάντηση ήταν εκεί έξω, μπροστά στα μάτια μου. Η εσωτερική αναζήτηση προϋποθέτει την εναρμόνισή μας και τη συμφιλίωσή μας με τη φύση. Είμαστε φτιαγμένοι από χώμα (γι' αυτό και κάποιοι τρέμουν το νερό) που αποτελεί βασικό στοιχείο της φύσης.

 Ώστε αυτό έπρεπε να κάνω λοιπόν; Τώρα ξέρω ότι το εμπόδιο ήταν το ίδιο το μέσο! Εκείνο που με βοηθούσε για να φτάσω στον έναν προορισμό, ήταν το ίδιο που με απέτρεπε να φτάσω στον άλλον προορισμό!

Πλέον, πριν μπω στο αυτοκίνητο, έχω προετοιμάσει ήδη τη φυγή μου από αυτό. Πετάω με συνοπτικές διαδικασίες από πάνω μου τη βιομηχανική μεταλική πανοπλία και καβαλάω το παιδικό μου ποδήλατο (εκείνο που κράτησα για χρόνια μαζί με τα άλλα ενθύμια, μέσα στη σκοτεινή αποθήκη). Ξέχασα να σας πω ότι η συνταγή για να πετύχει το συγκεκριμένο φαγητό προϋποθέτει δύο δόσεις αθωότητας και μια ιδέα παιδικής αφέλειας. Χρειάζεται να βγάλουμε τον ρομαντικό Δον Κιχώτη που κρύβουμε όλοι μέσα μας, να φορέσει το μαγειρικό σκουφί και την ποδιά του και να χτυπήσει σε ένα μεγάλο μπολ τα παραπάνω υλικά. Μην ανησυχείτε για τα υπόλοιπα. Το ζυμάρι της ψυχικής ανάτασης φουσκώνει από μόνο του!!!