...ΒΑΣ ΒΑΣ ΒΑΣ Ο ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ!!!

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο κόσμος έχει τρελαθεί τόσο που θέλει να γίνει κάτι το οποίο δεν είναι. Άντε να το κάνει την περίοδο των Απόκρεων, να το καταλάβω διότι όλοι θέλουμε έστω και για μία μέρα το χρόνο να αποκτήσουμε τις υπερφυσικές δυνάμεις του Superman ή του Batman (ξεχνώντας για λίγο την κοιλιά που έχει φτάσει στο πάτωμα και κρύβει το πουλί!) . Τις άλλες μέρες όμως γιατί όλη αυτή η μεταμφίεση;
Αν ρωτούσα τον καθηγητή της διπλωματικής μου θα έγραφε ένα ολόκληρο βιβλίο για την έλλειψη αυτοεκτίμησης των σημερινών ανθρώπων (ήταν κολλημένος με την "αυτοεκτίμηση"). Είμαστε όντως τόσο απογοητευμένοι με τον εαυτό μας ή μας πυροβολούν συνεχώς οι διαφημίσεις με "ωραία" πρύτυπα και νομίζουμε όλοι οι άλλοι ότι είμαστε κακέκτυπα που πρέπει να επιστραφούν στην κατασκευάστρια εταιρεία;
Χτες το βράδυ πήγα σε μια εκδήλωση η οποία διοργανώθηκε με αφορμή την ποιητική συλλογή ενός τύπου που για ευνόητους λόγους δεν αναφέρω το όνομά του. Μαζεύτηκαν, λοιπόν, όλοι οι φίλοι, οι συγγενείς και οι συνάδελφοι και μεταξύ τους ουσιαστικά κάνανε την παρουσίαση. Ο Θεός να την κάνει παρουσίαση δηλαδή, καθώς όλοι μιλούσαν για τον συγγραφέα-ποιητή ως άνθρωπο και για το βιβλίο ούτε λόγος!!! Δηλαδή, όσοι πήγαν εκεί για να ακούσουν τι περιέχει το βιβλίο, ατύχησαν καθώς μάλλον έπρεπε να το αγοράσουν για να δουν από μόνοι τους. Μάλλον θα έπρεπε να αλλάξουν τον τίτλο στις προσκλήσεις και να γράψουν "παρουσίαση του ποιητή" και όχι "παρουσίαση βιβλίου".
Στα πρώτα 30 λεπτά αηδίασα, μ' έπιασε μια τάση φυγής που την συγκράτησα με πολύ κόπο. Κάποια στιγμή αγόρασα το βιβλίο, κάνοντας μια προσπάθεια αλλαγής του κλίματος μπας και ήμουνα λίγο αυστηρός με τον συγκεκριμένο "ποιητή". Χριστέ μου!!! Λες και διάβαζα το ημερολόγιο ενός 13χρονου παιδιού. Είμαι σίγουρος ότι όλοι σας, όπως και 'γώ, όταν είσασταν πιο μικροί γράφατε διάφορα ποιήματα. Αυτό τι σημαίνει ότι γίναμε ξαφνικά όλοι ποιητές (συγνώμη αν θίγω κάποιον);
Σε μια στιγμή μια ομιλήτρια που βρισκόταν στο βήμα είπε κάτι που πολλοί το άκουσαν και λίγοι το κατάλαβαν: "τα ποιήματα είναι κοινά και προσπελάσιμα"!!! Συμφωνώ απόλυτα...
Γλύφτες, γλύφτες παντού γλύφτες, γέμισε ο τόπος γλύφτες και κόλακες!ΓΙΑΤΙ;
-Μα είναι φίλος μου τι να του πω; Δεν θέλω να τον στεναχωρήσω.
Από τη στιγμή που ο φίλος σου δεν κρατάει τα ποιήματα για τον ίδιο και για κάποια στιγμή κρασοκατάνυξης με την παρέα, αλλά αντίθετα τα εκθέτει σε δημόσια προβολή, τότε θα πρέπει να είναι έτοιμος να δεχτεί και την κριτική. Από την στιγμή που μπήκες φίλε στο χορό, θα χορέψεις και μάλιστα με λύκους.
-Μα είναι ντόπιος και γι' αυτό πρέπει να τον στηρίξουμε.
Τι λες ρε μεγάλε; Αν εσένα σου δώσουνε παπούτσι μπαλωμένο να το πάρεις. Άλλωστε, εδώ δεν μιλάμε για υποδήματα, μιλάμε για πολιτισμό. Δυστυχώς, στο Ελληνιστάν πάντα αυτό γίνεται, τους καλούς τους γυρνάμε την πλάτη γιατί μας ενοχλεί που δεν θα τους φτάσουμε ούτε στο μικρό τους δαχτυλάκι, ενώ τους ψευτοδήθεν τους ανοίγουμε διάπλατα τις αγκάλες μας. Δεν είναι καθόλου τυχαία άλλωστε η μεγάλη επιτυχία που παρουσιάζουν αυτό το διάστημα τα παρατράγουδα της Αννίτας Πάνια. Ξέρετε γιατί; Επειδή αυτοί οι τύποι που βλέπετε έχουν τα αρχίδια να είναι αληθινοί, αυθεντικοί και να παραδέχονται ότι είναι παρατράγουδα, σε σχέση με τους δήθεν που φωνάζουν με ύφος χιλίων καρδιναλίων ότι παράγουν πολιτισμό.
Καθένας στο πόστο του Κύριοι. Ο δάσκαλος στο σχολείο, ο δικηγόρος στο γραφείο του, ο ζωγράφος στον καμβά του, κ.ο.κ. Μην μπλέκεστε σε ξένα χωράφια γιατί ότι σπείρετε θα θερίσετε...
Ουφ...τα είπα και ησύχασα!

Ψάρι...όπως Λαχτάρα!

Θα σας διηγηθώ ένα, κατ' εξακολούθησην, περιστατικό που λαμβάνει χώρα εδώ και ένα μήνα περίπου στο βιβλιοπωλείο. Πρόκειται για μία πελάτισσα, γύρω στα 35, που εμφανίζεται ανα τακτά χρονικά διαστήματα στο μαγαζί και η οποία πετώντας μια κοφτή καλημέρα κατευθύνεται με ταχύτητα πάντα στον κάτω όροφο, όπου εκτός των άλλων υπάρχουν και τα ράφια με τους ονειροκρίτες. Το λέω λοιπόν αυτό, γιατί η συγκεκριμένη κυρία κάθε φορά που βλέπει κάποιο όνειρο το προηγούμενο βράδυ, έρχεται στο βιβλιοπωλείο, ψάχνει το κατάλληλο βιβλίο και αρχίζει να το διαβάζει για να μπορέσει να δώσει μια εξήγηση. Το κορυφαίο από όλα αυτά είναι ότι στο τέλος αφήνει πάντα το βιβλίο ανοιχτό στη σελίδα που διαβάζει και φεύγει έτσι απλά. Χθες που το ξαναέκανε κατέβηκα να βάλω το βιβλίο-ονειροκρίτη στη θέση του και ήταν ανοιχτό στο γράμμα "Ψ" κάτι που σημαίνει ότι θα είδε κάτι που ξεκινούσε με το συγκεκριμένο γράμμα (ελπίζω πάντως να μην είδε Ψάρι!). Απίστευτη ιστορία και όμως αληθινή. Βέβαια, θα κέρδιζε πολύτιμο χρόνο αν αγόραζε το βιβλίο ή το έψαχνε στο internet, αλλά αν εκείνη προτιμά κάθε φορά που βλέπει κάποιο όνειρο να τρέχει την άλλη μέρα με την τσίμπλα στο μάτι σε βιβλιοπωλείο, εγώ πάω πάσο!

Λέτε να της το κάνω δώρο το βιβλίο;

Κάθε μέρα...Κυριακή!

Καλό μήνα σε όλους!

Κατέβηκα σήμερα, λοιπόν, το πρωί για καφεδάκι στην παραλία και είχα την αίσθηση, επειδή δεν πήγα στη δουλειά, ότι είναι Κυριακή. Οπότε μπήκα σε ένα περίπτερο για να πάρω την κλασική κυριακάτικη εφημερίδα, η οποία συνοδεύει πάντα τον frappe μου, αλλά βγήκα άπραγος και με μια μικρή δόση απογοήτευσης...Πάντως έχω την εντύπωση ότι αυτή η εβδομάδα θα κυλήσει πολύ γρήγορα, μετά μπαίνουμε σε τροχιά καλοκαιριού και ποιος μας πιάνει!!!

Η ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΣΑΣΤΕ ΕΣΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ...

Έκλεισα ένα χρόνο μακριά από το Πανεπιστήμιο και κατ' επέκταση μακριά από το νησί που στέγασε τις φοιτητικές τρέλες και τα όνειρά μου. Η πόρτα της γκαρσονιέρας που νοίκιαζα οφείλω να ομολογήσω ότι έκλεισε κάπως βίαια, τόσο που φορτωμένος με βαλίτσες πράγματα, ρούχα και αναμνήσεις, δεν πρόλαβα καν να ρίξω πίσω μου μια τελευταία νοσταλγική ματιά.
Αιτία αυτού του ξεριζωμού στάθηκε η αποφράδα μέρα που έφτασε στο πατρικό σπίτι το χαρτί της κατάταξής μου στην μαμά πατρίδα. Ήταν βλέπετε η σειρά μου να γίνω "άντρας". Και αν αναρωτιέστε γιατί από τον Μάιο του 2006 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2007 δεν τόλμησε να πατήσει κανένας εχθρός τα πάτρια εδάφη μας και κατ' επέκταση εσείς κοιμόσασταν ασφαλείς και ήσυχοι, ήταν διότι υπηρετούσα εγώ στα σύνορα!!! Ο στρατός είναι μεγάλο κεφάλαιο για τους άντρες, τόσο για τις μαλακίες που ζεις εκεί μέσα όσο και για το απόλυτο χάσιμο πολύτιμου χρόνου από την ήδη μικρή ζωή. Τέσπα, τον Ε.Σ. θα τον κουβεντιάσουμε κάποια άλλη στιγμή.
Σας έλεγα, λοιπόν, για το άδοξο φινάλε της ζωής μου στο νησί και για το πόσο μου λείπει όλη αυτή η φοιτητοκατάσταση. Αφορμή του άρθρου στάθηκαν τρία μηνύματα που δέχτηκα στο κινητό μου την βδομάδα αυτή από κολλητούς μου φίλους, διασκορπισμένους σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Ήταν μια έκρηξη νοσταλγίας του παρελθόντος. Είναι φαίνεται και η άνοιξη που δίνει τροφή σε αναμνήσεις, εικόνες και μυρωδιές παρέας. Λίγο ούζο, μερικά παγάκια, ο καπνός για τα στριφτά τσιγάρα, μερικά τραγούδια του Σωκράτη Μάλαμα, αρκετή αμπελοφιλοσοφία και σταματάς το χρόνο ψάχνοντας για λιμάνι...("το λιμάνι είναι ξένο και το σπίτι που μένω νοικιασμένο για χρόνια και γω νόμιζα αιώνια")!
Ψεύτης, όποιος σας πει ότι δεν νοσταλγεί.
Ψεύτης και αυτός που λέει ότι δεν έχει αναμνήσεις.
Το βράδυ όλα γίνονται πιο δύσκολα υποστηρίζουν πολλοί. Τσατίζομαι όταν πρέπει να συμφωνήσω με κάποια κοινότυπα που λέγονται κατά καιρούς, αλλά τουλάχιστον στο συγκεκριμένο δεν χωράει αμφιβολία. Μόλις πέσει το σκοτάδι κοιμάται η σκέψη και ξυπνάνε οι αναμνήσεις σαν φαντάσματα έτοιμα να "στοιχειώσουν" τα όνειρά σου!
Η φιλία είναι από τα σημαντικότερα αγαθά του ανθρώπου. Οι φίλοι είναι λίγοι και καλοί. Είναι πάντα εκεί όταν τους χρειάζεσαι, στις καλές και στις κακές στιγμές. Ο Πασχαλίδης λέει: "Βρήκα δυο μάτια ν' αγαπώ, παρέα για να πίνω, φίλους για να τσακώνομαι και ότι έχω να τους δίνω".
Κάθε βράδυ έρχεται στο μυαλό μου η ίδια εικόνα, ένα νησί και μερικοί τύποι που μοιράζονταν αλκοόλ, μουσική, 2 οργανάκια, την ίδια τους τη ζωή δηλαδή...
Δεν σας ξεχνάω ποτέ ότι και αν γίνει! Γρήγορη αντάμωση...

Ελληνο-ελληνικό Λεξικό!!!

Στο post με τίτλο "Ιστορίες πίσω από το ταμείο" σας είχα πει ότι εργάζομαι προσωρινά (δεν υπάρχει κάτι πιο μόνιμο από το προσωρινό!) σε ένα βιβλιοπωλείο, κάτι που μου δίνει τη δυνατότητα να έρχομαι καθημερινά σε επαφή με πολλά άτομα όλων των ηλικιών, όλων των τάξεων και μορφωτικών επιπέδων. Πραγματικά πρόκειται για μια μοναδική εμπειρία που με έχει φέρει αντιμέτωπο με πολλά περιστατικά και αμέτρητες σκέψεις. Σας υποσχέθηκα να μεταφέρω τις καλύτερες ιστορίες, αστείες και σοβαρές, έτσι όπως αυτές εξελίσσονται καθημερινά μέσα στο χώρο του βιβλιοπωλείου. Ελάτε, λοιπόν, να ξεκινήσουμε την βόλτα μας με το περιστατικό που έγινε χθές:

...Ώρα 11:25 στο βιβλιοπωλείο μπαίνει μια πελάτισσα γύρω στα 40 και...
- Καλημέρα σας.
- Καλημέρα.
- Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;
- Ε, να θα ήθελα ένα Ελληνο-ρωσικό λεξικό, αλλά που να μην περιέχει μόνο λέξεις αλλά και ολόκληρες φράσεις.
- Α μάλιστα, κατάλαβα και νομίζω ότι έχουμε αυτό που ψάχνετε. Μια στιγμή να σας το φέρω... Ορίστε, από αυτό εδώ είναι και περιέχει ελληνορωσικούς διαλόγους.
- Ευχαριστώ πολύ. Είναι ακριβώς αυτό που ήθελα.
- Μαθαίνετε Ρωσικά;
- Όχι, απλά μετακόμισε πριν λίγο καιρό στο διπλανό διαμέρισμα μία κυρία από τη Ρωσία, η οποία δυστυχώς δεν ξέρει σχεδόν καθόλου ελληνικά. Έτσι, αποφάσισα να μάθω εγώ λίγα Ρωσικά για να μπορούμε να κουβεντιάζουμε πίνοντας τον καφέ μας.
- Αυτό είναι θαυμάσιο (ψιθύρισα) και της έδωσα την απόδειξη και τη σακούλα με το Λεξικό.

...Για φαντάσου, ένα βιβλίο με 200 περίπου σελίδες είναι ικανό να σου επιτρέψει να κάνεις ένα ταξίδι χιλιάδων χιλιομέτρων σε μια άλλη χώρα και σε έναν διαφορετικό πολιτισμό. Μας κατηγορούνε πολλοί ότι είμαστε ρατσιστές, αλλά τέτοιες κυρίες σαν τη χθεσινή μας δείχνουν τον "δρόμο" και δίνουν την απάντηση, κάνοντας τους κακόβουλους να ανησυχούν! Όσο, λοιπόν, θα υπάρχουν "Ά"νθρωποι που θα βάζουν στην άκρη τον εγωϊσμό και την ξενοφοβία τους, δεν έχουμε πραγματικά να φοβηθούμε τίποτα.
Το μεσημέρι που κλείσαμε το βιβλιοπωλείο, γυρίζοντας στο σπίτι σκεφτόμουν συνεχώς την κυρία αυτή. Έβαζα τον εαυτό μου στη θέση ενός μετανάστη, στην Γερμανία για παράδειγμα, που δεν ξέρει καθόλου τη γλώσσα. Φανταζόμουν, επίσης, τον φόβο και την ανασφάλεια που θα ένιωθα μπροστά σε έναν νέο τρόπο ζωής. Από την άλλη σκεφτόμουν όμως και την έκπληξη που θα με κυρίευε βλέποντας έναν Γερμανό γείτονά μου να μου χτυπάει την πόρτα και να μου λέει στα ελληνικά "καλημέρα, με λένε τάδε και ήρθα να σε καλωσορίσω"!!!
...Μπιπππ...Μπιππππ....το κορνάρισμα ενός αυτοκινήτου που παραλίγο να με πατήσει με έβγαλε κάπως βίαια από τις σκέψεις μου ενώ ο οδηγός μου έλεγε κάτι σε άπταιστα "Γαλλικά". Δεν έδωσα και πολύ σημασία και συνέχισα να προχωράω λίγο τσατισμένος και περισσότερο απογοητευμένος καθώς πολλές φορές νιώθω τόσο ξένος μέσα στην ίδια μου τη χώρα. Τελικά, ίσως, στα ράφια των βιβλιοπωλείων θα πρέπει να προσθέσουμε και το Ελληνο-ελληνικό Λεξικό!!!
Για σκεφτείτε το...(homework)!

...ΓΑΜΩ ΤΟ ΓΑΜΟ!!!

Σήμερα, επικοινώνησα στο τηλέφωνο με ένα φίλο από το πανεπιστήμιο που τώρα κάνει τη θητεία του στη Ρόδο. Κάπου στην μέση της κουβέντας μου είπε πως το προηγούμενο Σαββατοκύριακο είχε πάει στο γάμο ενός συμμαθητή του από το Λύκειο, και από εκεί ξεκίνησε ο γνωστός καταιγισμός των σκέψεων που μου τρυπάνε συνεχώς το μυαλό και που αγγίζουν ευαίσθητες χορδές του αθέατου εσωτερικού μου κόσμου.

FlashBack:

Χωρίς υπερβολές, το 90% (ίσως και παραπάνω) του συνόλου των γυναικών που συγκαταλέγονται στις συμμαθήτριές μου από το Λύκειο, ανήκουν είτε στο club των αρραβωνιασμένων, είτε σ' αυτό των παντρεμένων!! Αφήστε που οι περισσότερες από αυτές έχουν "τουλάχιστον" από ένα παιδί!!!
Στις 15 Αυγούστου 2006 είχαμε αυτές ξέρετε, τις συναντήσεις από το Λύκειο που διοργανώνονται μετά 10 χρόνια από το απολυτήριό μας. Από τα 100 περίπου άτομα ξέρετε πόσοι μαζευτήκαμε; Μόλις 20! Και ξέρετε γιατί; Επειδή οι υπόλοιποι είχαν οικογενειακές υποχρεώσεις (δεν μπορώ να πω, ήρθαν και κάποιες παντρεμένες!). Σάλταρα... Το ίδιο βλέπω ότι αρχίζει να γίνεται τώρα και με τις συμφοιτήτριες από το Πανεπιστήμιο. Μοιάζει με επιδημία που προσβάλλει κυρίως το γυναικείο φύλο. Ρώτησα προχθές έναν ιατρό αν είναι κολλητικό αλλά δίστασε να μου απαντήσει και αρκέστηκε απλά να μου δείξει τη βέρα που φορούσε...Φεύγω και τριγυρίζω μονάχος στην πόλη. Θέλω να πάρω κάποιον τηλέφωνο να μιλήσω, το έχω ανάγκη αλλά είναι ήδη μεσάνυχτα και φοβάμαι μην ξυπνήσω τη γυναίκα ή το μωρό του! Απελπιστική η κατάσταση. Ξέρω ότι κάποιος από μας δεν πάει καλά, αλλά ποιος;

Μήπως, γαμώ τα υπαρξιακά μου είμαι ΕΓΩ;

ΜΕ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ!!!

...ΒΑΛΤΕ ΚΡΑΣΙ...ΑΝΑΨΤΕ ΤΣΙΓΑΡΟ...ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΤΟ WMP ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!!!

ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ ΤΟ ΠΗΓΑΔΙ - ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ
ΣΑΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥΡΚΕΜΕΝΗ - ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
Ο ΚΑΦΕΣ - ΟΡΦΕΑΣ ΠΕΡΙΔΗΣ
ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΣΟΥ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΕΡΒΟΥΔΑΚΗΣ
ΑΠΟΥΣΙΑ - ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑΣ
ΑΡΑΧΝΗ - ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ
ΤΟ ΚΑΠΗΛΕΙΟ - ΧΑΪΝΗΔΕΣ
ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗΣ - ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΘΑΝΑΣΗΣ