...φόβων φλασκί κουβαλάς...

Ζούμε ιστορικές στιγμές και σκέφτηκα να τις ζήσουμε μαζί μπας και πολλαπλασιαστεί η χαρά ή μοιραστεί η πίκρα (εξαρτάται από το αποτέλεσμα). Άλλωστε όπως λέει και ο Σαββόπουλος την ιστορία τη φτιάχνουν οι παρέες. 

Το δημοψήφισμα είναι το μόνιμο θέμα συζήτησης, αλλά ευτυχώς διεξάγεται ακόμα σε χαλαρή φάση και πολύ καλό κλίμα. Στα ATM γίνεται πολύ χαβαλές και είναι τα πιο hot spot σημεία των περιοχών, μετά τις καφετέριες και τις παραλίες. Η ανθρωπιά και η ευγένεια κυριαρχούν ακόμα και αυτό θεωρώ ότι είναι πολύ αισιόδοξο. Μέχρι στιγμής έχω ακούσει και τις δύο απόψεις, από ανθρώπους διαφόρων ηλικιών και κοινωνικών τάξεων, γεγονός βέβαια που με δυσκολεύει ώστε να βγάλω ένα πρώτο συμπέρασμα για το αποτέλεσμα. 

Ωστόσο, πέρα από το αποτέλεσμα, ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η στάση των ιδιωτικών καναλιών. Οι περισσότεροι γνωρίζαμε ότι εξυπηρετούν κομματικά συμφέροντα, αλλά σίγουρα δεν περιμέναμε το βαθμό και την ένταση με την οποία το δείχνουν. Έχουν πλέον ξεπεράσει κάθε όριο και επιδίδονται καθημερινά σε δελτία τρόμου. Έχουν μετατρέψει τους πολίτες σε τρομοναρκωμανής, που ψάχνουν απελπισμένα τη δόση τρόμου που χρειάζονται πλέον για να "ζήσουν" (λέμε τώρα)!!!!! Δυστυχώς, δεν διαθέτουν όλοι το απαραίτητο φίλτρο ώστε να κάνουν το ξεκαθάρισμα, οπότε πέφτουν στην καλοστημένη παγίδα των Μέσων Μαζικής Εξημέρωσης.

"Φόβοι περίστροφα σημάδεψαν τα πρέπει σου

Καημοί απρόσκλητοι τρυπώσανε στην τσέπη σου

Έγινες σπίτι τους κι εκείνοι η φυλακή σου

Στην θλίψη όμηρο κρατάνε τη ζωή σου", 

Φόβοι Περίστροφα - Πάνος Κατσιμίχας

Είναι πραγματικά απίστευτο το πόσο γρήγορα ξεθωριάζει η μνήμη μερικών ανθρώπων και χάνονται τα γεγονότα στη λήθη του φόβου. Είναι απίστευτη η σύνδεση κάποιων πολιτικών με την εξουσία και το χρήμα, που θυσιάζουν τα πάντα στο βωμό της επιστροφής τους στην πολιτική καρέκλα.Είναι απίστευτο το πόσο εγωιστικά και κοντόφθαλμα σκέφτονται ορισμένοι, εκφράζοντας τις χαμηλοτάβανες απόψεις τους, με στόχο να ζήσουν τώρα οι ίδιοι και να πετάξουν στον καιάδα το μέλλον των παιδιών τους. 

«Φαίνεται σίγουρη για τον εαυτό της και αρκετά ανεξάρτητη η Πακίτα Γκαλιέγο.

Ακούστε τί απάντησε όταν τη ρωτήσαμε αν γνώρισε ποτέ το φόβο. Να η απάντηση:

-Δεν τον γνώρισα. Και ...μη με ρωτάτε γι' αυτό παρακαλώ. Είμαι ...ευαίσθητη σ' αυτό το θέμα».

Αεροπλάνο... ένα ασφαλές μέσο μεταφοράς ή μία αεροκινούμενη νεκροφόρα?

Το συγκεκριμένο κείμενο το γράφω αρκετές μέρες μετά τη συντριβή ενός AIRBUS στις ελβετικές άλπεις και βρισκόμενος εν πτήσει για τη Μυτιλήνη. Δεν είχα ποτέ πρόβλημα με τα αεροπλάνα και ελπίζω να μην αποκτήσω ποτέ γιατί έτσι θα έβαζα τέλος στο όνειρό μου να γυρίσω όλο τον κόσμο. Αναρωτιέμαι τι είναι εκείνο που φοβούνται οι άνθρωποι όταν πετούν με το αεροπλάνο και μετά την ομαλή προσγείωση τους κάνει να ξεσπούν σε χειροκροτήματα ενθουσιασμού και σταυροκοπήματα. Λες και δεν είναι η δουλειά του πιλότου αυτή!!! Αναρωτιέμαι όταν παραλαμβάνουν τα φτιαγμένα παπούτσια τους από τον τσαγκάρη ή αγοράζουν τις φρέσκιες ντομάτες από τον μανάβη, κάνουν το ίδιο; Τέσπα, βασικά θα προσπαθήσω να κάνω την ίδια ερώτηση στον εαυτό μου και να δώσω μια απάντηση σχετικά με το τι είναι αυτό που φοβάμαι εγώ. Όσο το σκέφτομαι περισσότερο καταλήγω στις λέξεις: ανασφάλεια - μη έλεγχος της κατάστασης - πρωτόγονα συναισθήματα. Σίγουρα το δεύτερο οδηγεί στο πρώτο. Νιώθω ότι βρίσκομαι σε ένα πολύ μικρό χώρο (σπηλιά) και ότι η ζωή μου πλέον δεν είναι στα δικά μου χέρια. Τη χαρίζω απλόχερα σε κάποιον "ξένο", σε κάποιον άλλον. Είναι περίεργο το συναίσθημα της ανικανότητας σε περίπτωση που συμβεί οτιδήποτε. Είσαι μόνος. Εσύ και ο εαυτός σου. Παραδίνεσαι στην πορεία των πραγμάτων χωρίς να μπορείς να αλλάξεις τα δεδομένα. Οι στιγμές σε προσπερνούν καθώς για σένα ο χρόνος έχει σταματήσει τη στιγμή που μπήκες μέσα σε αυτό το κουτί. Τη ζωή σου και τη χρονοσυνέχεια σου θα τη συναντήσεις ξανά κατά την προσγείωσή σου!!! Εδώ μπορείτε να χειροκροτήσετε και να κάνετε το σταυρό σας... χιχιχι...

Εικόνες ενός υπέροχου μυαλού...

Χτυπάω το κουδούνι τέσσερις φορές συνεχόμενες με σοβαρό ύφος, περιμένοντας να μου ανοίξουν. Χαιρετώ τον εαυτό μου και αμέσως βγάζω μπουφάν και παπούτσια. Η αλήθεια είναι ότι χρειάζομαι υπενθύμιση για να τα βάλω στη θέση τους. Η ανυπομονησία μου για να παίξω ξεπερνά κατά πολύ τους κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς. Μπαίνω στην αίθουσα πατώντας στα δάχτυλα των ποδιών, λες και δεν θέλω να ξυπνήσω τους κοιμισμένους όλου του κόσμου. Ένας γρήγορος έλεγχος είναι πάντα απαραίτητος. Το βυσσινί χαλί είναι εδώ, οι τοίχοι είναι όπως πάντα πράσινο και πορτοκαλί και τα παιχνίδια είναι όλα στη θέση τους, όπως ακριβώς τα άφησα την προηγούμενη Πέμπτη. 

Ο καθρέφτης του δωματίου με τραβάει σαν μαγνήτης. Τις περισσότερες φορές δεν μπορώ να αντισταθώ. Μ' αρέσει πολύ να βλέπω τον εαυτό μου, να κάνω γκριμάτσες, να ξαπλώνω κάτω, να σηκώνομαι, να κάνω κουτσό. Μ' αρέσει η εναλλαγή των σχημάτων και το παιχνίδι με το φως και τη σκιά. Εκεί μπροστά στον καθρέφτη εξαντλώ τα στενά όρια της κοινωνικής μου συμπεριφοράς. Νιώθω σαν ομάδα. Σαν να παίζω με τον καλύτερό μου φίλο. Χτυπάω με τα δάχτυλά μου απαλά τον καθρέφτη σαν να στέλνω μηνύματα με σήματα μορς. Είναι ένας τρόπος με τον οποίο επικοινωνώ, ενώ μερικές φορές περιμένω μάταια μια απάντηση από αυτό που υπάρχει πίσω από τον καθρέφτη...

Η ελπίδα πάντα νικάει στο τέλος...

Όταν ήμουν μικρός φτιάχναμε με τους φίλους μου αυτοσχέδιες σφεντόνες. Κρυβόμασταν και σημαδεύαμε τα πουλιά, που το χειμώνα στην προσπάθειά τους για να βρουν τροφή κάνανε επιδρομές στις αυλές μας και στα διπλανά χωράφια. Ήταν στιγμές που όταν ρίχναμε μία πέτρα και έκανε σαματά κρυβόταν ο ουρανός από τα μαυροπούλια που πετάγανε φοβισμένα. Ήμασταν ανέμελα και ανώριμα παιδιά. Δεν σεβόμασταν τη ζωή των πουλιών. Δεν φτάναμε ως εκεί. Το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να πετύχουμε το πουλί, χωρίς να σκεφτούμε τις συνέπειες. Αυτός ήταν ο μοναδικός μας στόχος. 

Από τότε έχουν περάσει περίπου δύο δεκαετίες. Έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στη ζωή μου. Έπαψα να είμαι παιδί, ωρίμασα και έμαθα να σέβομαι την αξία της ζωής γενικότερα. Διακρίνω, όμως, στην καθημερινότητά μου  ανθρώπους που κυνηγούν ακόμα "πουλιά"*. Που μοναδικός τους στόχος είναι να τα "πετύχουν", χωρίς να λογαριάζουν τις συνέπειες των πράξεών τους. Ανώριμοι και απαίδευτοι άνθρωποι. Φαντάζομαι να λένε: "Αφού δεν μπορώ να πετάξω εγώ, δεν θέλω να πετάς ούτε κι εσύ. Θα σε κρατήσω στο έδαφος μαζί μου". Στην αρχή με έπιανε θλίψη, όμως τώρα γελάω μαζί τους γιατί ξέρω ότι δεν θα τα καταφέρουν ποτέ. Άλλωστε, κι εγώ μικρός ποτέ μου δεν έτυχε να χτυπήσω με τη σφεντόνα μου κάποιο πουλί, γιατί πάντα το αίσθημα της επιβίωσης λειτουργεί πιο γρήγορα από οποιοδήποτε όπλο. Η ελπίδα πάντα νικάει στο τέλος. Αν τύχει στο δρόμο σας να δείτε κάποιον με σφεντόνα, αφιερώστε δύο λεπτά από το χρόνο σας και εξηγήστε του όλα αυτά που θα κερδίσει αν προσπαθήσει να βγάλει στους ώμους του φτερά!

*Τα πουλιά πλέον έχουν γίνει άνθρωποι!

Επ' ώμου...

Θεέ, σε παρακαλώ από τα βάθη της καρδιάς μου να έχεις πάντα καλά τους ώμους των δικών μου ανθρώπων! Σημείο αναφοράς ο ώμος. Δεξιός ή αριστερός δεν έχει σημασία. Πάντα είναι έτοιμος για να δεχτεί γέλια και κλάματα χαράς ή λύπης. 

Πάντα πρόθυμος και πάντα διαθέσιμος. Πάνω εκεί βρίσκω παρηγοριά, αγάπη, συμπόνια και ακουμπώ όλο τον κόσμο μου. Δεν τολμώ να φανταστώ διάφορες κοινωνικές καταστάσεις (γάμους, θανάτους, χωρισμούς, νοσοκομεία, γεννήσεις παιδιών κ.ά.) αν δεν υπήρχαν φιλικοί ώμοι. Είναι ο μόνος που έχει την ικανότητα να διαιρεί τον πόνο και να πολλαπλασιάζει τη χαρά. Όσο πιο πολλοί ώμοι, τόσο καλύτερα τα αποτελέσματα. Τι θα κάναμε χωρίς αυτούς;

Μ' ακούς θεέ; Μόνο αυτό σου ζητώ. Δοκίμασέ το κι εσύ καμιά φορά. Ο δικός μου ώμος θα είναι πάντα διαθέσιμος...

ΑΝΕΙΠΩΤΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ!!!

Είναι στιγμές που θέλω να γράψω τόσα πολλά που δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. 

Βλέπω το χαρτί, κουνάω αμήχανα το στυλό και χάνομαι στις σκέψεις. 

Δεν γράφω τίποτα. 

Περιμένω να πιαστώ από μία σκέψη που θα γίνει εικόνα, από μία λέξη που θα ξετυλίξει το κουβάρι της ιστορίας, αλλά τίποτα. 

Όχι ότι δεν υπάρχουν λέξεις και σκέψεις. Όχι ότι δεν υπάρχουν εικόνες και ιστορίες. Απλώς δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να εκφραστούν. 

Κρίμα, γιατί είχα τόσα ωραία πράγματα να σας πω...

Το όνομά μου είναι Χοσέ Μπαριέντο...

       Είναι 12:20 τα μεσάνυχτα. Είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Ακούω το θόρυβο που κάνουν τα τελευταία ξύλα στο τζάκι και ξεφυλλίζω το βιβλίο ενός ουρουγουανού στοχαστή που έζησε σχεδόν όλη του τη ζωή στην Αργεντινή. Πιάνω τον εαυτό μου να ταξιδεύει, να χάνεται, λες και κάποια μυστηριώδη ξενύχτισσα δύναμη πεισματικά ζητάει να ταξιδέψω μαζί της στο χρόνο και στο χώρο. Αδυνατώ να της φέρω αντίρρηση. Όχι γιατί δεν μπορώ, αλλά γιατί δεν θέλω! Νιώθω ότι αυτό το ταξίδι είναι οικείο, είναι πεπρωμένο και ως γνωστόν από το πεπρωμένο δεν μπορείς να ξεφύγεις. Η βαλίτσα είναι έτοιμη από χρόνια και η αναχώρηση ξεκινάει. 

       Στο αεροδρόμιο μου ζητάνε το ονοματεπώνυμο για να δούνε την κράτηση του εισιτηρίου. Ουπς, να κάτι που δεν το είχα σκεφτεί πιο μπροστά. Πριν προλάβω να αγχωθώ, ακούω τον εαυτό μου να απαντάει με δυνατή και σταθερή φωνή: Χοσέ Μπαριέντο... Εντυπωσιάστηκα πραγματικά. Λες και ήμουν έτοιμος από καιρό. Κι όμως σας το ορκίζομαι, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό το ταξίδι. Το όνομα αντηχεί ακόμα στα αυτιά μου... Χοσέ Μπαριέντο... Χοσέ Μπαριέντο... 

       ...το σκηνικό αρχίζει να εμφανίζεται σιγά σιγά... δρόμος, αυτοκίνητα, ζέστη. Δεν υπάρχει κάποια πινακίδα κι όμως είμαι σίγουρος ότι βρίσκομαι στο Μπουένος Άιρες. Τραβάω μία γερή τζούρα αργεντίνικου αέρα και γίνομαι ένα με τους 40 εκατομμύρια κατοίκους. Μακάρι να μπορούσα να αποτυπώσω στο χαρτί τις εικόνες που γεμίζουν τα μάτια και το μυαλό μου... πέσος, εμπανάδα, ματέ, υπέροχες αντίκες και ταγκό μουσική. Οι αισθήσεις μου δουλεύουν στο φουλ. Βλέπω, μυρίζω, ακούω, γεύομαι και αγγίζω! Είμαι ευτυχισμένος και ήρεμος. Νιώθω πολίτης του κόσμου, ενός κόσμου που δεν έχει σύνορα. Ενός κόσμου που έχει σημαία τον ανθρωπισμό... "Μόνο αυτό έχω να σας πω και τίποτα άλλο". Χαμογελώ... Ξέρετε γιατί; 

    Δεν περίμενα από τον Χοσέ Μπαριέντο να πει κάτι διαφορετικό...

Ένας Οδυσσέας στο "Φεγγάρι"...

...και από απέναντι μου στέλνει τις λάγνες της ματιές η Σαμοθράκη! Αναθερμαίνει τον κρυφό μας έρωτα. Ως πιστή Πηνελόπη, αλλά και ως σειρήνα, καλείται να παίξει αυτόν τον διπλό ρόλο. Από τη μία υφαίνει το πανί, ενώ ταυτόχρονα από την άλλη, σιγοψιθυρίζει το τραγούδι της σαγήνης και της καταστροφής. Θες να επιστρέψεις, αλλά και να ξεφύγεις μαζί. Ποτέ άλλοτε ο θάνατος και η ζωή δεν ήταν τόσο κοντά. Μόνη γέφυρα σωτηρίας ή καταδίκης είναι ο έρωτας. Μόνο αυτός έχει τη δύναμη να σε μεταμορφώσει σε ζωντανό νεκρό...

Ανταποδίδω το βλέμμα στην κυρά του νησιού και η σκέψη μου πραγματοποιεί ελεύθερη πτώση στην βάθρα του φονιά. Αναριγώ στη σκέψη ότι πίνουμε την ίδια θάλασσα. Ανακουφίζομαι όταν σκέφτομαι ότι μας σκεπάζει ο ίδιος ουρανός. Μάρτυράς μου όλα τα αστέρια του ουρανού για το πόσο τυχερός νιώθω!!

...ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ!!!

Η παραλία ήταν σχεδόν ερημική. Ο παρθενικός της υμένας φάνταζε ακόμα απόρθητο κάστρο. Δυστυχώς σε κανένα μήνα, δεν θα βρίσκεις ούτε λίγη άμμο να καθίσεις. Τώρα όμως ήταν τέλεια. Πέταξα γρήγορα την πετσέτα πάνω στο τραπεζάκι που συνόδευε τις δύο ξαπλώστρες και χωρίς να το σκεφτώ δεύτερη φορά κατευθύνθηκα προς τη θάλασσα. Φοβόμουν πως έτσι και το ξανασκεφτόμουν θα δείλιαζα να πέσω στα κρύα αλλά κατά τα άλλα καθάρια νερά του Μάη.

Η πρώτη επαφή ήταν, όπως κάθε χρόνο, ειλικρινής και ένα είδος βάλσαμο στην ψυχή μου. Νομίζω ότι με το πρώτο μπάνιο εξαγνίζω - ξεπλένω κάθε φορά τις αμαρτίες και τα λάθη όλης της χρονιάς. Αδειάζει το μυαλό και η ψυχή μου και το μόνο που νιώθω εκείνη τη στιγμή είναι τσιμπήματα σε όλο μου το κορμί, απόρροια του κρύου νερού. Χιλιάδες μικρές καρφίτσες τρυπάνε το είναι μου, θυμίζοντάς μου ότι είμαι θνητός άνθρωπος, τρωτός με πάθη και αδυναμίες.

Βουτάω, αγκαλιάζω τη θάλασσα, ακουμπάω και γίνομαι ένα με το βυθό, χαϊδεύω την άμμο και αλλάζω εντελώς περιβάλλον. Την ώρα που νιώθω τον αέρα στα πνευμόνια μου να εξαντλείται, καταλαβαίνω για ακόμα μια φορά πόσο δειλός είμαι και πόσο αγαπάω τη ζωή. Δίνω ώθηση με τα πόδια μου και σε δευτερόλεπτα βρίσκομαι στην επιφάνεια του νερού...ξανά άνθρωπος. Μπροστά στα μάτια μου και στη μέση της θάλασσας, ίσως για να σπάει τη μονοτονία του χώρου, δεσπόζει το βουνό Σάος της Σαμοθράκης. Ντυμένο τις περισσότερες μέρες του χρόνου με άσπρα σύννεφα, τα οποία αγκαλιάζουν το νησί σαν φωτοστέφανο. Αχ πόσο θα 'θελα να 'μουν εκεί και να σπάσω έναν έναν όλους τους καθρέφτες του χρόνου.

Γυρίζω απογοητευμένος στην ξαπλώστρα, σκουπίζομαι με την πετσέτα και ξαπλώνω με το μυαλό στο νησί. Έχει βγάλει αεράκι πια και η θάλασσα κύμματα. Τα παρατηρώ αρκετή ώρα πώς πλησιάζουν και σκάνε γεμάτα δυναμική. Μοιάζουν με μικρά παιδιά που ξεκινούν από την απέναντι ακτή και φτάνουν εδώ γέροι μαντατοφόροι και διηγούνται...

ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ...

Εγώ ο δρόμος και το αυτοκίνητο, το μέσο για τον προορισμό μου. Μια εξίσωση με έναν άγνωστο Χ ... τον εαυτό μου!

Οι αναγκαστικές εργασιακές διαδρομές (έτσι ονομάζω τις διαδρομές με αυτοκίνητο που πρέπει να κάνεις όταν δουλεύεις σε άλλη πόλη ή περιοχή από τον τόπο διαμονής) πέρα από τρελή σπατάλη παραγωγικού χρόνου, αποτελεί μία καλή αφορμή για εσωτερική αναζήτηση στα ορυχεία της ανθρώπινης ψυχής!

Στις αρχές, η όλη προσπάθεια κατέληγε σε αποτυχία. Αναρωτιόμουν το γιατί (?) Η απάντηση ήταν εκεί έξω, μπροστά στα μάτια μου. Η εσωτερική αναζήτηση προϋποθέτει την εναρμόνισή μας και τη συμφιλίωσή μας με τη φύση. Είμαστε φτιαγμένοι από χώμα (γι' αυτό και κάποιοι τρέμουν το νερό) που αποτελεί βασικό στοιχείο της φύσης.

 Ώστε αυτό έπρεπε να κάνω λοιπόν; Τώρα ξέρω ότι το εμπόδιο ήταν το ίδιο το μέσο! Εκείνο που με βοηθούσε για να φτάσω στον έναν προορισμό, ήταν το ίδιο που με απέτρεπε να φτάσω στον άλλον προορισμό!

Πλέον, πριν μπω στο αυτοκίνητο, έχω προετοιμάσει ήδη τη φυγή μου από αυτό. Πετάω με συνοπτικές διαδικασίες από πάνω μου τη βιομηχανική μεταλική πανοπλία και καβαλάω το παιδικό μου ποδήλατο (εκείνο που κράτησα για χρόνια μαζί με τα άλλα ενθύμια, μέσα στη σκοτεινή αποθήκη). Ξέχασα να σας πω ότι η συνταγή για να πετύχει το συγκεκριμένο φαγητό προϋποθέτει δύο δόσεις αθωότητας και μια ιδέα παιδικής αφέλειας. Χρειάζεται να βγάλουμε τον ρομαντικό Δον Κιχώτη που κρύβουμε όλοι μέσα μας, να φορέσει το μαγειρικό σκουφί και την ποδιά του και να χτυπήσει σε ένα μεγάλο μπολ τα παραπάνω υλικά. Μην ανησυχείτε για τα υπόλοιπα. Το ζυμάρι της ψυχικής ανάτασης φουσκώνει από μόνο του!!!

ΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ!

...ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΑΤΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΓΡΑΦΩ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΑΡΧΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ ΚΑΘΕ ΠΡΟΤΑΣΗΣ...ΗΡΘΕΣ ΩΣ ΑΓΓΕΛΟΣ, ΕΙΔΕΣ ΚΑΙ ΕΦΥΓΕΣ! ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟΣ ΓΙ' ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΔΕΝ ΣΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕ! ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ...ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΩ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΝΤΥΣΟΥΝ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΑΥΤΟ, ΟΠΩΣ "ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ", "ΤΡΟΜΕΡΑ", ΟΜΩΣ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΔΕΝ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΟ ΒΑΘΜΟ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ! ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ Η ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΣΤΡΟΒΙΛΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΝΑ Μ' ΑΚΟΥΣΕΙΣ, ΟΧΙ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ... "ΖΩ ΚΑΙ ΠΕΘΑΙΝΩ" ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΘΑ ΣΜΙΞΟΥΜΕ ΞΑΝΑ...ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕΙΣ...ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΧΑΘΩ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ...ΩΣ ΕΝΑ ΤΡΟΜΑΓΜΕΝΟ ΠΟΥΛΙ ΚΑΙ ΓΩ ΠΟΥ ΖΗΤΑΕΙ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΣΤΗ ΜΠΟΡΑ! Σ' ΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ...

Γράμα "Μ" όπως Μίσος...Γράμμα "Α" όπως Αγάπη!

3 Μαϊου 1979

Τι μέρα κι αυτή που πέρασε! Κι όλα μου θύμιζαν εσένα. Εσένα που κάποτε έφυγα από κοντά σου. Σε φοβόμουν. Ναι, αυτό ήταν. Σε φοβόμουν και σ' αγαπούσα τόσο πολύ. Φοβόμουν μήπως σε απογοητεύσω. Ήξερα πως δεν θα μπορούσα να σου δώσω αυτά που ήθελες και φοβόμουν μήπως... κι εγώ δεν ξέρω τι. Απλά, φοβόμουν.

Θυμάμαι τις στιγμές λίγο πριν σε συναντήσω. Δεν ήξερα τι να φορέσω. Ώρες μπροστά στον καθρέφτη. Κι ύστερα εκείνη η αγωνία, η ανυπομονησία. Σκεφτόμουν όλα αυτά που θα σου έλεγα. Ποτέ δεν κατάφερα όμως να στα πω. Όταν σε είχα απέναντί μου κάθε λέξη ήταν περιττή. Νόμιζα πως μπορούσες να μαντέψεις, να διαβάσεις στα μάτια μου τα λόγια που δεν πρόλαβα να σου ψιθυρίσω. Μ' αισθανόσουν να τρέμω; Έτρεμα!

Ακόμα φοβάμαι. Αυτές, οι καλύτερες στιγμές της ζωής μου έχουν γίνει εφιάλτες. Δεν θέλω η σκέψη μου να τριγυρνάει στα περασμένα. Πονάω. Δεν ξέρω αν έχεις νιώσει ποτέ έτσι. Αν ναι σίγουρα θα μπορείς να καταλάβεις πόσο δύσκολο και σκληρό είναι. Όμως, όχι, δεν κάνω πίσω. Υποσχέθηκα ν' αντέξω ως το τέλος. Ποιο τέλος είναι όμως αυτό;

Προσπάθησα να σε ξεχάσω. Ναι. Βρήκα χίλιους λόγους να μη θέλω να σε ξέρω μα... δεν αντέχω. Όχι δεν μπορώ, δεν αντέχω. Μ' έχεις φτάσει στα όρια.

Σ' αγαπάω. Με τον πιο γλυκό και όμορφο τρόπο. Με την ψυχή μου. Με μια αγάπη που με λυτρώνει και με κάνει κομμάτια ταυτόχρονα. Που μου δίνει δύναμη και μ' εξαντλεί. Έψαξα να βρω δύναμη στα λόγια σου, στο βλέμμα σου, στο χαμόγελό σου, στο πρόσωπό σου. Ήταν μάταιο. Δε με κατάλαβες. Δεν ήθελες να με καταλάβεις.

Υπάρχουν γύρω σου πολλοί άνθρωποι που σ' αγαπάνε. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Με τον τρόπο που διάλεξε ή ακόμη με τον τρόπο που τον επέβαλες εσύ.

Δεν ξέρω τι σκέφτεσαι. Δε μου λες. Σωπαίνεις κι εσύ μακριά. Δεν ξέρω όμως αν αυτό έχει πια σημασία. Ποια επιθυμία είναι τόσο δυνατή για να μπορεί να μας χωρίζει απόψε; Ποιες λέξεις μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις ό,τι νιώθω; Ποια λόγια, ποια φιλιά είναι ικανά να σε φέρουν κοντά μου; Πονάω! Μάλλον δεν καταλαβαίνεις. Κι εγώ πονάω περισσότερο.

Μίλα μου. Πες μου για το μέλλον. Τι θα κάνω; Πώς θα συνεχίσω; Μη με ξεχάσεις. Να με θυμάσαι μέχρι να ξαναβρεθούμε. Δε θέλω να σταθώ εμπόδιο στα σχέδια και στα όνειρά σου. Ακόμα και τώρα που ξέρω πως δε θα 'μαστε ποτέ μαζί σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ με μια αγάπη που μπαίνει πάνω από μένα. Που με κάνει κομμάτια. Σ' αγαπώ με μια αγάπη που σε θέλει κοντά μου.

Είμαι ακόμα εδώ και συνεχίζω να γράφω. Δεν ξέρω αν θα λάβεις ποτέ αυτό το γράμμα ή αν θα το φυλάξω μαζί με τα άλλα, αυτά που δε σου έχω στείλει.

Υ.Γ. (ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ): "Φύγε, λοιπόν. Φύγε. Φύγε κι εσύ. Φύγε και μη γυρίσεις να με κοιτάξεις που θα κλαίω. Φύγε. Όλοι το ίδιο κάνουν. Γι' αυτό μη διστάσεις. Εγώ έχω καρδιά και θα αντέξω για άλλη μια φορά. Εγώ το πήρα απόφαση. Καιρός να το πάρεις κι εσύ. Τι περιμένεις λοιπόν; Φύγε!" Λόγια που έγραψα τότε. Δεν τα πίστεψα ποτέ, απλά τρελαινόμουν να ξέρω πως μπορεί να ήσουν με κάποια άλλη. Ακόμα τρελαίνομαι...

Η Νάντια άφησε το στυλό πάνω στο γραφείο, δίπλωσε το γράμμα και το τοποθέτησε μέσα στο λευκό φάκελο, χωρίς να γράψει απ' έξω διεύθυνση. Άνοιξε το συρτάρι και το τοποθέτησε μαζί με τα υπόλοιπα... ο παραλήπτης παρέμενε άγνωστος, ωστόσο όλοι ξέρουμε σε ποιον απευθυνόταν.

Τι τραγούδι να σου πω...

Θύμισες και ονείρατα παλιά

έρχονται στη σκέψη μου για να

σου πουν ότι σ΄αγάπησα βαθιά

μαχαίρι τώρα είναι η μοναξιά

Γιατί εγώ θα τραγουδώ

Γιατί εγώ θα τρελαθώ

Πίκρες και χαρές μέσα στη λήθη

φτιάχνουν το δικό μου παραμύθι

που μιλά για δράκους και φωτιές

πολεμώ για τις πριγκήπισσες

Γιατί εγώ θα πολεμώ

Γιατί εγώ θα αναστηθώ

Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ!

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας παράδεισος που λεγόταν "επικοινωνία"... ή μήπως τελικά δεν υπήρξε ποτέ; Κανείς δεν τόλμησε να τη δει από κοντά, ούτε καν να την πλησιάσει! Άπειρα βιβλία, τραγούδια, ποιήματα που έχουν γραφεί γι' αυτήν πήγαν στον βρόντο. Άπιαστο όνειρο like το μου.. από τη στιγμή που βγήκαν οι σερβιέτες με φτερά (άσχετο)! Κυκλοφορούμε όλοι με τον προσωπικός μας συναισθηματικό φακό ανοιχτό, με την ελπίδα να δούμε ψηλά στην κορυφή την φωτεινή επιγραφή που λέει: "καλώς ήλθατε στον παράδεισο"! Τζίφος όμως. Ο κύκλος βαφτίζεται φαύλος και φτου και από την αρχή. Είναι 3 το πρωί, ανασκουμπώνουμε και οι τέσσερις τα μανίκια, βουτάμε τη γλώσσα μας στο μυαλό, πίνουμε μια γουλιά κρασί, τινάζουμε τη στάχτη από το τσιγάρο και προσπαθούμε να βρούμε την άκρη του κουβαριού. Στρέφουμε όλοι μαζί το βλέμμα στο "δέντρο" και χάνουμε το "δάσος"! Ατενίζουμε παρέα το "δάσος", αλλά χάνουμε το "δέντρο"! Μία λύση μόνο είναι εφικτή:

- Παιδιά φέρτε μου το τσεκούρι από την αποθήκη.
- Τι πας να κάνεις;
- Αυτό που έπρεπε να κάνουμε εδώ και χρόνια. Θα κόψω το "δέντρο". Θα προτιμούσα το "δάσος" αλλά θαρρώ πως είναι αδύνατον, εξαιτίας της σύντομης διάρκειας της ανθρώπινης ζωής. Θα χρειαζόμουν 8 ζωές για να το κάνω. Το "δέντρο" όμως... ναι αυτό μπορώ να το "κόψω"!
...Γκάπ...Γκούπ...Γκάπ...Γκούπ
(μετά από μία ώρα)
- Τώρα μάλιστα! Μπορώ να συγκεντρωθώ στο "δάσος" και τολμώ να πω πως είναι υπέροχο...

Όλα τα σκέφτηκε η παρέα, μα θαρρώ πως λησμόνησε ένα πράγμα: το "δέντρο" μπορεί να κόπηκε, ωστόσο οι "ρίζες" του θα 'ναι πάντα εκεί! Φτού, λοιπόν, κι από την αρχή!

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ...

...

- Πρέπει να το καταλάβεις ότι η ιστορία η δικιά μας τε-λεί-ω-σε! Γύρισε την πλάτη της και άρχισε να απομακρύνεται από κοντά του. Κάτι ψιθύρισε τελευταίο, όμως χάθηκε και αυτό μαζί με το δεκεμβριάτικο αεράκι, πριν φτάσει στα αυτιά του. Έμεινε αποσβωλομένος. Δεν έλεγε να πάρει το βλέμμα του από πάνω της, ώσπου τελικά η φιγούρα της έσβησε στο σκοτάδι...σαν τον κλέφτη σκέφτηκε. Ήρθε και έφυγε σαν τον κλέφτη. Ή μάλλον όχι. Ήξερε ότι δεν ήταν έτσι. Εκείνος ήταν που της έδωσε απλόχερα την καρδιά, την ψυχή και το μυαλό του. Άρα δεν υπήρχε καμία κατηγορία, κανείς βασικός ύποπτος και φυσικά κανένας φόνος, παρ' όλο που ένιωθε ζωντανός - νεκρός.

Μετά από ώρα κοίταξε το ρολόι του. Δεν ήθελε να επιστρέψει στο σπίτι από τώρα. Σε καμία περίπτωση δεν θα έδινε τη δυνατότητα στο μυαλό του να τον παρασύρει απόψε σε ένα ταξίδι χωρίς λογική. Χρειαζόταν ένα ποτό και ήξερε το σωστό μέρος. Οι πρώτες νιφάδες έκαναν απρόσκλητες την εμφάνισή τους, ενώ θυμήθηκε τα λόγια ενός καθηγητή του στο Πανεπιστήμιο: " Την ιστορία ή την γράφεις στο αίμα σου ή την γράφεις με το αίμα σου"! Φαίνεται ωστόσο ότι η ιστορία του Στέφανου και της Νάντιας δεν είχε τελειώσει, όπως νόμιζαν και οι δύο. Για την ακρίβεια, δεν είχε καν αρχίσει...το χαρτί εξακολουθούσε να παραμένει λευκό περιμένοντας τις πρώτες στάλες του αίματός τους!

ΤΟ «ΚΡΥΦΤΟ» ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ!

Σύμφωνα με ορισμένους, η παγκοσμιοποίηση αναφέρεται αποκλειστικά και περιοριστικά στο πεδίο της διεθνούς αγοράς και κατά προέκταση, στις οικονομικές σχέσεις. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια οι έρευνες αποδεικνύουν ότι η παγκοσμιοποίηση είναι ένα πολυειδές και πολύμορφο φαινόμενο της συνολικής κίνησης της κοινωνίας και ότι φαινόμενα παγκοσμιοποίησης μπορούν να καταγραφούν σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής, όπως στην σφαίρα δράσης του πολιτισμού, της κοινωνικής ζωής καθώς και στην πολιτική.

Άλλωστε, οι νέες τεχνολογίες, συνοδευόμενες από τη δια-δικτύωση όλου του πλανήτη συγκροτούν μέσω του Ίντερνετ μια «ασώματη κοινωνία», μια κοινωνία παγκόσμια, η οποία δημιουργείται χωρίς άμεση χειροπιαστή επαφή. Αυτό σημαίνει ότι ίσως οι άνθρωποι βρήκαν μια νέα μορφή κοινωνικοποίησης όχι απλώς μέσα από έναν υπολογιστή αλλά με φόντο έναν ακατάληπτο σε πολλούς φανταστικό κόσμο. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του παιχνιδιού «World of Warcraft», στο οποίο όλοι οι παίκτες έχουν τα δικά τους ονόματα, χαρακτηριστικά και ιδιότητες. Μέσα σε δυόμισι μόλις χρόνια, το «World of Warcraft» κατάφερε να κεντρίσει το ενδιαφέρον οκτώ συνολικά εκατομμυρίων παικτών από την Ουάσιγκτον και τη Νέα Υόρκη μέχρι το Λονδίνο, τη Μόσχα και το Πεκίνο.

Με το παράδειγμα αυτό, γίνεται φανερό το γεγονός ότι οι νέες τεχνολογίες αναβαθμίζουν την καθημερινή ζωή (από τον πολιτισμό μέχρι τον τρόπο αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου), αλλά και διαμορφώνουν μια νέα σχέση ανάμεσα στον χρόνο και στον χώρο. Η ιδιωτική ζωή του καθενός δεν είναι πλέον μια ζωή συνδεδεμένη με συγκεκριμένους τόπους και σαφώς δεν διέπεται από σταθερότητα και συγκεκριμένους κανόνες. Είναι μια ζωή «ταξιδιάρα» (με την κυριολεκτική και με την μεταφορική έννοια), μια ζωή νομαδική, στο αυτοκίνητο, το αεροπλάνο, το τρένο ή το τηλέφωνο και το Ίντερνετ, μια ζωή ορισμένη και κατασκευασμένη από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, μια διεθνής ζωή. Όλες αυτές οι τεχνολογίες συνιστούν καθημερινά μέσα κατάργησης του χρόνου και του χώρου. Φαίνεται, λοιπόν, ότι η διαμόρφωση αυτής της νέας σχέσης αποτελεί κεντρικό – κομβικό στοιχείο της παγκοσμιοποίησης.

Η παρουσία της αλλαγής αυτής αποτελεί την πιο άμεση απόδειξη του πόσο περιορισμένη είναι εκείνη η αντίληψη που ερμηνεύει και προσδιορίζει μονοδιάστατα την παγκοσμιοποίηση, ως ένα οικονομικό φαινόμενο και μόνο. Ωστόσο, θα ήταν καλό ορισμένες φορές να αντιτάσσουμε σε κάθε Γολιάθ (της ομογενοποίησης) που τρομοκρατεί την Ευρώπη τη σφεντόνα του τοπικού (του διαφορετικού). Γι’ αυτό, λοιπόν, επιτρέψτε μου το δικαίωμα να παραμείνω λίγο ρομαντικός (νοσταλγός του παρελθόντος) και απέναντι στο Ίντερνετ, στους υπερλεωφόρους της πληροφορικής και στο Warcraft, να διαλέγω πού και πού το «κρυφτό» και το «κυνηγητό» (σκέφτομαι παγκόσμια – δρω τοπικά)!

ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΖΑΚΕΤΑΚΙ!!

Μετά τη μάχη του πουλόβερ, στην οποία βγήκε νικητής ο τραγουδιστής Χρήστος Κυριαζής, ακολούθησε το κίνημα της ζακέτας. Πάνε χρόνια τώρα που το περίφημο ζακετάκι έχει γίνει σύνθημα στα χείλη ουκ ολίγων μαμάδων. Μαμάδων που είναι διατεθειμένες να γίνουν ράμπο και να υπερκεράσουν οποιοδήποτε αντικείμενο (καναπές, τραπέζι, κ.ά.) βρεθεί στο δρόμο τους προκειμένου να ολοκληρώσουν το στόχο τους, δηλαδή να φέρουν στο παιδί τους τη ζακέτα, όταν εκείνο τη ζητήσει! Είναι μια ιστορία που όπως φαίνεται κρατάει από παλιά και προσδιορίζει το ευρύτερο τάγμα των μανάδων. Κατά ένα περίεργο και ανεξήγητο τρόπο τα περισσότερα ιστορικά γρίπης βασίζονται σ' αυτή τη περιβόητη ζακέτα. Μέσα και έξω από το σπίτι, σύμφωνα με τις μαμάδες, ο νούμερο ένα κίνδυνος για την υγεία μας είναι η έλλειψη ζακέτας. Γι' αυτές δεν αποτελεί μόνο ένα κομμάτι υφάσματος που ικανοποιεί την αισθητική του ματιού μας, αλλά ένα βασικό αξεσουάρ που έχει ιατρική αξία, καθώς μας προστατεύει από τους ιούς της γρίπης. Πρόκειται για κάτι σαν το ζακετάκι του Harry Potter, που όποιος το φοράει γίνεται αυτόματα αόρατος και απρόσβλητος από οποιανδήποτε ασθένεια! Είναι επίσης και η εύκολη δικαιολογία, εάν και εφόσον τολμήσεις να αρρωστήσεις: " Σου το είπα χίλιες φορές! Το πρωί όταν ξυπνάς να φοράς τη ζακέτα σου για να πας στο μπάνιο. Εσύ όμως τίποτα. Τώρα κάθησε στο κρεβάτι για να μάθεις."! Η αμέσως επόμενη διαφημιστική καμπάνια της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου θα είναι η εξής:

"Προσέχω! Φοράω πάντα τη ζακέτα μου!"

Το κοινωνικό αυτό μήνυμα είναι μια προσφορά του:

"Σύλλογος Μαμάδων Κοντά στο Παιδί με Ζακέτα"

Άντε περαστικά μας!

ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΜΑΣ...

Ο καθένας, σήμερα, ζει το δικό του "Πολυτεχνείο" και το πιστεύω αυτό που γράφω. Τα συνθήματα που φωνάζουμε καθημερινά είναι "ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" και όλοι αυτοί οι "υπεύθυνοι - ανεύθυνοι" που μας κατακλίζουν, στέλνουν τα δικά τους τανκς, που μπορεί να είναι σε διαφορετική μορφή αλλά πονάνε εξίσου, για να γκρεμίσουν τα κάγκελα πάνω στα οποία κρέμονται τα όνειρά μας, τα δικαιώματά μας...όλη μας η ζωή!

ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΑΞΗ, ΘΕΩΡΙΑ ΜΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ...

Μαζί με άλλους 170.000 εκπαιδευτικούς σε αυτή τη χώρα, προσπαθώ τα τελευταία τρία χρόνια να εισχωρήσω στον εκπαιδευτικό τομέα. Πρόθεσή μου δεν είναι να μπω ως "λαθρομετανάστης" σ' αυτήν την "γη της επαγγελίας", όπως την ονομάζουν κάποιοι εξαιτίας της δομής της, αλλά να μπω επειδή πραγματικά θα το αξίζω. Θα πάρω τα πράγματα από την αρχή για να ξετυλίξω αυτό το κουβάρι: το πρώτο βήμα ήταν να πάρω το πτυχίο μου όπως και έγινε το καλοκαίρι του 2004. Άλλοι πανηγύριζαν τους Ολυμπιακούς αγώνες στη χώρα μας και 'γώ πανηγύριζα την απόκτηση του πτυχίου Κοινωνιολογίας. Με την ολοκλήρωση των σπουδών μου είχα δύο επιλογές, ή να πάω στο στρατό ή να συνεχίσω με ένα μεταπτυχιακό. Το χαρτί αυτό μου λέγανε έμπειροι και ήδη διορισμένοι καθηγητές ότι θα με βοηθούσε πολύ και θα μου έδινε ένα μεγάλο μπόνους για τη συνέχεια. Μετά από συζητήσεις, σκέψεις και συμβουλές αποφάσισα πως η καλύτερη λύση για τη δεδομένη χρονική στιγμή ήταν να συνεχίσω τις σπουδές μου. Έτσι και έγινε, εγκατέλειψα προσωρινά το ζήτημα του στρατού και αφιερώθηκα στην ολοκλήρωση των μεταπτυχιακών μου σπουδών. Το χειμώνα του 2006 κατάφερα να ορκιστώ. Έλεγα ότι ίσως τελικά να άξιζε τον κόπο και ότι από δώ και πέρα η είσοδός μου στην εκπαίδευση ήταν κάτι δεδομένο. Βέβαια, δεν ήξερα ακόμα τι εστί Υπουργείο Παιδείας και θα κριθώ σήμερα από πολλούς ως ονειροπόλος και ρομαντικός (δεν θα έχουν και άδικο).

Ο στρατός ήταν ένα κομμάτι που έπρεπε να περάσω ούτως ή άλλως, οπότε αποφάσισα ότι όσο πιο γρήγορα τόσο καλύτερα. Το Φεβλάρη του 2006 απολύθηκα και είχα μπροστά μου σχεδόν έξι μήνες μέχρι την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Εννοείται πως μέχρι να έρθει το καλοκαίρι έκανα ότι δουλειά μπορείτε να φανταστείτε. Πάντα ετεροαπασχόληση. Άλλωστε η ειδικότητά μας έχει την τιμή να παρουσιάζει τα μεγαλύτερα ποσοστά ετεροαπασχόλησης στη χώρα μας! Το καλοκαίρι του '06 έστειλα για πρώτη φορά την αίτησή μου στη δευτεροβάθμια...ένιωσα όπως όλοι, ως πρόβατο στη σφαγή αλλά έλεγα ότι θα με βοηθήσει το μεταπτυχιακό. Μετά λύπης με ενημερώσανε ότι στον πίνακα διορισμού δεν μετράνε καθόλου οι μεταπτυχιακές σπουδές του καθενός, παρά μονάχα το κύριο πτυχίο! Αν και εφόσον είμαι επιτυχών στον ΑΣΕΠ τότε θα γίνει μια προσαύξηση λόγω μεταπτυχιακού! Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλι! Για να μη σας τα πολυλογώ μου είπανε ότι χωρίς προυπηρεσία δεν υπάρχει περίπτωση να διοριστώ. Με τον κρύο ιδρώτα που άρχιζε να με λούζει, έψαχνα να βρω τι άλλο μπορώ να κάνω παράλληλα για να πάρω έστω και ένα μόριο ώστε να αλλάξω πίνακα. Τελικά, μετά κόπων και βασάνων κατάφερα να μπω στα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας γειτονικής πόλης. Επί ένα χρόνο έγινα΄"ντελιβεράς γνώσεων", καθώς για να έχω ένα εισόδημα των 700 ευρώ το μήνα έπρεπε να τρέχω από την πρωινή δουλειά, στο ΣΔΕ, από το ΣΔΕ στο ΚΕΕ, από το ΚΕΕ στο ΙΕΚ και μετά έπρεπε να βρίσκω χρόνο και για μένα, για την κοπέλα μου, για τους φίλους μου, για την οικογένειά μου κοκ. Καταλαβαίνετε ότι ένιωθα σαν ρομποτάκι που το είχαν προγραμματίσει να κινείται συνεχώς για να σκέφτεται όσο το δυνατό λιγότερο. Πέρασε ένας χρόνος σαν αέρας και έφτασε η στιγμή που θα κατέθετα για δεύτερη συνεχή χρονιά την αίτησή μου στη δευτεροβάθμια. Πήγα, ομολογώ με περισσότερο θάρρος διότι πλέον είχα στα χέρια μου τα 1,9 μόρια από τα ΣΔΕ και θα άλλαζα πίνακα και θα διοριζόμουν επιτέλους (που να ήξερα ο καψερός)! Μέσα στο γραφείο με ρωτήσανε αν έχω παιδαγωγική κατάρτιση (!) για να συμπληρώσουν ή όχι το κουτάκι. Τους λέω δηλαδή; Αν είχατε στη σχολή σας παιδαγωγικά μαθήματα, μου λέει μία κυρία εκεί. Τους εξήγησα ότι κάναμε αρκετά παιδαγωγικά μαθήματα, αλλά δεν ήμουν σίγουρος αν έπρεπε να συμπληρωθεί το κουτάκι. Κοιτάξανε για λίγο τα επίσημα έγγραφά τους και μετά μου είπαν με λύπη ότι δεν μπορούν σύμφωνα με το πτυχίο να συμπληρώσουν το περιβόητο κουτάκι. Με λίγα λόγια μου εξήγησαν ότι χωρίς το χαρτί της ΑΣΠΑΙΤΕ (πρώην ΣΕΛΕΤΕ) δεν πρόκειται να διοριστώ. Φτού και από την αρχή λοιπόν. Μετά τη σφαλιάρα, σήκωσα τα μανίκια και έψαξα να βρω τι είναι αυτή η αναθεματισμένη ΑΣΠΑΙΤΕ και τα κατάφερα ακριβώς το ίδιο φθινόπωρο να περάσω ως φοιτητής στη συγκεκριμένη σχολή. Κωλόφαρδος μέχρι αηδίας καθώς αργότερα μέσα στη σχολή έμαθα ότι κάποιοι παλεύουν επί χρόνια να μπούνε! Παράλληλα με την ΑΣΠΑΙΤΕ αποφάσισα να παρακολουθήσω και ένα σεμινάριο Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης. Το κόστος του σεμιναρίου άγγιξε για έξι μήνες (250 ώρες) τα 1500 ευρώ περίπου! Δεν πειράζει είπα από μέσα μου, ίσως να αξίζει τον κόπο. Μέχρι στιγμής ωστόσο νομίζω ότι ήταν χαμένα χρήματα και χρόνος. Τέλος πάντων με το πτυχίο της ΑΣΠΑΙΤΕ πέρασα την πόρτα της δευτεροβάθμιας για τρίτη χρονιά πριν από 4 μήνες περίπου, όπως και πολλοί από εσάς που διαβάζετε τώρα το συγκεκριμένο άρθρο. Η αλήθεια είναι πως πήγα πιο υποψιασμένος από τις άλλες φορές. Σκεφτόμουνα ότι δεν μπορεί, κάτι θα βρούνε ότι δεν έχω και άντε πάλι από την αρχή. Δεν είχα άδικο. Η ΑΣΠΑΙΤΕ μπορεί να μου έδωσε μία καλύτερη θέση στον πίνακα αλλά το αποτέλεσμα ίδιο και απαράλλαχτο. Δεν ήμουν ούτε τόσο κοντά ώστε να μπω έστω ως αναπληρωτής, αλλά και ούτε τόσο μακριά ώστε να εγκαταλείψω μια για πάντα τον χώρο αυτό. Φέτος σε μια γενναιόδωρη απόφαση της κυβέρνησης διορίσανε 4 άτομα από τον ενιαίο πίνακα διορισμών, 6 άτομα από τον ΑΣΕΠ και 8 πολύτεκνους! Μιλάμε για τρομερά ποσοστά που είναι αδιανόητο να τα συλλάβει ανθρώπινος νους! Ξεφτίλα! Αν με πιάνατε από τη μύτη θα έσκαγα διότι έβλεπα ότι έφτανα μέχρι τη βρύση αλλά ποτέ δεν ξεδιψούσα. Το καλοκαίρι ένας γνωστός μου με συμβούλεψε να κάνω τα χαρτιά μου για τα ειδικά σχολεία, όμως η γραμματεία της δευτεροβάθμιας με ενημέρωσε ότι δεν είχα το δικαίωμα να καταθέσω την αίτηση επειδή δεν είχα το χαρτί από το σεμινάριο της ειδικής αγωγής. Έτσι, φέτος πλήρωσα άλλα 2000 ευρώ για να μπορέσω να παρακολουθήσω το συγκεκριμένο σεμινάριο και να είμαι σε θέση να καταθέσω του χρόνου την αίτησή μου για αυτά τα σχολεία. Το ξέρω ότι η ειδικότητα στην οποία ανήκω έχει μεγάλο πρόβλημα όσον αφορά την επαγγελματική αποκατάσταση των μελών της, αλλά ειλικρινά αυτό το πράγμα που συμβαίνει είναι απίστευτο. Στον κλάδο μας δεν έχουμε ωρομισθίους, έχουμε ελάχιστους αναπληρωτές, ακόμα λιγότερους διορισμένους (διότι τα μαθήματά μας τα πραγματοποιούν Φιλόλογοι, Γυμναστές, Ιστορικοί, Δικηγόροι, και ένα σωρό άλλοι άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με το γνωστικό αντικείμενο), ενώ επίσης δεν μπορούμε να κάνουμε τα χαρτιά μας στην ολοήμερα και στην πρόσθετη διδασκαλία γιατί απλά δεν συμπληρώνονται άτομα για να γίνουν τμήματα (και εδώ που τα λέμε ποιο παιδί θα κάνει συμπλήρωμα στο μάθημα την κοινωνικής και πολιτικής αγωγής;)! Για να δουλέψουμε φυσικά σε κάποιο φροντιστήριο ούτε λόγος. Σκέφτομαι, λοιπόν, ή να καταθέσω πρόταση για διδακτορικό ή να δώσω κατατακτήριες για να μπω στην παιδαγωγική ακαδημία ή να σταματήσω εντελώς αυτό το θέατρο του παραλόγου και να στραφώ προς τον ιδιωτικό τομέα. Ξέρω όμως ότι αν κάνω το τρίτο, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να γυρίσω πίσω, διότι αν χάσω ένα χρόνο αυτή τη στιγμή, θα βρεθούν στον πίνακα αρκετοί πάνω από μένα, οπότε είναι δίκοπο μαχαίρι. Αυτή τη στιγμή παίρνω περίπου 100 ευρώ το μήνα από κάποια μαθήματα που κάνω στα ΙΕΚ (άγνωστο βέβαια πότε θα τα πάρω στα χέρια μου) για να μη χάσω την επαφή μου με το γνωστικό αντικείμενο και το κομμάτι της διδασκαλίας. Όταν, λοιπόν, ακούω για stage με 400 ευρώ το μήνα με πιάνουν τα γέλια. Υπάρχουν και χειρότερα! Αυτό να θυμούνται αυτοί οι άνθρωποι. Πριν λίγη ώρα διάβασα στο www.epirusgate.blogspot.com το παρακάτω κείμενο και αναθεώρησα αρκετά, αφού πρώτα ένιωσα για ακόμα μία φορά ηλίθιος :

"Μόνο όσοι δάσκαλοι και νηπιαγωγοί θα λαμβάνουν μέρος στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ εκπαιδευτικών και φυσικά καταφέρουν να περάσουν σε αυτόν θα μπορούν από τον προσεχή Σεπτέμβριο να διορίζονται στη δημόσια πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι παύει να υφίσταται ο απρόσκοπτος και άνευ όρων διορισμός τους αμέσως μετά τη λήψη του πτυχίου τους, όπως γίνεται εδώ και χρόνια, όπου στην κυριολεξία οι ενεργοί δάσκαλοι αποτελούν είδος προς εξαφάνιση! Πλέον, όσοι δεν καταφέρουν να περάσουν στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ (και θα είναι πολλοί) θα παραμένουν άνεργοι, αφού δε θα έχουν το δικαίωμα να προσλαμβάνονται, ούτε ως ωρομίσθιοι ή αναπληρωτές, μιας και οι σχετικοί πίνακες από το προσεχές καλοκαίρι καταργούνται. Ίσα βάρκα-ίσα πανιά δηλαδή με τις στρατιές των αδιορίστων καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ταυτόχρονα, στο "βρόντο" πάνε και τα σεμινάρια Ειδικής Αγωγής, αφού καταργούνται και αυτοί οι πίνακες διορισμού και πλέον οι άνεργοι "κλαίνε" τα χρήματά τους, αφού από εδώ και πέρα η χρηστικότητα αυτής της μετεκπαίδευσης θα αφορά μόνο όσους πετύχουν στο ΑΣΕΠ. Γι αυτό συνάδελφοι μη "σκοτώνεστε" πια για τις κατατακτήριες στο Παιδαγωγικό αλλά ξεκινήστε διάβασμα ενόψει του νέου ΑΣΕΠ. Όσοι αντέχετε. Για τους άλλους πάπαλα, όνειρο ήταν και πάει!"

Αυτό ήταν το κείμενο, τα σχόλια δικά σας γιατί εγώ κουράστηκα....

Από τρελό και από παιδί...

Το παρακάτω κείμενο το διάβασα πριν κανένα μήνα στο ίντερνετ αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ που(!). Πρόκειται για την έκθεση παιδιού από δημοτικό σχολείο της Αθήνας με θέμα την 28η Οκτωβρίου:

"Η 28η Οκτωβρίου είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα. Η 27η Οκτωβρίου και η
29η Οκτωβρίου δεν λένε και πάρα πολλά πράγματα. Η 26η Οκτωβρίου κάτι λέει
άμα σε λένε Δημήτρη. Ο Δημήτρης Καλπακλής που τον λένε Δημήτρη και πάει
Δευτέρα, χαίρεται πάρα πολύ που τον λένε Δημήτρη γιατί γιορτάζει και
παίρνει πάρα πολλά παιχνίδια και είναι πάρα πολύ τυχερός. Ενώ άμα σε λένε
Νεκτάριο δεν είσαι και πολύ τυχερός, γιατί κανένας δεν ξέρει πότε
γιορτάζουν οι Νεκτάριοι. Κάποτε πρέπει να γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, γιατί
ένα παιδί που το λένε Νεκτάριο μού είπε ότι κάποτε γιορτάζουν ακόμα και οι
Νεκτάριοι, αλλά επειδή κανένας άνθρωπος στον κόσμο δεν ξέρει πότε
γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, αυτό το παιδί είναι πολύ στενοχωρημένο και τρέχουν
και οι μύξες του.

Η 28η Οκτωβρίου είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα άμα πέφτει Δευτέρα, γιατί
έχουμε τριήμερο και πάμε εκδρομή στο χωριό του μπαμπά μου. Εκτός αν δεν
πάμε, γιατί η μαμά μου δεν χωνεύει τη μαμά του μπαμπά μου, ενώ χωνεύει πάρα
πολύ τη δική της μαμά που δεν τη χωνεύει ο μπαμπάς μου, οπότε μπορεί να
μείνουμε και σπίτι.

Εμείς τα παιδιά είμαστε πάρα πολύ περήφανα που έχουμε την 28η Οκτωβρίου.
Γιατί πριν γίνει η 28η Οκτωβρίου, είχανε να γιορτάζουνε μόνο την 25η
Μαρτίου. Την 28η Οκτωβρίου πηγαίνανε σχολείο κανονικά γιατί δεν υπήρχε 28η
Οκτωβρίου. Δηλαδή υπήρχε 28η Οκτωβρίου, αλλά κανένας δεν το έκανε θέμα
γιατί δεν είχανε μπει οι Γερμανοί. Έπρεπε πρώτα να μπουν οι Γερμανοί και
μετά να γίνει μια μέρα της προκοπής.

Εγώ είμαι πολύ περήφανη Ελληνοπούλα. Νιώθω ένα ρίγος. Και μόλις το είπα στη
μαμά μου μού έβαλε θερμόμετρο και είχα 37,4 και μου έδωσε σιρόπι και μου
πέρασε το ρίγος. Η γιαγιά μου νιώθει ένα ρίγος από μόνη της, γιατί εκείνη
την έζησε την 28η Οκτωβρίου και πρέπει να την πέρασε πάρα πολύ ωραία.

Η κυρία Χρυσάνθη, η δασκάλα μας, μας είπε ότι την 28η Οκτωβρίου ήρθε ο
Ιταλός πρέσβης στο σπίτι του Ιωάννη Μεταξά, νύχτα, χωρίς να τηλεφωνήσει
πρώτα και τον ρώτησε αν μπορούν να πάρουνε την Ελλάδα και να την έχουνε για
δικιά τους σ' όλη του τη ζωή. Και ο Ιωάννης Μεταξάς τσαντίστηκε που τον
ξυπνήσανε και είπε «ΟΧΙ». Κι αυτό το «ΟΧΙ» το είπε πολύ ηρωικά γι' αυτό κι
εμείς το λέμε «το ηρωικό ΟΧΙ».

Κι εμένα όταν ήρθε η Χαρούλα σπίτι μου, μου ζήτησε όλες μου τις Μπάρμπι και
τη Σίντι αστροναύτη, της είπα ηρωικά «ΟΧΙ» γιατί δεν είναι καθόλου ευγενικό
αυτό που έκανε ο Ιταλός πρέσβης και η Χαρούλα. ?μα θέλεις να χαρίσεις κάτι
το κάνεις από μόνος σου. Κι ο κύριος Μεταξάς δεν ήθελε να χαρίσει την
Ελλάδα ούτε εγώ τη Σίντι αστροναύτη.

Και μετά τους πολεμήσαμε τους Ιταλούς. Δηλαδή, εγώ δεν τους πολέμησα γιατί
δεν είχα γεννηθεί ακόμα. Ούτε ο μπαμπάς ούτε η μαμά. Η μαμά δεν ξέρω πότε
γεννήθηκε γιατί όποτε τη ρωτάω «μαμά, πόσων χρόνων είσαι;» μου απαντάει
«μήπως είδες το Βετέξ της κουζίνας;».

Και τότε όλοι οι Έλληνες βγήκανε έξω και φιλιόντουσαν κι εμένα δεν μου
αρέσει να με φιλάνε οι φίλες της μαμάς μου γιατί έχουνε σάλια. Αλλά εκείνη
η μέρα ήτανε πολύ σπουδαία και δεν τους ένοιαζε τους ηρωικούς Έλληνες που
σαλιώνανε ο ένας τον άλλον.

Και τώρα, από τη χαρά μας βάζουμε την ελληνική σημαία στο μπαλκόνι. Όμως
εμείς δεν βάζουμε την ελληνική σημαία, γιατί όταν μετακομίσαμε τη χάσαμε.
Και κάθε 28 Οκτωβρίου ντρεπόμαστε πάρα πολύ, αλλά τον υπόλοιπο χρόνο το
ξεχνάμε και δεν πάμε να αγοράσουμε μια καινούργια. Αυτά και ελπίζω να μην
ξανάρθουν οι Γερμανοί. Ελπίζω επίσης η έκθεση να είναι τρεις σελίδες και
ελπίζω μετά να πάμε στο Βίλατζ Σέντερ, γιατί δεν έχω δει ακόμα το Σκούμπι Ντου.

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου! "